ตอนที่ 4
ในวันถัดมาหลังเลิกเรียนชิงเทียนเดินมาหยุดที่หน้าคาซิโนแห่งหนึ่ง เขาเคลื่อนไหวหลบสายตาการ์ดใส่แว่นดำหลายคนกลมกลืนไปกับฝูงชน ที่บริเวณหน้าเคาน์เตอร์แลกชิป “ขอแลกชิปหนึ่งหมื่น หยวน" ชายหนุ่มหน้าตาดีพูดกับพนักงาน เสื้อผ้าที่เขาใส่นั่นดูเหมือนจะเป็เสื้อผ้าราคาถูก พนักงานมองเหยียดด้วยสายตาดูถูก แน่นอนว่าเงินหนึ่งหมื่นหยวนนั้นเขายืมมาจาก ซีเหมินจวิน ที่เป็ลูกชายของประธานบริษัทใหญ่ สำหรับซีเหมินจวินเงินจำนวนแค่นี้เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก
ที่นี่มักจะมีเด็กวัยรุ่นแอบเข้ามาเป็ประจำ ส่วนมากเล่นแปปเดียวก็หมดตัวและก็จากไปเขาจึงคิดว่าเด็กคนนี้ก็ไม่ต่างกัน "“อ้านี้ชิปจำนวนหนึ่งหมื่นหยวน" เมื่อชิงเทียนได้รับชิปแล้วเขาก็เดินไปสำรวจทั่วคาซิโน
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาที่ห้องผู้จัดการคาซิโน ชายที่มีรอยสักเต็มหน้าวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้อง “พี่หลง!! เกิดเื่แล้ว" หลงหยวน ผู้จัดการคาซิโนเมื่อเห็นลูกน้องแตกตื่นเข้ามาจึงอดถามขึ้นไม่ได้ “มีอะไรเสี่ยวเปา ทำยังกับไฟไหม้คาซิโนงั้นแหละ"
“ยิ่งกว่าไฟไหม้คาซิโนอีกพี่หลง มีไอ้เด็กบ้าที่ไหนไม่รู้มันเล่นได้เอาๆ จนตอนนี้มันกวาดเงินไปเกือบ 10 ล้านแล้ว แถมพนักงานแลกชิปยังบอกมาว่าไอ้เด็กนี่มันพกเงินมาแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น!!" เสี่ยวเปาอธิบายออกรสชาติ
หลงหยวนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตากลมโตเท่าไข่ห่าน “ไปดูกันว่ามันใช้วิธีโกงแบบไหน" จากนั้นหลงหยวนก็รีบไปสังเกตการณ์ทันที
เมื่อมาถึงลานคาซิโนมีโต๊ะพนันตั้งเรียงรายรวมถึงตู้ สล็อตแมชชีน วางเรียงรายเต็มไปหมด “มันอยู่นั่น..." เสี่ยวเป่าชี้ หลงหยวนมองตามไปก็เห็นเด็กหนุ่มอายุประมาณ 18 ปี นั่งเล่นโป๊คเกอร์ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ โต๊ะที่้เขานั่งอยู่ในโซน วีไอพี มีผู้คนบางเบาเพราะต้องกระเป๋าหนักพอสมควรจึงจะเข้าไปในโซนนี้ได้
“ดูจากกล้องวงจรปิดไอ้เด็กนี่มันหยอดสล็อตโดยใช้เงินที่แลกมาทั้งหมด จากนั้นมันก็ถูกแจ็คพ็อตรางวัลใหญ่ จากนั้นก็เอาเงินไปเล่นที่โต๊ะแบล็กแจ็ค พอมันมีเงินมากพอก็ย้ายไปเล่นโป๊กเกอร์ที่โซน วีไอพี ครับ" ชายที่ชื่อเสี่ยวเปากล่าวรวบรัด
“จับพิรุธหรือการกระทำที่แสดงถึงการโกงได้มั้ย?" หลงหยวนถาม “ไม่เลยครับ ไม่มีพิรุธ การเคลื่อนไหวเป็ธรรมชาติ ลองตรวจสอบผ่านกล้องในโหมดสโลโมชั่นที่มีความละเอียดสูงก็ไม่พบอะไรผิดสังเกต"
ขณะที่หลงหยวนกำลังครุ่นคิด เสี่ยวเปาก็พูดถาม ขึ้น “จะให้ผมจัดการยังไงพี่หลง เงินที่มันได้ไปไม่ใช่น้อยๆเลย ถ้านายใหญ่รู้เข้า..."
