[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 55 ทุกสิ่งล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างสมบูรณ์ หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงใจ

        “หวังว่าคุณชายกู้จะโปรดเมตตาให้อภัย…”

        เย่หลิวหลีกล่าวออกมาด้วยความอัปยศอย่างยิ่ง น้ำเสียงของนางสั่นสะท้านจนเห็นได้ชัดว่านางต้องใช้ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นมากเพียงใด

        คำพูดนี้ราวกับได้ดึงพลังชีวิตทั้งหมดของนางไปจนสิ้น

        ในฐานะคุณหนูแห่งตระกูลเซียนโบราณ นางก็ได้รับการเทิดทูนและยกย่องมาตั้งแต่กำเนิด

        มิเคยมีผู้ใดกล้าดูหมิ่นหรือทำให้นางได้รับความอัปยศอดสูอย่างเช่นวันนี้มาก่อน!

        ที่ยิ่งน่าเจ็บใจไปกว่านั้นก็คือ ผู้ที่บีบคั้นให้นางต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็กลับเป็นผู้ที่นางมิอาจต่อกรเอาชนะได้ แม้แต่จะอาศัยภูมิหลังอันยิ่งใหญ่ซึ่งหนุนหลังตนขึ้นมาก็ยังไร้ประโยชน์!

        “มิจำเป็นต้องเอ่ยคำขอโทษอันใดออกมาหรอก เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ข้ามิได้ถือสาเก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว” 

        ขณะเดียวกัน กู้ฉางเกอก็สะบัดมือเล็กน้อย สั่งให้ผู้อาวุโสหมิงหยุดลงมือ ใบหน้าของเขาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความเย้ยหยันเอาไว้

        แม้ว่าคำพูดของกู้ฉางเกอจะฟังดูสง่างามรื่นหู

        แต่เย่หลิวหลีกลับรู้ดีว่า หากนางมิยอมกล่าวคำขอโทษ นอกจากตัวนางแล้วนั้น ทุกคนที่ติดตามมาในวันนี้ก็ย่อมต้องตายตกไปทั้งหมด!

        ชายผู้นี้อันตรายยิ่งนัก!

        ทั้งวิธีการและความคิดของเขาล้วนแฝงไว้ด้วยความน่าหวาดหวั่น จนทำเอานางรู้สึกสะท้านในใจอย่างสุดซึ้ง

        นางเริ่มสำนึกเสียใจที่ตนเองบุ่มบ่ามบุกเข้ามาที่นี่โดยมิยอมตรวจสอบเรื่องราวให้แน่ชัดเสียก่อนจะมาทวงถามหาความยุติธรรมที่นี่

        สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ก็มิต่างอันใดกับการทำให้ตนเองต้องอับอายขายขี้หน้าไปเองโดยแท้

        “ในที่สุด ความเข้าใจผิดในวันนี้ก็ได้รับการคลี่คลายลง ข้าก็ว่าแล้วว่าคุณชายกู้คงจะมิมีทางสร้างความลำบากใจให้กับคุณหนูเป็นแน่” ผู้อาวุโสเสวี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        เมื่อได้ยินดังนั้น เย่หลิวหลีก็จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา

        หากจะพูดให้ดูมีเกียรติ นางก็เป็นเพียงผู้ติดตามของตระกูล แต่หากจะพูดอย่างตรงไปตรงมา นางก็นับว่าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเท่านั้น แล้วจะยังกล้าบังอาจมาตัดสินใจแทนนางเช่นนี้อีกได้อย่างไร

        เย่หลิวหลีตัดสินใจในทันทีว่า เมื่อกลับไปยังแดนสวรรค์ นางจะรายงานเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ให้บิดาของนางได้รับรู้!

        ผู้เสวี่ยเผยยิ้มอย่างจนปัญญา

        แต่ก็มิได้รู้สึกหวั่นวิตกใดๆ นางรู้ดีว่าหากผู้นำตระกูลเย่ทราบเรื่องในวันนี้เข้า ก็ย่อมต้องเห็นชอบกับสิ่งที่นางทำอย่างแน่นอน

        เพราะคุณชายกู้ผู้มีฐานะที่ทั้งสูงส่งและทรงพลังเช่นนี้ คู่ควรอย่างยิ่งกับการสร้างมิตรสัมพันธ์กับตระกูลเย่ เพียงเอ่ยคำขอโทษเพียงคำเดียวก็นับว่ามิได้เป็นเรื่องใหญ่โตอันใดนัก เพียงแต่คุณหนูของนางยังเยาว์วัยและมีนิสัยดื้อรั้น มิยอมก้มหัวให้ผู้ใดง่ายๆ เท่านั้นเอง…

        สิ่งที่นางทำทั้งหมดนี้ ก็ล้วนเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลและคุณหนูของนางเอง

        เมื่อผู้อาวุโสหมิงยุติการลงมือ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมมหาวิหารก็พลันสลายหายไป

        “ขอบพระคุณท่านผู้สูงศักดิ์ที่เมตตาไว้ชีวิต!”

