สัญญารัก สัญญาณหลอน (มี e-book แล้ว)

               #พี่เจนน้องหนึ่งกลายเป็นแฮชแท็กศูนย์กลางของการพูดคุยถกเถียงกันในประเด็นร้อนที่สุดของช่วงหลายวันที่ผ่านมาคำตอบโต้ไป-มากว่า 1.2 แสนคำตอบ กระทู้กว่า 27,000 หัวข้อล้วนแล้วแต่ติดแฮชแท็กนี้ทั้งสิ้นผู้คนในสังคมไทยและอีกหลายประเทศทั่วโลกกำลังจับตามองการประชุมนี้อย่างใกล้ชิด

        “เอาล่ะค่ะตอนนี้ดิฉันอยู่ในห้องประชุมแล้วนะคะ บรรยากาศคึกคักมากค่ะใกล้จะถึงเวลาที่พวกเราทุกคนรอคอยกันแล้วนะคะเท่าที่ดิฉันสังเกตตอนนี้เห็นคุณวินัย, เลขานุ่นและคุณส้มนั่งอยู่ร่วมกับท่านอธิการบดีกับคณะอาจารย์อีกหลายท่านอาจารย์สมบูรณ์ก็มาด้วยค่ะ...พนักงานนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าเท่าที่ดูประมาณ 30-40แถว ตั้งแต่บริเวณกลางห้องประชุมเป็นต้นไปก็จะเป็นนักศึกษา,ประชาชนและสื่อมวลชนนั่งปะปนกัน ผู้สื่อข่าวด้านนอกแจ้งว่า คุณเจนจิราเดินทางมาถึงแล้วนะคะถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัดเข้าสู่บรรยากาศของห้องประชุมค่ะ”

               “สวัสดีครับท่านผู้เกียรติทุกท่านตอนนี้คุณเจนกับคุณพลอยเดินทางมาถึงแล้วนะครับเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรียนเชิญคุณเจนจิราประธานเจ้า....หน้า..ที่..บริหา...”

        เจนกับพลอยเดินออกมาจากด้านข้างของห้องประชุมตรงขึ้นไปเวทีด้านหน้าที่ได้จัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีพร้อมกับผายมือไป-มาให้พิธีกรในห้องประชุมเห็นพร้อมกับพยักหน้า

        “เรียนเชิญคุณเจนจิรากับคุณพลอยบนเวทีครับ....”

        เสียงแฟลชนับไม่ถ้วนดังรัวๆจนแทบไม่มีจังหวะหยุดพัก มีการถ่ายทอดสดในทุกช่องทาง ไม่ว่าจะเป็นทางทีวี,สื่อออนไลน์และทางแอดมี แต่ละช่องทางล้วนแล้วแต่มียอดวิวสดหลักแสนถึงหลักล้านกันถ้วนหน้า

               “สวัสดีค่ะท่านผู้มีเกียรติทุกท่านก่อนอื่นเลยหนูต้องขอขอบคุณท่านอธิการบดีเป็นอย่างสูงที่อนุญาตให้ใช้ห้องประชุมใหญ่ในวันนี้ค่ะเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาหนูขอเข้าเรื่องนะคะแม้ว่าจะเป็นเรื่องข้อพิพาทจ้างงานของบริษัทแต่ตอนนี้มีประเด็นทางสังคมเพิ่มเข้ามาหนูต้องการให้เรื่องนี้กระจ่างชัดเจนค่ะ หนูไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังจากที่หนูสัมภาษณ์สื่อมวลชนเมื่อสักครู่นี้ขอพูดย้ำในที่ประชุมแห่งนี้อีกครั้งหนึ่งเพื่อแจ้งให้ทุกท่านทราบอย่างชัดเจนว่าปัญหาของโฟร์อัสจะต้องเคลียร์ให้ได้ในวันนี้ ถ้ามีประเด็นใดที่ไม่เคลียร์ก็ต้องมีคำตอบชัดเจนหรือต้องมีคำอธิบายแน่นอนค่ะ”เจนจิราพูดเกริ่นนำ