“อย่าพึ่งฉันมีแผนที่จะใช้เขา ถ้าเขาตกลงและทำสำเร็จอย่าว่าแต่ 10 ล้าน 100 ล้านฉันก็จะให้" เื่นี้สำคัญกับตระกลูหลงของเขามาก เขากำลังคิดไม่ตกกับเื่นี้มันเกี่ยวพันกับรากฐานของตระกูลโดยตรง “เดียวฉันจะคุยกับพ่อเอง นายไปตามเด็กนั่นขึ้นมาพบฉันที่ห้องผู้จัดการด้วย" หลงหยวนสั่ง ชายที่ชื่อเสี่ยวเปาพยักหน้ารับทันที
ชิงเทียนใช้เงินที่ยืมจากซีเหมินจวินทั้งหมดไปกับสล็อตแมชชีน เขาอ่านเกี่ยวกับกลไก แมคคานิคเครื่องกล และวงจรอิเล็คทรอนิคส์ทั้งคืน จากพร์ในการเรียนรู้ทำให้เขาเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ‘วงจรไฟฟ้าเป็อะไรที่น่าสนใจจริงๆ ในตอนนี้ข้าได้ประยุคต์ใช้ลมปรานสอดแทรงเข้าไปในวงจรและกลไก จนสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ'
หลังจากได้เงินที่ถูกรางวัลแจ็คพ็อตมา ชิงเทียนตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะแบล็กแจ็ค เขายืนดูเพื่อศึกษาการเล่นอยู่สักพักจากนั้นก็ลองเข้าไปเล่นดู เขาได้ใช้เนตรสะกดเทพเพื่อสอดส่องหน้าไพ่ของเ้ามือ ใช่แล้วความสามารถของมันไม่ได้มีแค่ควบคุมร่างกาย แต่สามารถแชร์ความรู้สึกและการมองเห็น รูป รส กลิ่น เสียง โดยที่เป้าหมายไม่สามารถรู้ตัวหรือััได้
เมื่อเขามีชิปรวมกันมากกว่า 8 ล้านหยวนเขาก็เหลือบไปเห็นป้ายโซน วีไปพี เขาเดินเข้าไปทันที การ์ดชุดดำยกมือออกมาห้าม ชิงเทียนเห็นดังนั้นจึงโชว์แผ่นชิปมูลค่า 1 ล้าน 8 แผ่นให้การ์ดดูและเขาก็ผ่านเข้ามาได้สำเร็จ 'น่าจะเป็ลูกชายของนายทุนหรือผู้มีอำนาจบางคนล่ะมั้ง' การ์ดชุดดำคิด
หลังจากชิงเทียนเล่นไปสักพักก็ได้มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา แม้จะใส่สูทแต่รอยสักที่มีอยู่ทั่วหน้าและหลังมือทั้งสองข้างก็น่าจะคาดเดาได้ว่าเขาน่าจะสักทั้งตัว
“สวัสดี...ผมเป็รองผู้จัดการของที่นี่ชื่อ จางเสี่ยวเปา ไม่ทราบว่าคุณจะสามารถขึ้นไปพบผู้จัดการของเราได้หรือไม่" จางเสี่ยวเปาพูดด้วยท่าทีนอบน้อมผิดจากหน้าตา
ชิงเทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย โดยทั่วไปในแดนเซียนเหล่านักพนันที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าหากกอบโกยเงินทองได้เป็จำนวนมาก มักจะถูกดักปล้นฆ่าโดยเ้าของบ่อนเสียเอง นอกเสียจากว่าจะเป็คนของตระกูลที่มีอำนาจเท่านั้นที่บ่อนพนันไม่กล้าที่จะล่วงเกิน
“ไม่มีปัญหานำทางไปเลย" ชิงเทียนตอบ จางเสี่ยวเปาค่อนข้างประหลาดใจที่เด็กหนุ่มไม่มีแววตากริ่งเกรงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามนั่นคือแววตาที่ไม่หวาดกลัวสิ่งใด ทำให้เขาเริ่มประทับใจเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “เข้ามา..." หลงหยวนขานรับ ชิงเทียนเดินเข้ามาด้วยทีท่าสบายๆพร้อมกับจางเสี่ยวเปา “สวัสดีผมหลงหยวนเป็ผู้จัดการของที่นี่ และเป็ลูกชายคนโตของตระกูลหลงที่มีเครือข่ายอยู่ทั่วซานตง" หลงหยวนที่ใส่สูทราคาแพงลุกขึ้น พร้อมยื่นมือไปจับเพื่อเป็การทักทาย “ผมชิงเทียน ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ทราบว่านายน้อยหลงมีธุระอะไรกับคนธรรมดาเดินดินอย่างผม" ชิงเทียนจับมือตอบ
