เส้นทางอ้อมทิศตะวันออก มุ่งสู่ฉางอัน
วันที่สิบสองของการเดินทาง เที่ยง
สองวันหลังจากออกจากหลิงชี เส้นทางที่หลิวซานนำพาพวกเขาอ้อมออกทางตะวันออกก่อนวกขึ้นเหนือนั้นเงียบสงัดอย่างที่ควรจะเป็
ทุ่งข้าวสลับกับสวนผลไม้ ชาวบ้านทำงานในนาโดยไม่สนใจนักเดินทางสามคนที่ผ่านมา ถนนดินสีแดงกว้างพอให้เกวียนสวนทางได้ มีร่องน้ำเล็ก ๆ สองข้างทางที่ส่งเสียงไหลอยู่ตลอด
แต่เช้าวันนี้หลิวซานพูดน้อยผิดปกติ
เว่ยหันเฉินสังเกตเห็นั้แ่ออกเดินทาง ชายที่ปกติพูดได้ทุกเื่กลับเดินโดยสายตาจ้องอยู่ที่พื้นดินข้างหน้า มือขวาอยู่ใกล้ด้ามดาบสั้นมากกว่าปกติ และหยุดฟังเสียงรอบข้างบ่อยกว่าที่ควร
ราวเที่ยงวัน เว่ยหันเฉินขับหวงเจินมาเคียงข้าง
"บอกเลย"
หลิวซานยกหน้าขึ้น รู้ว่าถูกจับได้แล้ว
"รอยเท้าครับ" เขาพูดเงียบ ๆ "ั้แ่เช้า มีรอยเท้าสดอยู่ข้างหน้าเราในระยะประมาณร้อยก้าวตลอดเวลา คนหนึ่งคน ไม่วิ่ง แต่เดินเร็วสม่ำเสมอ"
"นำหน้าเราอยู่ตลอด"
"ครับ ไม่ใช่บังเอิญ"
"ทำไมไม่บอกั้แ่เช้า?"
"เพราะตอนแรกผมคิดว่าเป็ชาวบ้าน" หลิวซานพูดตรง "แต่รอยเท้าคนนั้นไม่เคยแวะออกนอกทาง ไม่เข้าไปในนา ไม่หยุดที่ร้านค้าข้างทาง เดินตรงมาตลอดระยะที่เราเดิน ชาวบ้านไม่เดินแบบนั้น"
เว่ยหันเฉินมองถนนข้างหน้า โค้งเล็กน้อยก่อนหายไปหลังแนวต้นไม้
"ข้างหน้าเป็อย่างไร?"
"มีสะพานหินข้ามคลองกว้างครับ จุดเดียวที่ข้ามได้ในรัศมีสิบลี้" หลิวซานพูด "ถ้าคนที่นำหน้าเรา้าตั้งรับ นั่นคือจุดที่ดีที่สุด"
ซูหลิงเยิ่นที่เดินฟังอยู่ข้าง ๆ พูดเงียบ ๆ "สะพานแคบด้วย คนผ่านได้ทีละสองคน"
"เ้าเดาถูก" หลิวซานพยักหน้า
เว่ยหันเฉินนิ่งคิดอยู่ครู่
"ถ้าหลีกเลี่ยงสะพาน?"
"ต้องวนออกทางใต้อีกสี่ลี้ ข้ามลำคลองตื้น แต่เสียเวลาครึ่งวัน"
"และถ้าเดินตรงไป?"