               “และเพื่อให้เกิดความชัดเจนตามความเข้าใจของหนู ขออนุญาตแบ่งปัญหาของโฟร์อัสออกเป็น 2 เรื่องคือ ประเด็นที่ 1ปัญหาเรื่องการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมตามที่พี่นิดมาเจอหนูที่สนามหญ้า...ส่วนประเด็นที่2 เรื่องหนี้ของบริษัทโฟร์อัสหนูไม่แน่ใจว่าวันนี้จะมีตัวแทนเจ้าหนี้มาร่วมประชุมด้วยหรือไม่ถ้าไม่มีหนูก็จะขออนุญาตชี้แจ้งเฉพาะประเด็นเลิกจ้างค่ะ”

               หลังจากที่เจนพูดจบลงก็มีผู้เข้าร่วมประชุมจำนวนหนึ่งยกมือขึ้นมาหลายจุด

        “คุณเจนครับ...ขออนุญาตครับๆๆๆ”

        “คุณเจนคะยังมีประเด็นอื่นอีกค่ะ...พี่ขออนุญาตพูดค่ะ”

        “ขอคุณพี่ผู้ชายก่อนนะคะ...เชิญค่ะ”

        “ขอบคุณครับคุณเจน...สวัสดีครับผมชื่อเกรียงไกรเป็นทนายความในฐานะตัวแทนกลุ่มเจ้าหนี้รายใหญ่ของโฟร์อัสครับ”

        “โอเคค่ะถ้าอย่างนั้นวันนี้หนูขอชี้แจงประเด็นเรื่องหนี้โฟร์อัสด้วยค่ะ...เข้าใจว่ายังมีประเด็นอื่นอีกใช่ไหมคะ?”

        “สวัสดีค่ะพี่ชื่อรัตนาค่ะ กลุ่มของพี่วันนี้มากัน 173 คนค่ะพวกเราเป็นกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าคนกลางที่ซื้อคูปองกับแพ็คเกจทัวร์ของโฟร์อัสค่ะ”

        “พ่อค้าแม่ค้าคนกลาง?...หนูไม่ทราบประเด็นนี้จริงๆค่ะ รบกวนช่วยอธิบายปัญหาคร่าวๆ ได้ไหมคะ?พอดีประเด็นนี้หนูไม่ได้เตรียมมาค่ะ” เจนตั้งคำถามด้วยความสงสัย

        “ขอบคุณค่ะคุณเจนพวกเราเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้าไปซื้อพวกคูปองต่างๆ ที่ทางโฟร์อัสจัดโปรโมชันไว้ก่อนขายกิจการค่ะแล้วเราก็นำคูปองไปขายต่อ ปัญหาที่เกิดขึ้นคือ คูปองเหล่านี้ตอนนี้ใช้งานไม่ได้แล้วค่ะพวกเราไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของโฟร์อัสหรือซีคอร์ปค่ะตอนนี้พวกเราเดือดร้อนกันอย่างมาก”

        “โอเคค่ะ!ประเด็นที่ 3คือเรื่องคูปองของพ่อค้าแม่ค้าคนกลางนะคะ...ไม่ทราบว่ายังมีประเด็นอื่นเพิ่มเติมอีกไหมคะ?”