        “ขอบพระคุณท่านผู้สูงส่งที่ปรานี!”

        เหล่าสรรพชีวิตจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลที่เพิ่งรอดตาย ต่างพากันคุกเข่าก้มกราบด้วยความสำนึกในพระคุณอย่างสุดซึ้ง

        “มิต้องขอบคุณข้าหรอก ที่จริงแล้วเป็นเพราะคุณหนูเย่หลิวหลีที่เมตตาช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ ไปกล่าวขอบคุณนางเสียเถิด”

        กู้ฉางเกอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        เห็นได้อย่างชัดเจนว่าในตอนนี้ ในใจของสรรพชีวิตจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลเหล่านี้ต่างรู้สึกเคียดแค้นเย่หลิวหลีมากกว่าที่จะรู้สึกขอบคุณ

        กู้ฉางเกอเข้าใจเรื่องนี้ดี และยิ่งมิลืมที่จะเอ่ยกล่าวเติมเชื้อไฟให้ลุกโชนยิ่งขึ้น

        อย่างไรเสียเขาก็มิได้เสียเปรียบอันใดอยู่แล้ว

        “ข้าขอบังอาจทราบนามของคุณชายกู้ได้หรือไม่”

        เย่หลิวหลีที่เพิ่งฟื้นจากความรู้สึกอัปยศเมื่อครู่ จ้องมองใบหน้าของกู้ฉางเกอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

        พวกอันธพาลชั่วช้ามักจะซ่อนตัวอยู่ในรูปลักษณ์ที่ดูดีอย่างแท้จริง!

        “กู้ฉางเกอ”

        ในตอนนี้ สีหน้าที่เฉยเมยของกู้ฉางเกอได้เลือนหายไปแล้ว

        เขาเผยรอยยิ้มที่แฝงความสง่างาม ก่อนจะยื่นถ้วยชาในมือให้ซูชิงเกอด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ

        ท่าทางของเขาในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและน่าเลื่อมใสราวกับเซียนผู้สูงส่ง

        แน่นอน ภาพลักษณ์ทั้งหมดนี้คงจะดูไร้ที่ติ หากมิได้นึกถึงสิ่งที่เขาทำไว้ก่อนหน้านี้…

        เย่หลิวหลีเองก็คาดมิถึงว่ากู้ฉางเกอจะเปลี่ยนท่าทีได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

        แต่นั่นกลับยิ่งทำให้นางรู้สึกกังวลใจมากขึ้น

        เพราะผู้ที่เก็บซ่อนอารมณ์ได้อย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้นั้นย่อมน่าหวาดกลัวเป็นที่สุด

        นางมิอาจคาดเดาได้เลยว่าคนผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ

        ช่างยากจะหยั่งถึงโดยแท้

        “คุณชายกู้ ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ก็เพราะมีเรื่องอยากจะสอบถาม พร้อมทั้งถือโอกาสมาร้องขอความยุติธรรม”

        เย่หลิวหลีสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองให้สงบนิ่งลง

        มิว่าจะอย่างไร นางก็ต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่ร้ายกาจอย่างกู้ฉางเกอด้วยตนเองให้ได้

        “เช่นนั้นหรือ” กู้ฉางเกอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่แฝงความนัย “ร้องขอความยุติธรรมอย่างนั้นหรือ แต่ข้าผู้นี้มิเคยล่วงเกินคุณหนูเย่เลยสักครั้ง…”

        “เรื่องนี้หาได้มีอันใดเกี่ยวข้องกับข้าไม่ แต่ทว่ากลับเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของท่านพี่เย่เฉินต่างหาก”

        เย่หลิวหลีกล่าวอย่างตรงไปตรงมา สีหน้าแสดงออกถึงความอดกลั้นอย่างชัดเจน นางมิอาจทนต่อท่าทีแฝงความดูถูกและแสร้งถามอย่างรู้คำตอบของกู้ฉางเกอได้อีกต่อไป