"เดินเข้าหาสิ่งที่วางแผนไว้ครับ"
เว่ยหันเฉินมองหวงเจินที่เดินอยู่ใต้อาน แล้วก็มองซูหลิงเยิ่น
"ผมไปดูก่อน" เขาพูด "เหมือนที่ทำที่ด่านตรวจ"
"ครับ แต่คราวนี้ผมไปด้วย" หลิวซานพูดก่อนที่เว่ยหันเฉินจะปฏิเสธ "คนนำหน้ารู้จักเส้นทาง รู้จักสะพาน และน่าจะรู้จักเราในระดับหนึ่ง ถ้าไปคนเดียวอาจเป็กับดักที่ออกแบบมาสำหรับท่านโดยเฉพาะ"
เว่ยหันเฉินพิจารณาคำพูดนั้น
"ตกลง สองคน เ้าอยู่กับม้า"
ซูหลิงเยิ่นพยักหน้า ครั้งนี้ไม่โต้แย้ง
สะพานหินข้ามคลองนั้นเก่าแต่แข็งแรง หินสีเทาปูเรียงกันแน่นโดยไม่มีปูน แบบก่อสร้างโบราณที่ทนทานกว่าวิธีใหม่หลายอย่าง กว้างสองเมตรครึ่ง ยาวสิบเมตร ราวกันตกสูงถึงเอว
ไม่มีใครอยู่บนสะพาน
แต่ริมสะพานฝั่งตรงข้ามมีก้อนหินสีเข้มขนาดพอนั่งได้วางอยู่ก้อนหนึ่ง
และบนก้อนหินนั้นมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่
เซิ่นหยู
ชุดขาวเหมือนเดิม มือวางบนหัวเขา ดูเหมือนรออยู่นานแล้วและสบายใจกับการรอนั้น
เว่ยหันเฉินและหลิวซานหยุดที่ปากสะพานฝั่งนี้ มองดูชายตรงข้ามโดยไม่ก้าวข้ามสะพาน
"มาคนเดียว" เว่ยหันเฉินพูดไม่ดังมาก แต่พอให้ได้ยินข้ามสะพาน
เซิ่นหยูพยักหน้า ไม่ขยับจากที่นั่ง
"มาคนเดียวจริง ๆ ครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเดิมที่ไม่มีอารมณ์ "ครั้งนี้ไม่ได้มาเป็ทางการ"
"แล้วมาทำไม?"
เซิ่นหยูลุกขึ้นจากก้อนหิน ยืนตรงริมสะพานฝั่งของเขา ห่างจากเว่ยหันเฉินสิบเมตร
"มาบอกบางสิ่งที่ท่านควรรู้ก่อนถึงฉางอัน" เขาพูด แล้วสายตาเลื่อนไปหาหลิวซานสั้น ๆ "สิ่งที่เกี่ยวกับสำนักไท่อวี้"
หลิวซานขยับนิดหนึ่ง
เว่ยหันเฉินไม่ขยับ "พูด"
"ไม่ใช่ที่นี่" เซิ่นหยูพูด "ข้ามสะพานมาคุยกันได้ครับ ถ้าท่านเชื่อว่าผมมาคนเดียวจริง"
"ผมไม่เชื่อ"
"รู้ครับ" ริมปากของเซิ่นหยูขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็การยอมรับ "ดังนั้นผมจะพูดจากที่นี่ก็ได้ ท่านหลิวซานจะได้ยินด้วย ซึ่งก็ดีเหมือนกัน"
หลิวซานและเว่ยหันเฉินแลกสายตากัน
เซิ่นหยูนิ่งอยู่ครู่ราวกับเลือกคำ แล้วพูด
"ผมเข้าสำนักไท่อวี้เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ออกมาเมื่อสิบสองปีที่แล้ว ท่านหลิวซานบอกว่าออกไปหนึ่งปีก่อนเขา แต่นั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" เขาหยุด "ผมออกมาตามคำสั่งของสมาพันธ์หยูหลิน"
หลิวซานแข็งตัว
"ท่านเข้าสำนักมาเพื่อสอดแนม" เว่ยหันเฉินพูด ไม่ใช่คำถาม
"ใช่ครับ" เซิ่นหยูตอบตรง ไม่แก้ตัว "แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมมาบอก สิ่งที่ผมมาบอกคือ ข้อมูลที่ผมส่งให้สมาพันธ์ฯ ไม่ได้เป็สิ่งที่ทำให้สำนักถูกทำลาย"
"ใครบอกว่าท่านคิดว่าตัวเองเป็คนทำให้สำนักถูกทำลาย?" หลิวซานพูดเสียงเย็น
"ไม่มีใครบอก แต่ผมรู้ว่าท่านทั้งสองคิดอย่างนั้น" เซิ่นหยูพูด "และผมมาบอกว่าคนที่สั่งทำลายสำนักไม่ใช่สมาพันธ์หยูหลิน"
ความเงียบหนักลงบนสะพาน
ลมพัดผ่าน ผิวน้ำคลองสั่นเป็ลูกคลื่นเล็ก ๆ
"ถ้าไม่ใช่สมาพันธ์ฯ แล้วใคร?" เว่ยหันเฉินถามเสียงเรียบ
"ผมไม่รู้ชื่อ" เซิ่นหยูพูด "รู้แค่ว่ามีคนสั่งการสมาพันธ์ฯ อยู่อีกชั้นหนึ่ง คนที่แม้แต่ผู้าุโทั้งสามก็ไม่รู้ว่าเป็ใคร และคนนั้น้าบางสิ่งที่อยู่ในสำนักไท่อวี้มาก"
"สายเืเทียนชิงเม่ย"
เซิ่นหยูส่ายหัว
"ไม่ใช่สายเื"
เว่ยหันเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แล้วอะไร?"