        “มีครับคุณเจนขออนุญาตครับ...ผมชื่อปัญญา วันนี้กลุ่มผมมากันบางส่วนพวกผมเป็นพ่อค้าแม่ค้าขายของในตลาดนัดที่อยู่ในพื้นที่ของโฟร์อัสทำให้พื้นที่ที่เคยเป็นตลาดนัดก็ปิดไปด้วยครับ”

        “ไม่ทราบว่าเป็นพื้นที่ตรงไหนเหรอคะ?เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่หนูไม่ทราบเรื่องจริงๆ ค่ะ”

        “เป็นพื้นที่ที่อยู่ใกล้ๆโรงแรมที่เชียงใหม่ครับ ทางโฟร์อัสเปิดพื้นที่ส่วนนี้เป็นตลาดนัดครับคุณเจน”

        “โอเคค่ะประเด็นที่ 4 ของวันนี้ พื้นที่ตลาดนัดที่เชียงใหม่นะคะ ไม่ทราบว่ามีประเด็นอื่นเพิ่มเติมอีกไหมคะ?...ถ้าไม่มีประเด็นอื่นเพิ่มเติมหนูก็จะขออนุญาตชี้แจงทีละประเด็น เริ่มต้นจากประเด็นแรกก่อนเลยคือเรื่องการเลิกจ้างงานพนักงานโฟร์อัสค่ะ”

        “สำหรับประเด็นเลิกจ้างอดีตพนักงานโฟร์อัสหนูยอมรับตามตรงค่ะว่าหนูไม่ได้ดูรายละเอียดเรื่องนี้ตั้งแต่แรกมีข้อมูลบางส่วนรู้ บางส่วนไม่รู้และบางส่วนรู้แต่ไม่อัพเดต หนูมอบหมายให้พลอยดูเรื่องนี้ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้หนูอยากให้พลอยอธิบายที่มาก่อนค่ะว่าเป็นอย่างไรตัวหนูเองจะมาต่อช่วงท้ายเรื่องค่ะ อยากให้ทุกคนทราบรายละเอียดที่มาจริงๆ ก่อนนะคะ”

        “สวัสดีค่ะท่านผู้มีเกียรติทุกท่านหนูขออนุญาตชี้แจงรายละเอียดตั้งแต่ช่วงซื้อกิจการยังไม่สมบูรณ์จนกระทั่งถึงช่วงที่พี่นิดมาเจอเจนนะคะ...ตอนที่หนูได้รับมอบหมายมีพนักงานของโฟร์อัสอยู่ประมาณ 1200-1300คนที่มีตำแหน่งงานซ้ำซ้อนกับทางซีคอร์ปค่ะพนักงานกลุ่มนี้ก็คือกลุ่มของพี่นิดกับทุกคนที่มาในที่ประชุมแห่งนี้เหตุผลที่ไม่สามารถระบุจำนวนพนักงานชัดๆ ได้เป็นเพราะว่า มีงานบางส่วนเป็นการจ้างพนักงานภายนอกกับจ้างชั่วคราวค่ะ”

        “ฝ่ายวางแผนฯเสนอแผนแรกมาว่า อาจจะจำเป็นเลิกจ้างพนักงานกลุ่มนี้เพราะว่าตำแหน่งงานซ้ำซ้อนกับพนักงานของซีคอร์ป หนูเป็นคนดูรายละเอียดด้วยตัวเองและยืนยันค่ะว่าซ้ำซ้อนจริงค่ะ...หลังจากนั้นประมาณ 1 สัปดาห์ ฝ่ายวางแผนฯเสนอแผนสำรองมาอีกแบบหนึ่งคือ ให้คงการจ้างงานไว้ก่อนแล้วรอแผนของการเปิดห้างซีสแควร์วันเพราะว่าตอนนั้นไม่แน่ใจว่าเราต้องการจำนวนพนักงานใหม่เท่าใด ในช่วงนั้นจึงมี 2แผนค่ะ คือ เลิกจ้างและคงการจ้างงานเอาไว้”