‘เฮ่ออออ' หลงหยวนถอนหายใจแรง "ผมไม่ขอพูดจาอ้อมค้อมแล้วกันคุณชิงเทียน ผม้าความสามารถของคุณ ได้โปรดช่วยผม ขอเพียงแค่ครั้งเดียวถ้าคุณทำสำเร็จตระกูลของผมจะถือว่าติดหนี้คุณครั้งใหญ่
ชิงเทียนครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง ‘การทำให้ตระกูลหลงติดหนี้บุญคุณนั้นเป็อะไรที่เย้ายวนใจไม่น้อย ธุรกิจของตระกูลหลงนั้นมีทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย มีธุรกิจภัตตาคารสุดหรูไปจนถึงการซื้อ ขายอาวุธา ถือเป็หนึ่งในมหาอำนาจในเขตเมืองจี่หนาน
“ช่วยเล่ารายละเอียดมาที" ชิงเทียน้าที่จะยอมรับข้อเสนอ แต่ต้องฟังรายละเอียดงานเสียก่อน “อีก 3 วันจะมีการแข่งเดิมพันระหว่าง 2 ตระกูล นั่นคือตระกูลหลงของผมและตระกูลถังที่เป็คู่แข่งทางธุรกิจกันมาอย่างยาวนาน สถานที่คือบนเรือสำราญที่จะเดินทางจากซานตงไปช่างไห่ (*เซี่ยงไฮ้) ผม้าให้คุณลงแข่งในฐานะตัวแทนตระกูลหลง คุณคิดว่ายังไง?" หลงหยวนอธิบาย
“ตกลงผมยอมรับงานนี้ก็ได้ ว่าแต่ถ้าหากผมทำสำเร็จ คุณจะตอบแทนผมยังไง"
“เงิน 100 ล้านหยวน อีกทั้งเงินที่คุณเล่นได้ผมจะไม่หารส่วนแบ่งแม้แต่น้อย" หลงหยวนให้คำมั่น “ตกลง ถ้าอย่างนั้นอีก 3 วันเจอกัน" ชิงเทียนจับมือกับหลงหยวนคล้ายเป็การทำสัญญา จากนั้นเขาก็ค่อยๆลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป
“มันจะไม่มากไปเหรอพี่หลง" จางเสี่ยวเปาเอ่ยด้วยความเป็ห่วง “อย่าโง่น่าเสี่ยวเปา ถ้าเราแพ้เดิมพันเราจะต้องถูกยึดธุรกิจไปหลายอย่าง มูลค่าไม่ต่ำกว่า 2 พันล้านหยวน แม้จะยังไม่ถึง 3 ส่วนของรายได้รวมต่อปีแต่ก็ทำให้เราเสียหายหนักพอสมควร" หลงหยวนปัจจุบันมีอายุ 31 ปี เขามีประสบการณ์ด้านธุรกิจพอตัว หลังจากปรึกษากับพ่อของเขาอยู่สักพักพ่อเขาก็ยอมรับแผนการ พ่อของหลงหยวนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ทางคู่แข่งนั้นได้ชิงตัวเซียนพนันอันดับหนึ่งไปแล้วจึงไม่มีทางเลือกให้พวกเขามากนัก
********************
หลังจากกลับมาชิงเทียนก็ฝึกรวบรวมลมปราณต่อในห้องของตัวเอง “มีเงินขนาดนี้แล้วหวังว่าจะสามารถซื้อสมุนไพรดีๆมากลั่นยาเพื่อเพิ่มความเร็วในการฝึกได้นะ"
รุ่งเช้ามาเยือน ชิงเทียนกำลังเดินไปอ่านหนังสือไปเพื่อเพิ่มความรู้ระหว่างไปโรงเรียน อยู่ๆก็มีเงาหลายร่างมาขวางทางเขาไว้ ชิงเทียนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาด้วยความเบื่อหน่าย