เซิ่นหยูมองตอบมาตรง ๆ
"คัมภีร์ครับ คัมภีร์ที่อาจารย์ใหญ่ซ่อนไว้ในสำนัก คัมภีร์ที่บันทึกวิธีเปิดประตูเทียนเต้าโดยไม่ต้องพึ่งสายเืพิเศษ" เขาหยุด "ผมค้นตลอดสองปีที่อยู่ในสำนักและหาไม่เจอ สมาพันธ์ฯ ค้นซากของสำนักหลังจากนั้นก็ยังหาไม่เจอ"
เว่ยหันเฉินนิ่งอยู่กับข้อมูลนั้น
"ท่านมาบอกเื่นี้เพราะอะไร?"
เซิ่นหยูมองหน้าเขานาน แล้วพูดช้า ๆ
"เพราะผมเข้าสำนักตอนอายุสิบสาม ออกมาตอนสิบห้า แต่สองปีนั้นยาวพอที่จะรู้สึกว่าที่นั่นคือบ้านมากกว่าที่ไหน ๆ ที่ผมเคยอยู่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังราบเรียบแต่มีบางอย่างข้างใต้ที่หนักกว่าคำพูด "และผมไม่ได้สั่งให้ทำลายมัน"
เซิ่นหยูหันหลังเดินออกไปหลังจากพูดจบ ไม่รอการตอบสนอง ก้าวเดินเงียบตามถนนดินแดงจนร่างสีขาวเล็กลง ๆ แล้วหายไปในแนวต้นไม้ข้างทาง
หลิวซานยืนนิ่งอยู่นาน
"ท่านเชื่อเขาไหมครับ?" เขาถามในที่สุด
"ยังไม่รู้" เว่ยหันเฉินมองทิศที่เซิ่นหยูเดินไป "แต่ถ้าเขาโกหก ไม่มีเหตุผลที่จะมาบอกแบบนี้"
"หรือมีเหตุผลที่เราไม่รู้"
"ก็ได้เช่นกัน"
ทั้งสองเดินกลับไปหาซูหลิงเยิ่นและหวงเจินในความเงียบที่หนักกว่าขาไป
พวกเขาข้ามสะพานและเดินต่อในบ่ายที่เริ่มยาวออก บรรยากาศระหว่างเว่ยหันเฉินและหลิวซานเงียบกว่าปกติ ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็ความเงียบของสองคนที่กำลังย่อยข้อมูลชุดเดียวกันในหัวของตัวเอง
ซูหลิงเยิ่นฟังสิ่งที่พวกเขาเล่าสั้น ๆ แล้วเดินต่อโดยไม่พูดอะไรเพิ่มสักครู่
จนกระทั่งเธอพูดขึ้นมาเบา ๆ
"คัมภีร์ที่เซิ่นหยูพูดถึง ถ้ามันไม่ถูกพบในซากสำนัก แปลว่ามันยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง"
เว่ยหันเฉินไม่ตอบ
"หรือมีคนพาออกมาก่อนที่สำนักจะถูกทำลาย" ซูหลิงเยิ่นพูดต่อ เสียงไม่มีการกล่าวหา แต่สังเกต
หลิวซานมองมาที่เว่ยหันเฉิน
เว่ยหันเฉินขับหวงเจินต่อไปโดยไม่พูด แต่มือที่จับบังเหียนกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
การโจมตีมาในตอนบ่ายแก่ ขณะที่พวกเขาเดินผ่านสวนผลไม้ร้างข้างทาง ต้นไม้ที่ไม่มีใครดูแลมานานโตชิดกันจนเป็กำแพงสีเขียวทึบสองข้างทาง
ไม่ใช่คนของสมาพันธ์ฯ ไม่ใช่คนของตระกูลเซา ไม่ใช่เฮ่ยเหลียน
เป็โจรธรรมดาสิบสองคนที่เห็นนักเดินทางสามคนกับม้าหนึ่งตัวและตัดสินใจว่าคุ้มกับความเสี่ยง
พวกเขาโผล่ออกมาพร้อมกันจากสวนทั้งสองข้าง เสียงดังก้อง
"หยุด!!! ทรัพย์สินทั้งหมดวางลง!"