        “หนูเป็นคนเสนอทั้ง2 แผนส่งต่อไปให้คุณเจนค่ะ แต่ว่าการส่งเรื่องไปให้คุณเจนเพื่อรอพิจารณา คุณเจนไม่สามารถรับทราบได้ทันทีเพราะว่าในแต่ละวันจะมีเรื่องต่างๆ มากมายที่ส่งเข้ามา ลำดับความสำคัญ,รายเอียดต่างๆ ของแต่ละเรื่องจะไม่เท่ากันค่ะ บางเรื่องเอกสารมากบางเรื่องต้องปรึกษาฝ่ายกฏหมายก่อน หรือบางเรื่องต้องสอบถามผู้บริหารระดับสูงที่รับผิดชอบเรื่องนั้นๆดังนั้นเรื่องของโฟร์อัสจึงอยู่ในสถานะรอพิจารณาค่ะ...สิ่งที่หนูชี้แจงมาทั้งหมดเกิดขึ้นก่อนหน้าที่พี่นิดจะมาหาคุณเจน 12 วันค่ะ หลังจากนี้เรื่องต่างๆจะถูกส่งต่อเพื่อรอพิจารณาค่ะ”

        “เรื่องต่างๆที่ถูกส่งเข้าระบบ ไม่ได้นับว่าก่อน-หลังนะคะ แต่จะให้น้ำหนักความสำคัญด้วยค่ะในขณะที่หนูส่งเรื่องโฟร์อัสเข้าไปในระบบ หนูจะไม่ทราบว่าอยู่ลำดับไหน คิวใดตรงนี้จะมีปัจจัยเรื่องข้อมูลและเอกสารประกอบหรือต้องมีการปรึกษาพูดคุยกับผู้บริหารด้วยหรือไม่ก็ได้ค่ะ”

        “โอเคค่ะต่อที่หนูนะคะ...เมื่อเรื่องของโฟร์อัสมาถึงหนู อยู่ในสถานะรอพิจารณา หลังจากที่การซื้อกิจการได้ข้อยุติแล้วหนูเรียกประชุมในช่วงเวลาเดียวกับที่พลอยตรวจสอบรายละเอียดของเอกสาร...หนูเชิญทั้งผู้บริหารระดับสูง,ฝ่ายกฎหมายและฝ่ายวางแผนมาประชุมตารมแผนเสนอมา 2 แบบจริงค่ะ ทั้งแบบเลิกจ้างและคงการจ้างงานไว้ก่อน”

        เจนจิราเอื้อมมือไปหยิบเอกสารใบหนึ่งชูขึ้นมาให้ทุกเห็นกล้องของห้องประชุมและของสื่อมวลชนซูมเข้ามาแทบจะทันที ทุกคนเห็นข้อความบางส่วนในเอกสารถูกทำไฮไลท์ไว้

        “นี่เป็นเอกสารที่ออกจากฝ่ายบุคคลอดีตพนักงานทุกคนในที่นี้ได้รับไปแล้ว เร็ว-ช้าขึ้นอยู่กับสถานที่จัดส่งนะคะเป็นหนังสือเลิกจ้างและจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายค่ะ พนักงานฝ่ายบุคคลออกหนังสือฉบับนี้มาจากคำสั่งของหนู...การเลิกจ้างพนักงานโฟร์อัสก็เป็นการตัดสินใจและเป็นความรับผิดชอบของหนูคนเดียวค่ะถ้าทุกคนรู้สึกโกรธหรือเกลียด ขอให้มาลงที่หนูคนเดียว พนักงานฝ่ายบุคคล,ฝ่ายกฎหมายและฝ่ายวางแผนต้องทำตามคำสั่งของหนู แต่หนูขออนุญาตชี้แจงเพิ่มเติมนะคะว่าทำไมหนูจึงตัดสินใจแบบนี้”

