หลังจากที่ปกรณ์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วปกรณ์ก็เดินออกมาหาชานนท์ พร้อมกับชวนชานนท์ไปเรียนทันทีซึ่งชานนท์เองก็ไม่รีรออะไรให้เสียเวลาอีก เขารีบเดินตามปกรณ์ไปและไม่ลืมที่จะคว้าถุงอาหารกล่องติดมือไปด้วย
และในระหว่างที่ทั้งสองเดินลัดเลาะจากหอพักไปยังตึกเรียนอยู่นั้นชานนท์ที่เดินตามหลังก็คอยลอบสังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของปกรณ์อยู่ตลอดเวลาด้วยความอยากรู้
“เป็ไรของมันนะทำไมยิ้มไม่หุบเลยั้แ่ออกจากห้องละ หรือว่า...มันกำลังมีความรัก”
ชานนท์หยุดยืนบ่นพึมพำคนเดียวด้วยความสงสัยก่อนที่ชานนท์จะรีบวิ่งตามปกรณ์ไปติด ๆ จนกระทั่งพวกเขาถึงห้องเรียน และแอบย่องเข้าไปนั่งในที่นั่งหลังสุดเนื่องจากวันนี้พวกเขามาสายเกือบสิบนาที ซึ่งเช้าวันนี้พวกเขามีเรียนเคมีในห้องแลป
[ห้องเรียน]
ในขณะที่ชานนท์กำลังตั้งใจฟังอาจารย์อธิบายอย่างตั้งอกตั้งใจแต่เข้าใจแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างอยู่นั้นชานนท์ก็เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังนั่งสัปหงกสบายอยู่ด้านข้างโดยไม่สนใจเรียนเลย
“เฮ้ย! ตื่น”
ชานนท์เอาศอกสะกิดปกรณ์อยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ปกรณ์ก็ยังคงไม่สนใจและหลับต่อไปไม่สนใจเรียนตามเคย
"กรณ์? มึงตั้งใจฟังอาจารย์หน่อยดิวะ เดี๋ยวก็ได้เรียนซ่อมหรอก"
ชานนท์เค้นเสียงออกมาดุปกรณ์เบา ๆด้วยความหวังดีและเป็ห่วงเพื่อน จากนั้นปกรณ์ก็งัวเงียควานหาสมุดและปากกาก่อนที่เขาจะตอบชานนท์กลับไปแบบตีมึน
"อืม...ฟังอยู่ ว่าแต่...ถึงไหนแล้ววะ?"
"ถึงไหนอะไร? สรุปว่าได้ฟังที่อาจารย์พูดไหมวะ?"
"อืม...ฟัง แต่ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง"
"เฮ้อ...นายนี่มันจริง ๆ เลยนะ"
ชานนท์ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนที่ชานนท์จะหันกลับมาตั้งใจฟังอาจารย์อธิบายสูตรเคมีต่ออย่างตั้งใจเรียนเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้ชานนท์กลับไม่มีสมาธิเรียนเลย เพราะโดนรบกวนจากเพื่อนตัวดีคนเดิม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ชานนท์หันมาเท้าคางจ้องมองปกรณ์ด้วยความรำคาญปนสงสัยซึ่งตอนนี้ปกรณ์เอากำลังนั่งเอาปากกาเคาะลงบนโต๊ะเป็จังหวะสามซ่าเบา ๆ อย่างคนกำลังใช้ความคิดซึ่งชานนท์ก็ไม่รู้ว่าปกรณ์กำลังคิดเื่อะไรอยู่กันแน่
“เป็อะไรของมันวะ?หรือว่า...มันกำลังคิดถึงเพื่อนใหม่ของมันที่ชื่อเหมันต์นั่นวะ”
ชานนท์ขมวดคิ้วมุ่นก่อนที่เขาจะเลิกสนใจปกรณ์และหันกลับไปสนใจอาจารย์ต่อจนกระทั่งหมดคาบเรียน จากนั้นเขาก็เก็บอุปกรณ์การเรียนลงในกระเป๋าและในระหว่างนั้นปกรณ์ก็ขยับเข้าไปหาชานนท์พร้อมกับเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อเชิ้ตของชานนท์
“นนท์?”
“ว่า?”
ชานนท์ถามกลับเพียงสั้นๆ ในขณะที่มือของเขายังคงง่วนเก็บอุปกรณ์การเรียนลงในกระเป๋า
“ไหน ๆ วันนี้เราก็เรียนเสร็จแล้ว มึงช่วยพากูไปซื้อต้มเืหมูเ้าเก่าที่ท้ายตลาดหน่อยได้ไหมวะ?"
ปกรณ์ถามพลางช่วยบีบนวดตามแขนให้กับชานนท์อย่างออดอ้อนเอาใจ
"ปกติมึงไม่ชอบทานต้มเืหมูไม่ใช่เหรอ? ขนาดกูเอาไปฝากตู้เย็นของมึงเอาไว้มึงยังบ่นประจำเลย"
ชานนท์ถามปกรณ์กลับด้วยความสงสัยพร้อมกับไหวไหล่ออกห่างจากมือของปกรณ์เหมือนกับกำลังเล่นตัวเบา ๆ
"แต่คนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้นี่"
“แสดงว่าเมื่อคืนนี้...มึงแอบจิ๊กต้มเืหมูกูใช่ไหมล่ะ?”
