ชีวิตประจำวันของฉันกับโอจัง

"เย้~~＼(^o^)／" เสียงของหญิงสาวผู้มีผมสีดำและสวยราวกับเทพธิดาดังขึ้น

"ในที่สุดฉันก็ได้เลื่อนขั้นแล้วนะนี่~ซาคุจังดีใจกับฉันหน่อยสิ＼(^o^)／"

"เย้..รุ่นพี่นี่ล่ะก็ทั้งที่สวยและน่ารักแท้ๆแต่ทำตัวได้หนวกหูและน่ารำคาญจังเลยเพราะแบบนี้ถึงยังโสดรึเปล่าคะ( ￣-￣)"

 "ยัยบ้า...ที่ฉันยังโสดอยู่ก็เพราะฉันจริงจังกับการทำงานหรอกย่ะ( ;｀Д´) และฉันก็ไม่ได้ชอบพวกผู้ชะ... อุป"

"อะไรหรอค่ะรุ่นพี่หรือว่า~~อุซุเมะ: ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละฉันกลับก่อนนะพอดีมีธุระ"

เห้อ~~เสียงถอนหายใจของหญิงสาวดังขึ้น:

"เกือบไปแล้วจะให้ใครรู้ว่าฉันชอบผู้หญิงไม่ได้เด็ดขาดโดยเฉพาะซาคุจังนี่ยิ่งให้รู้ไม่ได้ใหญ่เลยก็เพราะฉันชอบซะ......."

    ตื้ด..ตื้ด..เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"ใครกันนะโทรมาในเวลาแบบนี้เอ๊!ซาคุนี่นาสงสัยจะคิดถึงฉันสินะต้องใช่แน่ๆเลยอ๊าย~~ฮาโ.."

"ช่วยด้วย!! รุ่นพี่คะช่วยฉันด้วยนะคะฉันลืมของไว้ที่บริษัทเลยจะกลับมาเอาแต่ว่า...."

ตี๊ด~~เสียงสัญญาณขาดหาย

"ซาคุ..ฮาโหล..ซาคุ"

"นี่ซาคุ!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น..หึหึยัยนั่นคงกะจะแกล้งให้ฉันกลัวสินะเมื่อก่อนก็ชอบทำอะไรแบบนี้อยู่เรื่อยเลยแต่คราวนี้เล่นใหญ่ไปไหมจะแกล้งกันที่บริษัทเลยหรอเอาเป็๲ว่าจะเล่นด้วยหน่อยก็แล้วกัน(จริงๆรู้ทันแต่ก็อยากให้ซาคุแกล้งเพราะจะได้เห็นซาคุยิ้มที่แกล้งตัวเองสำเร็จ)จะได้เห็นซาคุยิ้มหลังจากไปไม่ได้เห็นมานานแล้วเย้~ไปที่บริษัทเลยดีกว่า(^q^)"

"นี่~~ซาคุฉันมาแล้วนะอยู่ที่ไหนน่าาออกมาเถอะ!(เสียงของหญิงสาวดังขึ้นไปทั่วทั้งบริษัท)ชิ'ยัยนั่นหลอกให้ใช้มาแล้วตัวเองกับไปแล้วสินะหน่อยแน่(　:ﾟ皿ﾟ)"

"รุ่นพี่คะ"เสียงของหญิงสาวผู้มีผมสีน้ำตาลดังขึ้น

"ซาคุ!ซาคุใช่มั้ยแหม.๻๷ใ๯หมดอย่าโผล่มาเงียบๆแบบนี้สิใจหายหมดแล้วเนี้ยย!!นี่ซาคุตอบหน่อยเส้~~~ยังหนวกหูเหมือนเดิมเลยนะคะแต่ว่ารุ่นพี่ต้องรีบหนีออกจากที่นี่โดยด่วนเลยนะคะรุ่นพี่ยังพอมีโอกาสรอดอยู่"พอสิ้นเสียงพูดซาคุก็ค่อยๆหายไป