        “หลังจากที่กระบวนการควบรวมกิจการใกล้ได้ข้อยุติแล้วยอมรับค่ะว่า มีตำแหน่งงานของโฟร์อัสซ้ำซ้อนอยู่ประมาณ 1300 ตำแหน่งค่ะ หนูตัดสินใจเลือกแผนเลิกจ้างเรียนตามตรงค่ะว่า หนูไม่สามารถหาตำแหน่งงานให้กับพนักงานกลุ่มนี้ได้จริงๆ ค่ะหนูหมายถึงเป็นการตัดสินใจครั้งแรกนะคะ หนูปรึกษากับฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายวางแผนว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง ณ เวลานั้น...มีอยู่ 1 อย่างค่ะคือจ่ายเงินชดเชยตามสิทธิ์ของแต่ละคนค่ะ...จริงอยู่ค่ะว่าหนังสือที่ทุกคนได้รับคือการเลิกจ้างและการจ่ายเงินชดเชย แต่ในความเป็นจริงแล้วหนูต้องการจ่ายเพื่อให้พนักงานทุกคนได้เงินก้อนนี้ไปใช้จ่ายก่อนในช่วงระหว่างรอคอยถึงตรงนี้หลายคนอาจจะแปลกใจว่า ทำไมหนูจึงพูดแบบนี้”

        “หลังจากที่หนูให้ฝ่ายบุคคลส่งหนังสือและให้ฝ่ายการเงินจ่ายเงินครบถ้วนทุกคนในวันนั้นทันทีเพราะว่าหนูยังคงต้องรออีกแผนหนึ่งคือ การเปิดห้างสาขาใหม่แน่นอนค่ะว่าหนูต้องการพนักงานคนไทยเพิ่มแต่ในขณะนั้นแผนการจัดสรรคนยังไม่พร้อมค่ะ”

        เจนจิราเอื้อมมือไปหยิบเอกสารอีกฉบับหนึ่งยกขึ้นมาให้ทุกคนเห็น“นี่เป็นเอกสารที่หนูออกในวันถัดมาค่ะ เป็นคำสั่งยกเลิกการเลิกจ้างพนักงานโฟร์อัสหนังสือเลิกจ้างฉบับแรกที่ออกไปเป็นความผิดพลาดของหนู หนูตัดสินใจเร็วเกินไปไม่รอบคอบ หนูคิดในมุมที่ว่าต้องการจ่ายเงินชดเชยไปก่อน...แต่ในวันถัดมาหนูยกเลิกทันทีค่ะหลายคนทราบใช่ไหมคะว่า ระบบการจัดการงานบริหารของซีคอร์ปมีมาตรฐานไม่แพ้ใคร หนูไม่สามารถสร้างเอกสารปลอมหรือเอกสารย้อนหลังได้อย่างแน่นอน”

        “เรื่องหนึ่งที่ทำให้หนูไม่สบายใจและเสียใจเป็นอย่างมากคือทุกคนเดือดร้อนเพราะหนูคนเดียว แต่กลับต้องมาขอร้อง, ขอความช่วยเหลือ,ขอความเมตตาหรือด้วยคำพูดใดๆ ก็ตาม ทั้งๆ ที่จุดเริ่มต้นเกิดมาจากความผิดของหนูแท้ๆหนูเสียใจจริงๆ ค่ะ...และขอโทษพนักงานทุกคนในที่นี้ค่ะ”

        “การตัดสินใจครั้งนี้เป็นความผิดพลาดของหนูคนเดียวแต่หนูอยากจะบอกว่า หนูไม่ได้มองข้ามความสามารถ, ความตั้งใจของพนักงานทุกคนนะคะเป็นการตัดสินใจผิดพลาดจริงๆ ค่ะหนูควรที่จะรอแผนจัดสรรคนจากแผนเปิดห้างสาขาใหม่ก่อน...บทเรียนครั้งนี้ทำให้หนูได้เรียนรู้ว่าการตัดสินใจใดๆ ก็ตามนับจากนี้ไป หนูต้องรอบคอบและต้องมีข้อมูลแม่นยำมากกว่านี้ค่ะ หนูไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เพราะว่าหนูผิดจริงๆค่ะ”

        “หนูขอประกาศให้ทุกคนรับทราบค่ะว่าอดีตพนักงานทุกคนของโฟร์อัสยังคงเป็นพนักงานของซีคอร์ปค่ะ”

        คำประกาศของเจนจิราเรียกเสียงเฮลั่นทั้งห้องประชุมหลายคนตบมือดังลั่นโดยไม่รู้ตัว, หลายคนโผเข้ากอดกันน้ำตานองหน้าด้วยความดีใจหลายคนลืมตัวตะโกนสุดเสียง ในขณะที่พี่นิดกับน้องหนึ่งต่างโผกอดเข้าหากันไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากแม่ลูก ภาษากายที่แสดงออกมาอธิบายความรู้สึกได้อย่างชัดเจนที่สุดอยู่แล้ว

        “ขอบคุณมากครับคุณเจน!”

