หลังจากกลับมาจัดการนำจักรยานใส่เข้าไปในถุงมิติแล้ว เฟย อวี่ก็ขับรถขนของไปซื้อเครื่องใช้ในสวนผักต่อ ที่นั่นจะต้องมีที่ให้เธอปลูกผักทำสวนแน่นอน จะต้องไปซื้อเมล็ดผักกาดขาวใหญ่ ผักบุ้ง ผักกวางตุ้ง หอม ผักชนิดใดที่ปลูกง่าย ๆ เฟยอวี่จะซื้อเตรียมไว้หมด ไม่ลืมที่จะซื้อปุ๋ยด้วย
“อืมมม ~ น่าจะหมดแล้วแหละ” เฟยอวี่ขับรถขนของกลับไปที่ใต้คอนโด จากนั้นก็ยัดข้าวของต่าง ๆ ลงไปในถุงมิติ จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็นำรถขนของไปส่งเ้าของ
กลับมาถึงที่ห้อง เฟยอวี่ก็เข้าไปในมิติดูว่าของที่เธอซื้อมาครบหมดแล้วหรือยัง เหลือเพียงแค่วัตถุดิบเนื้อที่ทางเ้าของร้านบอกว่าจะนำมาส่ง ตรวจของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็หยิบผ้าเสร็จตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
ขณะที่กำลังอาบน้ำอยู่นั้น เฟยอวี่ก็แอบคิดอะไรไปเรื่อย ไม่รู้ว่าที่ที่เธอจะต้องไปใช้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้เป็ยังไง ผู้คนที่นั้นจะดีกับเธอไหม แล้วเธอจะถูกดูดไปอยู่ในยุคไหนกันแน่…
ไม่อยากจะคิดอะไรมาก เฟยอวี่รีบอาบน้ำ ทานข้าวแล้วรีบเข้านอนพักผ่อนเอาแรง…
วันที่ 3 ถุงมิติแจ้งเตือนว่าเธอเหลือเวลาอีกแค่ 12 ชั่วโมงเท่านั้น เฟยอวี่รีบเข้าไปตรวจดูของในถุงมิติอีกครั้งว่าขาดเหลืออะไรไหมจะได้รีบไปซื้อมาเก็บไว้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะครบหมดแล้วรอแค่เวลาเท่านั้น
เฟยอวี่หยิบเอามือถือออกมากดเข้าไปดูเงินในบัญชี ตอนนี้เงินในบัญชีของเธอเหลือแค่ 10,700 หยวนเอง ถ้าเธอไม่ได้ถูกดูดไปอีกมิติหนึ่งเธอได้กลายเป็คนเร่ร่อนไม่มีที่อยู่แน่
“ไม่เป็ไรหรอกมั้ง เราต้องคิดบวกเข้าไว้ โอเค ออกไปหาอะไรกินดีกว่า”
วันนั้นเฟยอวี่ออกไปเดินเล่นกินเที่ยวจวนฟ้าเริ่มมืดถึงกลับมาที่คอนโด มองเวลาใกล้จะถึงเวลาแล้วเธอก็รู้สึกตื่นเต้น ไม่รู้ว่าเธอจะถูกดูดไปตอนไหนและไปอยู่ที่ไหน...
หญิงสาวนอนเล่นมือถืออยู่สักพัก ก็รู้สึกง่วงขึ้นมาความรู้สึกเหมือนกับกำลังดมยาสลบยังไงยังงั้น ทว่าครู่นั้นก็มีแสงสว่างสีขาวเปล่งแสงออกมาจากถุงมิติ ก่อนจะดูดเอาร่างของเฟยอวี่หายไป...