ชานนท์เค้นถามทีเล่นทีจริงก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นชี้หน้าปกรณ์อย่างคาดคั้นกลาย ๆแต่ปกรณ์ก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหานั้นนอกจากยิ้มกว้างจนตาปิดด้วยท่าทางมีความสุข
“อ๋อ...มิน่า...เมื่อเช้ากูเข้าไปเปิดดูในตู้เย็นของมึง แล้วต้มเืหมูของกูหายไปตั้งสองถุงแน่”
ชานนท์ยกแขนขึ้นมากอดอกและพยักหน้าขึ้นลงบ่งบอกว่าเขาจับขโมยได้แล้วซึ่งคราวนี้ปกรณ์ก็จำต้องยอมรับออกมาในที่สุดเพราะจำนนด้วยหลักฐาน
"เออ…ฉันเอาไปกินเองแหละ"
ปกรณ์ยอมรับกับชานนท์ก่อนที่เขาจะยกแขนขึ้นมาเท้าคางและยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของเหมันต์
“คนหล่อชอบรับประทานต้มเืหมู เฮ้อ...น่ารัก”
ปกรณ์พึมพำถึงเหมันต์ออกมาอย่างลืมตัวต่อหน้าชานนท์แต่ชานนท์หารู้ไม่ว่าปกรณ์กำลังพูดถึงคนอื่น
"เห็นไหม? บอกตั้งนานแล้วว่ามันอร่อยก็ไม่เคยเชื่อ แล้วเป็ไงล่ะ ติดใจแล้วล่ะสิท่า"
ชานนท์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเมื่อเขาคิดว่าเพื่อนของเขาชอบต้มเืหมูจริงๆ และปกรณ์ก็ตอบชานนท์กลับไปว่า
"เออ...ติดใจมาก"
คำว่าติดใจมากของปกรณ์ทำให้ชานนท์ปลื้มมากจนถึงขนาดหุบยิ้มไม่ได้เลยโดยที่ชานนท์ไม่รู้เลยว่าปกรณ์กำลังหมายถึงชอบคน ไม่ใช่ชอบต้มเืหมูเลย
“หึ!”
“เออ...เดี๋ยวพาไปซื้อ”
ในที่สุดชานนท์ก็ตกลงยอมพาปกรณ์ไปซื้อต้มเืหมูท้ายตลาดและทันทีที่ชานนท์รับปากเท่านั้นแหละ ปกรณ์ก็คว้ากระเป๋าเรียนพร้อมกับเดินลิ่วออกจากห้องแลปไปโดยไม่รอชานนท์เลย
"เฮ้ย! นายจะรีบอะไรนักหนาวะนั่นกลัวเขาขายหมดก่อนรึไงวะ"
ชานนท์ะโเรียกปกรณ์ พร้อมกับคว้ากระเป๋าเรียนขึ้นมาสะพายไว้บนบ่าก่อนที่เขาจะวิ่งตามปกรณ์ไปอย่างรวดเร็ว โดยมีปกรณ์ะโรบเร้ากลับมาอีกที
“รีบตามมาเร็ว อย่าพูดมาก”
“เออๆ ไปแล้ว รอด้วย”
ชานนท์วิ่งตามปกรณ์ไปด้วยความเร็วสูงแล้วเขาก็วิ่งอ้อมไปยืนกางแขนขวางทางปกรณ์เอาไว้ก่อนที่เขาจะก้มลงเอามือค้ำเข่าเอาไว้ เพื่อพักหายใจหายคอ
“เดินช้าๆ หน่อยดิวะ กูเหนื่อย”
ปกรณ์หยุดนิ่งเพื่อรอให้ชานนท์ได้พักหายใจแต่เพียงประมาณหนึ่งนาทีถัดมาปกรณ์ก็รบเร้าให้ชานนท์รีบพาตัวเองไปที่ท้ายตลาดจนชานนท์อดสงสัยไม่ด่าปกรณ์จะรีบอะไรขนาดนั้นแต่ชานนท์ก็เลือกที่จะไม่ถามเื่นี้และเขาก็เลือกที่จะถามเื่เพื่อนใหม่ของปกรณ์แทน เพราะเขาสงสัยมาั้แ่เช้าแล้ว
"ว่าแต่เพื่อนใหม่ของมึงที่ชื่อมัน ๆ อะไรนั่นน่ะ มันเป็ใครวะ? ทำไมกูไม่เห็นเคยรู้จักเลยล่ะ"
ชานนท์ยืนจ้องหน้าปกรณ์อย่างรอคำตอบ จนกระทั่งปกรณ์ยอมเล่าเื่ราวที่เขาไปเจอมาเมื่อคืนนี้ให้ชานนท์ฟัง รวมไปจนถึงว่าเขาไปเจอเหมันต์ที่ไหนและรู้จักกันได้อย่างไร
“กูว่า...กูคุ้นๆ กับชื่อเหมันต์ยังไงชอบกลว่ะ แต่กูจำไม่ได้ว่ากูได้ยินได้ฟังมาจากไหน เมื่อไหร่กูคิดไม่ออก”
ชานนท์บอกปกรณ์ไปตามที่เขารู้สึกก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยพลางพยายามนึกเื่เหมันต์ด้วยความใคร่รู้แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามคิดมากแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็คิดไม่ออกอยู่ดีจนเขายอมล้มเลิกความคิดที่น่าปวดหัวนั้นและพาปกรณ์เดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อขึ้นรถเมล์ไปตลาด...
-----------------------------
ซันด๊อก
4K
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