        “ขอบคุณค่ะคุณเจนที่เห็นใจพวกเรา!!!”

        “หนูขอเน้นย้ำนะคะว่าทุกคนที่ได้เป็นพนักงานของซีคอร์ป ไม่ได้เกิดจากความเมตตา,ความกรุณาหรือความสงสารใดๆ ทั้งสิ้น แต่เกิดมาจากความสามารถของแต่ละคนทุกคนยังมีคุณค่า ยังมีความสามารถที่จะทำงานในหน้าที่ของตัวเองได้ค่ะหนูทำหนังสือยกเลิกในวันถัดมา เป็นเพราะว่าหนูตัดสินใจเร็วเกินไป...หนูขอยืนยันอีกครั้งว่านี่ไม่ใช่ความเมตตา ไม่ใช่ความกรุณา ไม่มีความสงสารใดๆ ทั้งสิ้น แต่เกิดจากความสามารถของอดีตพนักงานทุกคนและหนูขอยืนยันว่าแผนจัดสรรพนักงานใหม่ทั้งหมดจัดทำเสร็จเรียบร้อยแล้วหนูดูละเอียดทุกตำแหน่งค่ะ”

        “อีกสิ่งหนึ่งที่หนูอยากชดเชยความผิดพลาดครั้งนี้หนูมาทำหน้าที่นี้มีรายได้ประมาณปีละ 64 ล้านเหรียญ ตลอดทั้ง 6ปีนี้หนูไม่ขอรับค่ะ ถือเป็นการลงโทษที่หนูบริหารงานผิดพลาด และใช้เงินส่วนตัวเติมให้ครบ1 พันล้านเหรียญ จัดตั้งกองทุนขึ้นมาทันทีหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมครั้งนี้ เพื่อช่วยเหลือพนักงานในระดับปฎิบัติการที่ประสบปัญหาวิกฤตจนชีวิตเดินต่อไปไม่ได้”

        “กองทุนนี้อาจจะเป็นการให้เปล่าหรือเป็นการให้ยืมก็ได้โดยพิจารณาตามความสำคัญจำเป็นหรือเร่งด่วนเป็นรายกรณีไม่ต้องการให้กองทุนนี้ใช้ในทางที่ผิดแต่ใช้เพื่อแก้ปัญหาในทางที่ถูกต้องเท่านั้นหนูจะตัดสินใจร่วมกับคณะกรรมการที่จะจัดตั้งขึ้นมาเพื่อพิจารณาช่วยเหลือรายเคสค่ะ...ซีคอร์ปเป็นบริษัทที่สร้างความสุขให้กับคนอื่นถ้าชีวิตของพนักงานยังหาความสุขไม่ได้แล้วจะให้ความสุขคนอื่นได้อย่างไรคะ”

               ย้อนกลับไปคืนก่อนวันนัดเจนจิราไปเที่ยวกันตามประสาพ่อลูกในห้องประชุมอาคารแฝดชั้นที่80 ฝั่ง A...วรวิทย์นั่งคุยอยู่กับคุณสัญญาในห้องประชุมกันเพียง2 คนบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดเป็นอย่างมาก

               “ผมต้องขอโทษคุณวรวิทย์ด้วยที่นัดหมายฉุกละหุกกลางดึกขนาดนี้...ผมนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว”

