ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

“ข้าจะหึงท่านทำไมกัน ข้ากับท่านไม่ได้มีไมตรีที่ดีต่อกันเสียหน่อย”

เขารีบปล่อยมือของนางในทันทีพร้อมกับแสดงสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“จริงสินะข้ากับเจ้าไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักแต่หากเป็นเพราะความจำใจ เจ้าคงอยากจะออกไปจากบ้านของตระกูลเสียนเต็มทน”

ใบหน้าเล็กๆมองค้อนคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

“ใช่ข้าอยากออกไปจากที่นี่เต็มทน เพราะคนที่นี่ไม่มีใครยินดีต้อนรับข้าซักนิดรวมทั้งท่านด้วย”

มือใหญ่กระชากแขนเรียวเล็กนั่นอย่างแรง

“หึ จริงสินะหญิงบ้านนอกเช่นเจ้าคงเคยชินกับชีวิตที่แสนยากลำบากพอได้มาอยู่ในบ้านของเศรษฐีจึงลำบากใจเพราะไม่เคยชินกับความสุขสบายมีข้าวของเครื่องใช้แพงๆให้”

ดวงตากลมโตจ้องมองคนด้านหน้าอย่างไม่พอใจ

“ใช่ข้าต้องการออกไปจากที่นี่ ต่อให้ที่นี่มีแต่ของดีๆให้กินให้ใช้แต่จิตใจของคนที่นี่ช่างน่ารังเกลียดมีแต่ความคับแคบดูถูกผู้อื่นราวกับไม่ใช่มนุษย์”

“งั้นเหรอ เจ้าก็คงเกลียดข้ามากสินะ”

“ใช่ข้าเกลียดท่าน”

มือใหญ่บีบแขนของนางอย่างแรงก่อนจะกระชากแขนนั้นเข้ามาใกล้ๆ 

“หากเจ้าอยากออกไปจากที่นี่ก็จงรีบมีทายาทให้กับข้า”สิ้นคำสั่งร่างเล็กก็ถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงไปกองที่พื้น

เขามองดูนางด้วยสายตาที่แสนเย็นชา

“คืนนี้เจ้าก็จงเตรียมทำหน้าที่ของเจ้าเสีย ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าอยู่ที่นี่เช่นกัน”น้ำเสียงแข็งกร้าวเอ่ยขึ้นก่อนที่ร่างใหญ่นั้นจะย่างกายออกจากห้องนั้นไปอย่างไม่ใยดี

เหลียนฮวามองตามเสียนอี้หลงที่เดินจากไปก่อนจะมองแขนของตัวเองที่มีรอยริ้วแดงตามแรงบีบของมือใหญ่นั่น นางค่อยๆพยุงร่างให้ลุกขึ้นก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สัก ดวงตากลมเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อไหลออกมา

“ท่านพ่อหากท่านยังอยู่ข้าคงไม่ต้องมีชะตากรรมเช่นนี้ ท่านแม่ อู่เหลียนข้าคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน”น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับกำลังทุกข์ใจ

ด้านเสียนอี้หลงที่เดินออกจากห้องมาด้วยความหงุดหงิดเขานั่งลงที่ม้าหินอ่อนด้านนอก ก่อนที่มือใหญ่จะทุบลงที่โต๊ะนั่นอย่างแรงราวกับกำลังระบายอารมณ์โกรธ

“บ้าจริง เกลียดข้างั้นหรืออยากออกไปจากที่นี่งั้นหรือ”เขาพูดเบาๆอย่างไม่พอใจ

“คุณชายเสียนน้ำชาเจ้าค่ะ”สาวใช้ผู้หนึ่งเดินถือถาดน้ำชาพร้อมขนมมาให้กับเขาอย่างไม่รู้จังหวะ

สายตาที่เต็มไปด้วยความโมโหหันไปจ้องมองสาวใช้ผู้นั้นราวกับกำลังบอกนางว่าไม่ให้มารบกวน

เมื่อสาวใช้เห็นสายตานั่นเนื้อตัวก็สั่นเทาด้วยความกลัวก่อนจะรีบยกถาดน้ำชาแล้วเดินจากไป

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้ออกไปจากตระกูลเสียนอย่างแน่นอน อยากออกจากตระกูลเสียนมากสินะหึข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไปคอยดู”เขาพูดเบาๆคนเดียวก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์