เว่ยหันเฉินประเมินในเสี้ยววินาที — สิบสองคน อาวุธง่าย ๆ ไม่มีปราณที่น่าวิตก โจรธรรมดาที่เห็นโอกาส
เขาถอนหายใจเบา ๆ
วันนี้คงไม่ได้พักสงบ ๆ
สามคนซ้ายพุ่งเข้ามาก่อน คนแรกถือกระบองไม้หนักวิ่งตรงมา
ตึกตึกตึก!!
เสียงฝีเท้าหนักบนพื้นดินแห้ง
เฟี้ยว!!
กระบองฟาดลงมาจากบน เว่ยหันเฉินก้าวออกข้าง ไม่ดึงดาบ มือเปล่าจับด้ามกระบองในจังหวะที่ผ่านมา บิดออกด้านข้าง
แกร๊ก!!
ข้อมือของชายนั้นเคลื่อนออก เขาร้องอุทาน
อั้ก!!
กระบองหลุดลงพื้น
โครม!!
คนที่สองพุ่งมาด้วยมีดสั้น
ควับ!!
มีดแหวกอากาศ เว่ยหันเฉินเอนหลังหลบ คมมีดผ่านเฉียดหน้าท้องไปสองนิ้ว มือซ้ายของเขาตบข้อมือคนถือมีดลงด้านล่าง
ตุ้บ!!
แล้วศอกขวายิงเข้าที่หน้า
ผลัวะ!!
เสียงหนักที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกเจ็บแทน ชายนั้นหมุนออกไปก่อนล้มลง
โครม!!
คนที่สามลังเลอยู่ครู่ แล้วก็พุ่งมาด้วยหอกสั้น
พึ่บ!!
ก้าวแรก
พึ่บพึ่บ!!
ก้าวสองสาม เว่ยหันเฉินรอ รอจนระยะพอดี แล้วก้าวเข้าหาแทนที่จะถอย หอกสั้นทิ่มตรงมาแต่เขาอยู่ในระยะที่หอกทำอะไรไม่ได้แล้ว
มือซ้ายบิดด้ามหอกขึ้น เข่าขวากระแทกเข้าที่ท้อง
ตุ้บ!!
อ้อก!!
ชายนั้นโค้งตัวลงหอบ
ด้านขวา หลิวซานจัดการสี่คนด้วยดาบสั้นคู่ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและประหยัด ไม่มีท่าสวยงาม แต่ทุกการเคลื่อนไหวถูกที่ถูกทาง
เคร้ง! เคร้ง!!
ดาบสองเล่มรับโจมตีจากสองทิศพร้อมกัน
ฉับ!!
ดาบสั้นซ้ายตัดสายเข็มขัดของคนหนึ่งขาด กางเกงหย่อนลงทำให้เขาสะดุดตัวเอง
หลิวซานก้าวเข้าหาคนที่เสียหลัก
ตุ้บ!!
เข่าขึ้นกระทบคาง
กร๊อบ!!
ชายนั้นฟันกระทบกันแล้วล้มออกไป
ห้าคนที่เหลือในกลุ่มหยุดอยู่กับที่ มองดูเพื่อนเจ็ดคนที่หมดสมรรถภาพในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
คนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าถอยออกไปสองก้าว
"พวกเ้า...พวกเ้าเป็ใคร?"
เว่ยหันเฉินเงยหน้าขึ้นมอง
"คนเดินทาง"
ห้าคนที่เหลือวิ่งหนีเข้าสวนผลไม้
ตึกตึกตึกตึก!!