        ทว่ากู้ฉางเกอกลับชื่นชอบความรู้สึกที่เขามีอำนาจเหนือกว่าผู้อื่นเช่นนี้

        เขาเพลิดเพลินกับการที่อีกฝ่ายทั้งเกลียดชังเขา แต่มิอาจทำอันใดเขาได้ และกลับยังต้องยอมก้มหัวยอมจำนนให้กับเขาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้เสียอีก

        แม้ว่าเย่หลิวหลีจะเป็นถึงคุณหนูแห่งตระกูลเย่ แต่กู้ฉางเกอก็หาได้มีความคิดจะอ่อนข้อให้นางไม่ จริงอยู่ที่เขาเคยคิดจะบีบบังคับให้นางคุกเข่าลงต่อหน้า แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นอาจจะส่งผลเสียให้ตนมากกว่า

        ยิ่งมิต้องพูดถึงเลยว่า หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างกายนาง ย่อมมิมีทางยินยอมให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอย่างแน่นอน

        ในฐานะที่เย่หลิวหลีเป็นคุณหนูแห่งตระกูลเซียนโบราณ การบีบให้นางคุกเข่าอย่างง่ายดาย นับเป็นการเหยียดหยามศักดิ์ศรีของตระกูลเย่อย่างมิอาจให้อภัยได้

        กู้ฉางเกอเองก็มิโง่เขลาพอที่จะสร้างปัญหาให้ตนเองเดือดร้อน

        หากเรื่องนี้แพร่สะพัดไปยังแดนสวรรค์ สถานการณ์ของเขาก็อาจเลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิม

        ทุกสิ่งล้วนควรดำเนินไปตามขอบเขตที่เหมาะสม

        ส่วนเรื่องการสังหารเย่หลิวหลีและผู้ติดตามนั้น นอกจากจะยากที่จะลงมือได้สำเร็จแล้ว ยังอาจทำให้เขาต้องสูญเสียผลประโยชน์มหาศาล ซึ่งกู้ฉางเกอมิมีทางยอมเสียเปรียบเช่นนี้แน่

        อีกทั้งในฐานะบุตรสาวของผู้นำตระกูลเย่ นางย่อมมีวัตถุวิเศษสำหรับปกป้องชีวิตที่บิดาของนางมอบให้

        กู้ฉางเกอย่อมมีวิธีการที่ร้ายกาจและได้ผลยิ่งกว่าอีกมากมายให้เลือกใช้จัดการเย่หลิวหลี 

        “ต้องการร้องขอความยุติธรรมให้กับเย่เฉินอย่างนั้นหรือ แต่ข้าจำมิได้เลยว่าเคยไปทำอันใดกับเขาไว้ คุณหนูเย่คงจะเข้าใจผิดไปแล้วกระมัง”

        “หรือคุณหนูอยากจะให้ข้าลงมือกับเขาจริงๆ การบดขยี้มดตัวหนึ่งให้ตาย สำหรับข้าแล้วนั้นก็มิใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย”

        กู้ฉางเกอยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่หลิวหลีก็ถึงกับนิ่งอึ้งในทันที

        นางสัมผัสได้ถึงท่าทีที่มองจากเบื้องสูงอย่างหยิ่งผยอง และความมิแยแสต่อสิ่งใดอย่างสิ้นเชิง!

        เย่เฉินในตอนนี้ก็มิต่างอันใดจากมดปลวกอันไร้ค่าที่มิมีความสลักสำคัญอันใดกับกู้ฉางเกอ

        ทันใดนั้น นางก็รู้สึกสับสนและคลางแคลงใจ

        ความบาดหมางชิงชังระหว่างพวกเขาทั้งสองคนนี้เกิดขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่

        ตามหลักแล้ว ท่านพี่เย่เฉินที่มิได้รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง จะรอดชีวิตมาได้อย่างไรหลังจากที่เขาได้ไปล่วงเกินกู้ฉางเกอไว้

        หรือบางที กู้ฉางเกออาจจะมิเคยคิดจะเอาชีวิตเย่เฉินตั้งแต่แรก

        ท่านพี่เย่เฉินไปทำสิ่งใดไว้กันแน่

        ในช่วงหลายปีที่มิได้ใกล้ชิดกัน เขาประสบเรื่องราวอันใดมากัน

        กู้ฉางเกอที่คล้ายว่าจะคาดเดาความคิดในใจของเย่หลิวหลีได้ ก็ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นไร้ความรู้สึก

        แต่ในใจก็กลับอดหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาออกมามิได้

        เหตุใดเขาจึงมิสังหารเย่เฉินน่ะหรือ

        แน่นอนว่านั่นก็เป็นเพราะกำลังรอให้หญ้าต้นนั้นอวบอิ่มสมบูรณ์อย่างถึงที่สุด แล้วค่อยลงมือเพื่อเก็บเกี่ยวในคราวเดียว