ณ ที่ไหนสักแห่งหนึ่ง ปี 1973
“นี่ผิงผิง ล้างให้สะอาดด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้แกล้างใหม่จนกว่าจานจะสะอาดแน่”
หญิงสาวร่างกายอวบอ้วน อยู่ในชุดสีเทาเก่า ๆ กำลังยืนเท้าเอวมองเด็กหญิงวัย 4 ขวบล้างจานอยู่ตรงหน้า
ฤดูหนาวเริ่มมาเยือน เด็กหญิงผิงผิงหน้าตามอมแมม อยู่ในอาภร์ณขาดเก่า ๆ ยืนสั่นระริกล้างจานเต็มถังที่อยู่ตรงหน้าอย่างน่าสงสาร แต่…หญิงอวบอ้วนที่ยืนข้าง ๆ ที่มีศักดิ์เป็ถึงอาไม่ได้สงสารเด็กหญิงผิงผิงเลยแม้แต่น้อย
“อาฮุ่ยหลิงคะ มีอะไรให้ผิงผิงกินไหม ผิงผิงหิว ผิงผิงไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว”
“ใครบอกให้แกทำงานบ้านไม่ดีเอง แล้วแม่แกล่ะยังไม่ฟื้นอีกเหรอ ลื่นล้มแค่นี้เองทำเป็สำออยไปได้”
ฮุ่ยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด สายตาพลางมองเข้าไปในเรือนเก่า ๆ ของสองแม่ลูก ก่อนจะเอ่ยต่อว่า
“รีบ ๆ ล้างเลยนะ ฉันกลับมาต้องล้างให้เสร็จล่ะ”
พูดจบ ฮุ่ยหลิงก็เดินกลับเข้าไปในบ้านที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านของเด็กหญิงผิงผิงนัก
ภายในบ้านมีร่างหญิงสาว ร่างกายซูบผอมที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงลมเย็นพัดผ่านกระทบใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาว เปลือกตางามค่อย ๆ ลืมขึ้น แสงสว่างจากข้างนอกทำให้หญิงสาวรีบหลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ทันทีที่ได้สติ ดวงตาคู่สวยถึงกับเบิกโพลง ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ร่างบางใรีบลุกพรวด ยังไม่ทันจะได้ประมวลเื่ราวที่อยู่ตรงหน้า ร่างกายหญิงสาวก็แน่นิ่งไป เหมือนถูกต้องคาถาอาคมไม่ให้ขยับไปไหนได้ยังไงยังงั้น
ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งฉายชัดเข้ามาในห้วงความคิดของเฟยอวี่ เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เหมือนกันกับเธอ อายุน้อยกว่าเธอนิดหน่อย ภาพในความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในโสตประสาทของเธอไม่หยุด...
เ้าของร่างเดิมคนนี้แต่งงานมีลูกและสามีแล้ว แต่ดันโชคร้าย เมื่อปีที่แล้วสามีดันป่วยเป็ไข้ป่าไม่มีเงินรักษาสามีจึงเสียชีวิตทิ้งลูกสาวเพียงคนเดียวให้เธอดูแล…เพราะขาดเสาหลักที่ดูแลครอบครัวไป เ้าของร่างเดิมจึงต้องทำงานหนักเลี้ยงลูกสาวและครอบครัวสามี
เ้าของร่างเดิมแต่งงานกับสามีก็ได้ย้ายจากหมู่บ้านที่เคยอยู่มาอยู่กับสามีที่หมู่บ้านแห่งนี้…แม่สามีดีกับเธอมาก แต่ญาติ ๆ ฝั่งครอบครัวสามีนี่สิ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้จงเกลียดจงชังเธอนัก ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ หาทางรังแกกลั่นแกล้งเธอสารพัด
วันใดที่ฝากให้คนที่บ้านสามีดูแลลูกสาว ตนกลับมาทีไรร่างกายลูกสาวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำทุกที…เธอพยายามเก็บเงินไว้แยกบ้านออกไปใช้ชีวิตตามลำพัง ยังไม่ทันจะได้ทำตามฝันที่วาดไว้สามีดันมาจากไปเสียก่อน...
