ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 173: หน่วยเดนตาย

โครม!

ประตูเหล็กหนาหนักถูกเปิดออกอย่างแรง ก่อนที่ร่างของหลิงเซียวจะถูกถีบเข้าไปข้างใน ความมืดและความชื้นแฉะเข้าปกคลุมร่างกายของเขาทันที กลิ่นเหม็นเน่าของของเสียและเลือดแห้งกรังลอยคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ ไอ้พวกขี้ขลาด!" ทหารยามหัวเราะเยาะก่อนจะปิดประตูดังปัง ทิ้งให้หลิงเซียวอยู่ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากคบเพลิงริบหรี่

หลิงเซียวขยับข้อมือที่ถูกล่ามด้วยตรวนลงอักขระสีแดง มันถูกออกแบบมาเพื่อกดดันจุดชีพจร ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ไม่สามารถโคจรพลังลมปราณได้สะดวก

"ผนึกระดับต่ำ..." หลิงเซียววิเคราะห์ในใจ เพียงแค่เขากระตุ้นแก่นทองคำรูปกระบี่ โซ่ตรวนพวกนี้ก็จะขาดสะบั้นในพริบตา แต่เขายังเลือกที่จะใส่มันไว้ก่อน

สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ คุกใต้ดินขนาดใหญ่นี้

ภายในมีผู้คนกว่าร้อยชีวิตนั่งจับเจ่าอยู่ตามมุมห้อง บ้างก็นอนแผ่หลาอย่างหมดอาลัยตายอยาก บ้างก็นั่งกอดเข่าตัวสั่นเทา สายตาของทุกคนว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต ราวกับคนที่ตายไปแล้วแต่ยังหายใจอยู่

พวกเขามีระดับพลังตั้งแต่สร้างแก่นแท้ไปจนถึงแก่นทองคำขั้นต้น!

"เฮ้ย เด็กใหม่..." เสียงแหบแห้งดังขึ้นจากมุมมืด ชายชราผอมแห้งคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวบนใบหน้าเอ่ยทัก "โดนจับข้อหาอะไรมาล่ะ? หนีทัพ? หรือไปขัดขาพวกลูกขุนนางเข้า?"

"ข้าแค่นักเดินทางที่ผ่านทางมา" หลิงเซียวตอบเรียบๆ แล้วหาที่ว่างนั่งลง

"นักเดินทาง? ฮ่าๆๆๆ!" ชายชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ดวงซวยบัดซบจริงๆ! เจ้ารู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?"

หลิงเซียวมองหน้าอีกฝ่าย "หน่วยที่ 7"

"ใช่... หน่วยที่ 7" ชายชราแสยะยิ้มที่ดูเหมือนร้องไห้ "หรือชื่อจริงของมันคือ 'หน่วยเดนตาย' ... หน้าที่ของเราไม่ใช่การรบเพื่อชนะ แต่คือการเดินดาหน้าเข้าไปรับลูกธนู รับคมเขี้ยว และรับพิษของพวกอสูรสมุทร เพื่อให้ทหารหลวงข้างหลังรู้ตำแหน่งศัตรูและเหยียบศพพวกเราข้ามไป!"

"อัตราการรอดชีวิต... ศูนย์" ชายชรากระซิบ "ไม่มีใครรอดเกินสามวัน พรุ่งนี้เช้า... เจ้าก็จะเป็นศพเหมือนพวกเรา"

หลิงเซียวฟังคำบอกเล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเข้าใจระบบของที่นี่แล้ว ทวีปมังกรทะยานให้ความสำคัญกับความแข็งแกร่งและผลประโยชน์เหนือชีวิตมนุษย์ ผู้ที่ไร้ประโยชน์หรือทำผิดกฎจะถูกใช้เป็นทรัพยากรที่ใช้แล้วทิ้ง

"น่าสนใจ" หลิงเซียวพึมพำ

"เจ้าว่าไงนะ!?" ชายชราถามย้ำ

"ข้าบอกว่าน่าสนใจ" หลิงเซียวเงยหน้ามองเพดานคุก "ข้ากำลังหาโอกาสที่จะเข้าไปอยู่แนวหน้าสุดของการต่อสู้พอดี... ที่นี่ดูเหมือนจะตอบโจทย์ข้าได้ดีทีเดียว"

ชายชรามองเด็กหนุ่มผมเงินด้วยสายตาเวทนา คิดว่าความกลัวคงทำให้เด็กคนนี้เสียสติไปแล้ว

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยที่แหลมสูงและบาดหูก็ดังระงมไปทั่วป้อมปราการ!

วู้-------!!!

พื้นดินสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารเกราะเหล็กดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูคุก

"พวกมันมาแล้ว!" ชายคนหนึ่งในคุกกรีดร้อง "อสูรสมุทรบุก! ไม่นะ! ข้ายังไม่อยากตาย!"

ประตูเหล็กถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง นายกองร่างยักษ์ถือแส้หนังสัตว์อสูรเดินเข้ามา พร้อมกับตะโกนสั่งการด้วยเสียงอันดัง

"ไอ้พวกสวะ! ลุกขึ้น! ถึงเวลาทำงานของพวกแกแล้ว! ใครชักช้าข้าจะตัดหัวมันทิ้งตรงนี้!"

ทหารโยนอาวุธเก่าๆ สนิมเขรอะกองใหญ่ลงมากลางห้อง ดาบหัก หอกบิ่น โล่ที่ทะลุ... นี่คืออาวุธสำหรับหน่วยที่ 7

หลิงเซียวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ท่ามกลางความโกลาหลของผู้คนที่แย่งชิงอาวุธกันอย่างบ้าคลั่งเพื่อหวังจะมีชีวิตรอดเพิ่มขึ้นอีกสักวินาที

เขาเดินไปหยิบกระบี่เหล็กธรรมดาเล่มหนึ่งขึ้นมาพิจารณา

"สนิมเขรอะ..." หลิงเซียวส่ายหน้า "แต่ก็เอาเถอะ... สำหรับฆ่ามดปลวก แค่นี้ก็พอแล้ว"

แววตาของเขาเปลี่ยนไป... จากนักโทษผู้สงบเสงี่ยม กลายเป็นนักล่าที่กำลังจะได้ออกสู่ทุ่งสังหาร