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เบาลงจนหายไปในความเขียวทึบ
ซูหลิงเยิ่นลงมาจากหลังหวงเจินที่เธอขึ้นไปอยู่ระหว่างการต่อสู้ตามที่ฝึกกันมา เดินตรวจดูสภาพของสองคน
"าเ็ไหม?"
"ไม่มีครับ" หลิวซานเอาดาบสั้นเข้าฝัก "โจรธรรมดา ฝีมือไม่ถึง"
เว่ยหันเฉินส่ายหัวเล็กน้อย ไม่มีรอยใหม่
ซูหลิงเยิ่นพยักหน้า แล้วหันไปดูชายที่นอนกลิ้งอยู่รอบ ๆ บางคนหมดสติ บางคนนั่งประคองาแตัวเองโดยไม่กล้าขยับ
เธอหยิบถุงยาเล็กออกมา
"ข้าขอเช็ดแผลให้คนที่าเ็ก่อนนะคะ"
ทั้งสองมองเธออยู่ครู่
"พวกเขาเพิ่งพยายามโจมตีเรา" หลิวซานพูด
"รู้ค่ะ แต่เขาเจ็บแล้ว" เธอพูดเรียบ ๆ แล้วก้าวไปหาชายที่ข้อมือเคลื่อนซึ่งยังร้องด้วยความเ็ปอยู่ นั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างไม่ลังเล
หลิวซานมองเว่ยหันเฉิน
เว่ยหันเฉินมองซูหลิงเยิ่นที่กำลังจับข้อมือของชายที่พยายามทำร้ายเธอเมื่อกี้ด้วยมือที่เบาและชำนาญ
บางอย่างในอกของเขาขยับขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนเมื่อหลายวันก่อนในหมู่บ้านหลิงชี
เขาหันออกไปยืนเฝ้าปากทางเข้าสวน
"เร็วหน่อย" เขาพูดโดยไม่หัน "ยังมีทางไกล"
ซูหลิงเยิ่นพูดเงียบ ๆ กับชายที่เธอกำลังรักษา เสียงเบาพอที่เว่ยหันเฉินได้ยิน
"เจ็บมากไหม? นิ่งไว้ก่อน ข้าจะดันกลับเข้าที่ให้ มันจะเจ็บสักครู่แต่หายแล้ว"
ชายนั้นครางเบา ๆ ด้วยความเ็ปและความงงงวยในเวลาเดียวกัน
แกร๊ก!!
เสียงข้อต่อเข้าที่ดังชัด ชายนั้นร้องออกมาสั้น ๆ แล้วก็เงียบลงเมื่อความเ็ปหายไปทันที
"เสร็จแล้ว" เธอพูด "อีกสักพักจะขยับได้"
เว่ยหันเฉินได้ยินทุกอย่าง ยืนมองปากทางต่อไปโดยไม่หัน
แต่มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย
พวกเขาออกเดินทางต่อในบ่ายแก่ ทิ้งโจรที่าเ็แต่ได้รับการรักษาเบื้องต้นไว้ที่สวนร้าง
หลิวซานเดินอยู่หลังสุดพอที่จะพูดกับเว่ยหันเฉินได้โดยที่ซูหลิงเยิ่นไม่ได้ยิน
"ท่านเว่ย เื่คัมภีร์ที่เซิ่นหยูพูดถึง"
"รู้ครับ ท่านรู้เื่มันไหม?"
เว่ยหันเฉินขับม้าต่อไปอีกสองสามก้าวก่อนตอบ
"รู้บางส่วน"
"บางส่วนที่ท่านรู้นั้น..." หลิวซานพูดช้า "คัมภีร์นั้นยังมีอยู่ไหมครับ?"
เว่ยหันเฉินไม่ตอบ
นั่นคือคำตอบในตัวมันเอง
หลิวซานพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่ถามต่อ แต่ก็ไม่ลืม
ท้องฟ้าบ่ายแก่เริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มที่ขอบฟ้าตะวันตก แสงทอดยาวบนถนนดินแดงให้เห็นรอยเท้าและรอยกีบม้าชัดขึ้นกว่าเดิม
ยังอีกสิบแปดวัน
697