ในตอนแรก เ้าของร่างเดิมรอไหว้ 49 วันที่สามีจากไปเสร็จจะขอแม่สามีพาลูกสาวกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านกับแม่แท้ ๆ เพราะอย่างไรเสีย สามีของเธอก็จากไปแล้ว แต่แม่สามีขอให้เธออยู่ไหว้ 100 วันของสามีก่อนค่อยพาลูกสาวกลับไปหาแม่
เ้าของร่างเดิมก็ตกลงที่จะอยู่รอไหว้ 100 วันของสามีก่อน พอวันไหว้ 100 วันที่สามีจากไปเสร็จ แม่สามีก็ได้ขอให้อยู่ช่วยทำอาหารไหว้ครบรอบ 1 ปีที่สามีเธอจากไป เหมือนเช่นเคย เ้าของร่างเดิมไม่ได้ขัดอะไร เพราะยังไงก็คือหน้าที่ของภรรยาอย่างเธอ
งานครบรอบ 1 ปีที่สามีจากไป แม่สามีได้เชิญคนในหมู่บ้านมาร่วมงานไหว้ในครั้งนี้ด้วย หน้าที่คอยทำความสะอาด ทำอาหารและเก็บกวาดจึงตกเป็หน้าที่เธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้…ตลอดทั้งวันไม่ได้ทานข้าว ทำให้ร่างกายของเฟยอวี่อ่อนแรง ทำให้เป็ลมหมดสติหัวกระแทกพื้น
เฟยอวี่จากยุคปัจจุบันถึงได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเฟยอวี่ในยุคนี้ยังไงล่ะ เมื่อรับรู้เื่ราวต่าง ๆ ของเ้าของร่างเดิมแล้ว เฟยอวี่ก็กลับมาเป็ปกติ ขยับร่างกายได้
“ชีวิตสองแม่ลูกน่าสงสารจริง ๆ เลย แล้วถุงมิติฉันล่ะ” ทันทีที่ได้สติ เฟยอวี่รีบมองหาถุงมิติทันที โชคดีที่ถุงมิติไม่ได้หายไปไหนและทะลุมิติมากับเธอที่นี่ด้วย
“ใครคิดที่จะรังแกลูกฉันก็เตรียมตัวได้เลย เพราะฉันไม่ใช่เฟยอวี่คนเดิมอีกต่อไป!”
ขณะที่เฟยอวี่กำลังมองสำรวจดูรอบ ๆ บ้านนั้น ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยพร้อมกับเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังแว่วมา เฟยอวี่รีบลงจากเตียงเดินออกมาดูข้างนอก
“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้ล้างจานกับหม้อให้สะอาดน่ะ แล้วดูนี่สิ คราบยังติดเต็มเลย ล้างใหม่เดี๋ยวนี้! ฮึ่ย ~”
หญิงสาวอวบอ้วนตวาดเสียงดังอย่างหงุดหงิด ก่อนจะกระชากแขนเสื้อของเด็กหญิงผิงผิงให้ไปหยุดอยู่ถังน้ำใหญ่บังคับล้างจานต่อ
“ฮือ ๆ อาฮุ่ยหลิง ผิงผิงหิวข้าว ผิงผิงหนาว ผิงผิงล้างจานไม่ไหวแล้ว ฮือ ๆ ”
“ล้างไม่ไหวก็ต้องล้าง ไม่งั้นฉันจะไม่ให้ข้าวแกกิน!!!” หญิงอวบอ้วนคนนั้นไม่ยอมปล่อยเด็กหญิงผิงผิงไปง่าย ๆ เฟยอวี่เห็นแบบนั้นถึงกับโกรธเืขึ้นหน้า เธอเท้าเอวเดินดุ่ม ๆ ไปหยุดอยู่ข้างหลังหญิงอวบอ้วนคนนั้น ก่อนจะยกขาขึ้นแล้วถีบหญิงอ้วนคนนั้นเต็มแรง
ตุบ!!! “โอ้ย ~ หนอย ~ ใครมันกล้าถีบฉันเนี่ย”
1K