               “ผมเข้าใจดีครับ...และที่สำคัญผมเป็นเพื่อนคุณมาตั้งแต่ผมยังทำอยู่ฝ่ายการตลาดคุณรักบริษัทนี้มากขนาดไหน ผมเห็นมาโดยตลอดการเป็นเจ้านายคนและต้องมาตัดสินใจอะไรแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ”

               “จากที่คุยกันครั้งก่อนจนมาถึงวันนี้ผมตัดสินใจเด็ดขาดครับ ผมต้องการขายบริษัทให้กับคุณ...ผมไม่มีทางเลือกอีกแล้วถ้าผมไม่ขาย พนักงานอีกหลายพันคนต้องได้รับผลกระทบมากกว่านี้แน่ๆ”

               คำตอบของคุณสัญญาทำให้วรวิทย์แสดงท่าทีตกตะลึงไม่น้อย“คุณมั่นใจแล้วเหรอ?...ผมอยากให้คุณคิดดีๆอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะให้คำตอบผม”

               “ไม่ไหวจริงๆครับ ผมยืนยันครับ”

               “ถ้าคุณสัญญายืนยัน...แล้วคุณต้องการขายเท่าไร”

               “1บาทครับ”

               “ผมไม่เข้าใจความหมายของคำตอบนี้ครับ”

               “ผมอยากจะขออะไรบางอย่างจากคุณได้ไหม?...ถ้าจะบอกว่าเป็นการขอคำมั่นสัญญาก็ได้ครับฟังดูอาจจะตลกไปสักหน่อย แต่เป็นสิ่งที่ผมไตร่ตรองมาแล้วครับ”

               “เชิญครับคุณสัญญา”

               “ชื่อโรงแรมและรีสอร์ตต่างๆผมขอให้คุณวรวิทย์เก็บไว้คงเดิมได้ไหมครับ? พนักงานของผมผูกพันกับชื่อนี้มากอีกประการหนึ่งคือ พนักงานของผมโดยส่วนใหญ่ทำงานกันมานานอยากจะขอให้คุณวรวิทย์รักษาคนเหล่านี้ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ผมทราบดีว่า การขออะไรแบบนี้เป็นสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง...นี่เป็น 2สิ่งที่ผมห่วงใยมากที่สุด”

               “แล้วสิ่งที่3 คุณไม่ห่วงใยบ้างเลยเหรอ?”

               คำทักท้วงของวรวิทย์ทำให้สัญญาแปลกใจเป็นอย่างมาก“คุณวรวิทย์หมายถึงอะไรเหรอครับ?”

               “แล้วลูกเมียคุณล่ะ?...คุณมีลูกสาว2 คนรุ่นเดียวกับลูกสาวผม คุณไม่ห่วงบ้างเหรอว่า เด็กๆ จะเรียนหนังสือที่ไหนความเป็นอยู่จะทำกันยังงัยต่อไป”

               “หลังจากที่กระบวนการควบรวมกิจการเสร็จแล้วผมคงต้องพาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่จังหวัดไหนสักแห่ง”

               “ไม่...คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นครับคุณสัญญา”วรวิทย์เปิดกระเป๋าใบหนึ่งแล้วหยิบเช็คยื่นให้สัญญา “เช็คใบนี้ผมตั้งใจให้เป็นทุนการศึกษากับเด็กๆและที่สำคัญ...ผมอยากให้คุณใช้เงินก้อนนี้สร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง”

               “คุณวรวิทย์...”

               “จะให้ผมต้องมาดูเพื่อนและครอบครัวล้มลงโดยที่ผมไม่ได้ทำอะไรมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วครับ...เช็ค 50 ล้านบาทใบนี้อาจจะไม่ได้มากมายนักแต่ผมไม่ต้องการให้คุณสัญญาต้องหมดสิ้นทุกอย่างจนไม่เหลืออะไร ผมอยากให้คุณรับไว้อย่างน้อยที่สุดถือว่า เป็นทุนการศึกษาของเด็กๆ ก็ยังดีครับ”