“เฮ้ย! แกเหลอชิงเทียนที่เขาพูดกัน รูปร่างผอมแห้งยังกับตะเกียบ พวกแกแน่ใจนะว่าไม่ผิดคน" ชายที่รูปร่างเต็มไปด้วยมัดกล้ามหันไปถามบุคคลทางด้านหลัง
“ไม่ผิดแน่คงฉี ไอ้หมอนี่แหละพี่จัดการพวกเรา" เสียงนั้นเป็ของคงเหว่ย อันธพาลที่เคยจะมารีดไถชิงเทียน
คงฉีพาพวกมานับสิบคน แต่ละคนมีรูปร่างไม่ต่างจากเขามากนัก “หึ ดูเหมือนพวกแกไม่ต้องออกแรงแล้วว่ะ" คงฉีตั้งกระบวนท่า จากนั้นพุ่งตัวมายังชิงเทียนด้วยความรวดเร็ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้กลุ่มคนที่มาพร้อมกับคงฉีนั้นเย็นสันหลังวาบ ชิงเทียนหยุดหมัดของคงฉีที่พุ่งเข้ามาด้วยนิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว
“บ...บ้าน่า! คงฉีร้องด้วยความใ" ชิงเทียนจ้องเขาด้วยสายตาเ็า "ฝึกมาดี...แต่ยังขาดพลัง" เปรี้ยง!! ร่างของคงฉีลอยเคว้งดุจเว้าที่สายป่านขาด เขาลอยกระเด็นไปชนกับพรรคพวกที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาต่างส่งเสียงร้องครวญคราง
“ดูเหมือนว่านายจะจำไม่ได้สินะว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก" คงเหว่ยที่ได้ยินถึงกับฉี่ราดรดกางเกง ดูเหมือนเขาจะเตะแผ่นเหล็กแผ่นเดิมซ้ำอีกรอบซะแล้ว
ชิงเทียนจัดการ คงเหว่ย คงฉีและพรรคพวก ตอนนี้พวกเขานอนหมอบเืท่วมหน้าอย่างน่าอนาจ เขาก็เดินไปโรงเรียนต่อ ชิงเทียนไม่ได้มีความคิดที่จะเอาชีวิตบุคคลเหล่านี้เลย เนื่องจากกฎหมายและอะไรหลายๆอย่าง ทำให้การฆ่าคนในที่สาธารณะจะนำเอาปัญหามากมายตามมา ดังนั้นเขาจึงยั้งมือไว้
ขณะนั้นเองเขาก็มองเห็นแผ่นหลังของเย่เสวี่ยหลันที่กำลังเดินไปโรงเรียนเช่นเดียวกัน “อรุณสวัสดิ์ เย่เสวี่ยหลัน" ชิงเทียนกล่าวทักทาย เย่เสวี่ยหลันหันกลับมา
“อรุณสวัสดิ์ ชิงเทียน นายดูมอมแมมจังนะ ไปคลุกฝุ่นที่ไหนมา?" เย่เสวี่ยหลันเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“นั่นเธอเล่นกู่เจิงด้วยเหรอ" ชิงเทียนเห็นภาพถ่ายบนสมุดที่เธอถือเป็ภาพขณะที่เธอกำลังเล่นกู่เจิงอย่างมีความสุข เขารู้จักเครื่องดนตรีชนิดนี้ดี ในแดนเซียนเขามักนั่งฟังภรรยาบรรเลงเพลงให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง
“นิดหน่อยน่ะ ั้แ่จำความได้ ฉันมักมีความฝันเกี่ยวกับกู่เจิงมาตลอด นายคงจะว่าฉันบ้าสินะมันเป็เื่ที่เพี้ยนมาก" ชิงเทียนรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก "ฉันก็พอจะเล่นได้นะ" ชิงเทียนพูดลอยๆ
“จริงเหรอ...ไว้ถ้ามีโอกาสเล่นให้ฉันฟังบ้างนะ" เย่เสวี่ยหลันยิ้มด้วยรอยยิ้มอันเป็เอกลักษณ์ชวนน่าหลงไหลของเธอ
“แน่นอน..." ชิงเทียนรับปาก จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมกัน
---------------------------
62K