อุซุเมะตั้งสติและรีบกลับไปที่รถของเธอและรีบขับรถออกไปโดยที่มีบางอย่างกำลังมองเธอจากบนด่านฟ้าของตึก

"จะอะไรก็ไม่รู้แหละแต่ถ้าซาคุบอกให้รีบหนีแสดงว่าในบริษัทนั้นต้องมีอะไรสักอย่างที่น่ากลัวมากๆและสามารถฆ่าเราได้ด้วยขอโทษนะซาคุ..ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้เลยแต่ก็ขอบคุณนะที่ยังอุห์มาเตือนฉัน"

ปัง!...เสียงอะไรบางอย่างมากระแทกเข้าอย่างแรงทางด้านขวาของรถอุซุเมะ

"หลังจากนั้นรถของอุซุเมะก็ได้เสียหลักตกลงไปในหน้าผาแต่ยังโชคดีที่เธอนั้นรอดมาอย่างปาฏิหาริย์ถึงแขนขวาของเธอนั้นจะหักก็เถอะ"

 "โอ้ยย"แขนของฉัน..หึถึงจะแขนหักแต่ฉันก็รอดมาจนได้(เป็๞คนที่คิดบวกสุดๆ)ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนกันนะแล้วเ๯้านั่นมันอะไรนกหรอไม่น่าใช่แฮ่ะ'จะเป็๞อะไรก็ช่างแต่อันตรายชะมัดเลยยแล้วถ้ำนั่นมันอะไรไม่เคยเห็นมาก่อนเลยแฮ่ะแต่ว่าพอดีเลยขอเข้าไปหลบหน่อยละกัน"ข้างในถ้ำนี่แปลกจังทั้งที่เป็๞ตอนกลางคืนแท้ๆแต่ทำไมสว่างเหมือนกับเป็๞ตอนเช้าเลยล่ะ"

"นี่~~เธอน่ะมันหนวกหูนะแล้วทำไมถึงพูดคนเดียวละช่วยไม่ได้เดี๋ยวฉันคุยเป็๞เพื่อนเองก็แล้วกัน" เสียงของหญิงสาวดังมาจากก้อนหินที่มียันต์แปะอยู่เต็มไปหมด

"นี่ฉัน๤า๪เ๽็๤จนหลอนได้ยินเสียงก้อนหินพูดได้แล้วหรอเนี้ยแต่ก็ช่างเหอะอย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย" หลังจากที่คุยกันไปสักพักอุซุเมะก็ได้รู้ว่าก้อนหินที่กำลังคุยกับเธออยู่นั้นคือ..ยามาตะโนะ โอโรจิ ปีศาจที่เกิดมาพร้อมกับประเทศญี่ปุ่น"

"นี่โอจัง'เธออยากเป็๲อิสระไหมฉันจะช่วยให้เธอเป็๲อิสระเองนะ"

 "โอจังนี่มันใครกัน?แต่ก็ช่างเถอะเธอน่ะช่วยฉันไม่ได้มนุษย์ธรรมดาน่ะคลายผนึกนี่ไม่ได้หรอกนะ"

:ก็ฉันน่ะไม่ใช่มะ"...

ฉึก!..เสียงมีดที่แทงมาจากข้างหลังของอุซุเมะ

"อยู่ที่นี่เอง'ถ้าเธอหนีไปได้ทางนี้ก็แย่เหมือนกันนะ" เสียงของปีศาจที่มีจมูกยาวตัวสีแดงมีปีกสีดำใส่ชุดซามุไรดังขึ้น

"โอยเจ็บจนพูดไม่ออกเลยตั้งสติไว้สิตัวฉันวิธีรอดจากสถานการณ์นี้มีแค่ต้องปล่อยโอจังออกมาเท่านั้นอุซุเมะทำการร่ายคาถาบางอย่างขึ้นทำให้ยันต์ที่ผนึกโอจังอยู่นั้นคลายออก"

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะยังชอบทำร้ายผู้คนอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ  เท็งงุ"