        แต่สิ่งเหล่านี้ เย่หลิวหลีย่อมมิอาจมีทางเข้าใจได้

        ‘นั่นย่อมมิมีทางเป็นไปได้ ท่านพี่เย่เฉินเป็นทั้งผู้ที่ซื่อตรงและจริงใจ เขามิมีทางไปหาเรื่องยั่วโมโหผู้ใดก่อนเด็ดขาด’

        เย่หลิวหลีส่ายหน้าอย่างหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความลังเลมิอยากจะเชื่อ

        นางเบนหันไปมองซูชิงเกอ หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายของเขา

        นางผู้นี้คือหญิงสาวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแดนตงฮวง ผู้ที่เย่เฉินถูกกล่าวหาว่าแอบหมายปอง ราวกับเป็นเขียดป่าที่ฝันเฟื่องมิเจียมตัวอยากกินเนื้อหงส์

        อาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ เปี่ยมไปด้วยความงดงามราวกับเทพธิดาที่เยือนลงมาจากฟากฟ้า

        เย่หลิวหลีที่มั่นใจในความงดงามของตนเอง กลับยังอดมิได้ที่จะรู้สึกว่านางด้อยกว่าหญิงสาวตรงหน้าอยู่เล็กน้อย

        สิ่งที่นางด้อยกว่าก็คือ เสน่ห์ที่ผ่านการหล่อหลอมมาจากประสบการณ์และกาลเวลา

        เมื่อมองดูหญิงตรงหน้าที่งดงามถึงเพียงนี้ ก็มินับว่าเป็นเรื่องแปลกอันใดที่จะทำให้ท่านพี่เย่เฉินหวั่นไหวได้

        “ในเมื่อคุณชายกู้มิได้คิดจะสังหารท่านพี่เย่เฉิน แล้วเหตุใดจึงต้องทำลายสำนักศักดิ์สิทธิ์เจียโหลวที่มีความสัมพันธ์กับท่านพี่เย่เฉินด้วยเล่า”

        ทันใดนั้นเย่หลิวหลีเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงดุจดั่งแก้วผลึกจ้องเขม็งไปที่กู้ฉางเกอด้วยความดื้อรั้นและมิพอใจ นางเอ่ยถามขึ้นอย่างมิยอมแพ้

        ข่าวลือนั้นได้กล่าวไว้ว่า สำนักศักดิ์สิทธิ์เจียโหลวถูกกู้ฉางเกอทำลายจนพินาศลงเพียงเพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะเปิดเผยเบาะแสของเย่เฉิน

        นางมิสามารถเข้าใจเหตุผลของเขาได้

        “น่าขันนัก”

        ทันใดนั้นสีหน้าของกู้ฉางเกอก็เย็นเยียบลง น้ำเสียงแฝงความเฉยชาราวกับน้ำแข็งอันเย็นเยียบ

        “หรือที่คุณหนูเย่หลิวหลีมาในวันนี้ก็เพื่อมาถามหาความจากข้า การจะบดขยี้มดปลวกตัวหนึ่ง ข้าจำเป็นจะต้องอธิบายให้คุณหนูเข้าใจด้วยหรือ”

        เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เย่หลิวหลีก็เผยสีหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนแทบจะลืมหายใจ และเผลอกำดาบยาวในมือแน่นโดยมิรู้ตัว

        คำพูดของเขาทำให้เย่หลิวหลีรู้สึกมึนงงราวกับถูกถล่มด้วยเสียงดังก้องสะท้อนอยู่ในหู

        ใช่แล้ว

        การทำลายสำนักศักดิ์สิทธิ์เจียโหลวก็มิต่างอันใดกับการบดขยี้มดตัวหนึ่ง แล้วจะต้องการเหตุผลไปเพื่ออันใดอีกเล่า

        “คุณหนูเย่ยังมีธุระอื่นใดอีกหรือไม่ หากมิมีอันใดแล้ว ข้าก็ขอเรียนเชิญให้คุณหนูกลับไปก่อนเถิด” กู้ฉางเกอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสดงเจตนาชัดเจนที่จะขับไล่นางกลับไป เขาได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงใจลงไว้ในใจของเย่หลิวหลีเรียบร้อยแล้ว

        ทว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไรนั้น

        ก็ขึ้นอยู่กับการดำเนินการของเขาในภายหลัง

        แน่นอนว่ามิว่าจะสำเร็จหรือไม่ เขาก็ยังมีแผนสำรองอื่นมารองรับ

        ทุกสิ่งล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์