CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 2
เที่ยงวัน แสงแดดสาดส่องแรงจ้าเข้ามาในห้อง ซีงัวเงียลุกจากเตียง บิดี้เีเบาๆ พลางเดินสะลึมสะลือไปยังห้องน้ำ
เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็ต้องชะงักตาค้าง เรือนร่างขาวเนียนของฝนปรากฏอยู่ใต้สายน้ำจากฝักบัวที่ไหลลงมาััผิวละมุน
ฝนหันมาเห็นซีที่ยืนตะลึงอยู่ ซีใ รีบยกมือปิดหน้าแล้วปิดประตูแทบไม่ทัน
"ขอโทษค่ะพี่" ซีร้องลั่นเสียงหลง
ฝนเพียงยิ้มเล็กน้อยด้วยท่าทีไม่ถือสา เธอปิดฝักบัว หยิบผ้าขนหนูสีขาวมาพันกาย แล้วเปิดประตูเดินออกมาอย่างใจเย็น
"แอบดูฉันเหรอ" ฝนแซวขำ
ซีหน้าแดงก่ำ รีบก้มหัวขอโทษทันที "ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจเลย เห็นประตูเปิดอยู่เลยคิดว่าไม่มีคนอยู่ค่ะ"
ฝนหัวเราะเบาๆ พลางพูดอย่างไม่ติดใจ "ไม่เป็ไร ฉันผิดเองที่ลืมปิดประตู ฉันอยู่คนเดียวมานาน มัวแต่ยุ่งกับลูกๆ เลยเผลอไปน่ะ"
"ค่ะ... เข้าใจค่ะ" ซีพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
ฝนยิ้มอ่อนโยน ก่อนพูดต่ออย่างไม่ถือสา "อีกอย่างนะ เราก็ผู้หญิงเหมือนกัน ไม่เห็นต้องเขินเลย เมื่อวานเธอก็เห็นฉันตอนป้อนนมลูกแล้วไม่ใช่เหรอ"
ซีหน้าแดงจัด พลางตอบเสียงแ่ "ก็...หนูกลัวว่าคุณพี่จะโกรธหนูนี่คะ"
ฝนหัวเราะน้อยๆ จากนั้นค่อยๆ คลายผ้าขนหนูที่พันกายออกอย่างสบายใจ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เปียกหมาด
"จะโกรธทำไมล่ะ ดูสิ ฉันไม่ได้อายที่จะถูกเธอเห็นเลย... เราก็ผู้หญิงเหมือนๆ กัน" ฝนพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
ซีรีบพยักหน้าแรงๆ ด้วยความเขิน แต่ก็พยายามตั้งใจฟัง "ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ"
หลังจากแต่งตัวเสร็จ ฝนเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำแข็งออกมาบดจนเป็เกร็ดละเอียด เธอตักน้ำแข็งใส่ถ้วยจนพูน ราดน้ำหวานสีแดงสดลงบนยอด แล้วตามด้วยนมข้นหวานสีขาวนวล ก่อนจะหยิบขนมปังชิ้นเล็กๆ มาตัดแต่งอย่างบรรจง เคียงข้างถ้วยน้ำแข็งใสสองถ้วยอย่างน่ากิน
ไม่นาน ซีในชุดผ้าขนหนูสีชมพู ก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เดินมาทางครัวด้วยสายตาเป็ประกาย
"ว้าว น้ำแข็งใสน่าอร่อยจังเลยค่ะ" ซีร้องอย่างตื่นเต้น
ฝนหันมายิ้มพลางยื่นถ้วยให้อีกถ้วยหนึ่ง "อากาศร้อนๆ แบบนี้ ต้องน้ำแข็งใส"
ซีรีบหยิบช้อนตักกินอย่างเอร็ดอร่อย "หื้ม... สดชื่นจังเลยค่ะ พี่ชายคงได้กินอาหารฝีมืออร่อยๆ ของพี่บ่อยแน่เลย"
ฝนหัวเราะเบาๆ พร้อมกับตักน้ำแข็งใสเข้าปาก "อืม เขากินเยอะมากเลยนะ ตอนแรกฉันใมาก ทั้งที่ตัวไม่ได้ใหญ่อะไร แต่กินเยอะกว่าฉันสามเท่าได้มั้ง"
ฝนเหลือบมองซี ก่อนถามต่ออย่างอารมณ์ดี "แล้วเธอล่ะ กินจุแบบเขาหรือเปล่า"
ซียิ้มเขินนิดหน่อย "เอ่อ...คือ..." เธอลังเลเล็กน้อย
ฝนยิ้มกว้างขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันถามเผื่อไว้เฉยๆ เวลาทำอาหาร จะได้กะปริมาณถูก เหมือนตอนทำให้เขานั่นแหละ ฉันไม่ปล่อยให้เธอหิวแน่นอน"
ซีหัวเราะน้อยๆ พลางยอมรับเสียงเบา "ก็...เป็ผู้หญิง จะบอกว่ากินเยอะก็น่าอาย แต่...ใช่ค่ะ หนูกินจุพอๆ กับสามีของพี่เลยค่ะ"
ฝนหัวเราะออกมาเสียงใส พลางส่ายหัวอย่างเอ็นดู "หุ่นเธอดีขนาดนี้ นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะกินจุแบบนั้น น่าอิจฉาจังเลย ฉันน่ะ ต้องคอยระวังตลอด บางวันถ้ากิน่เช้าเยอะ ่เย็นฉันก็ต้องอดเลย กลัวอ้วนน่ะ"
ซีตักขนมปังเข้าปากคำโต พลางพูดงึมงำอย่างร่าเริง "ถ้าเราใช้พลังงานให้เยอะกว่าที่กิน ยังไงก็ไม่อ้วนหรอกค่ะ~"
ฝนหัวเราะเสียงใส "เธอนี่ พูดเหมือนเขาอีกแล้ว สมแล้วที่เป็พี่น้องกันจริงๆ"
ซีทำตาโตอย่างสงสัย "หือ ยังไงเหรอคะ"
ฝนวางช้อนลงเล็กน้อย แล้วเล่าอย่างขำๆ "มีครั้งหนึ่ง ฉันไม่ยอมกินมื้อเย็นเพราะกลัวอ้วน เขาก็พูดมาประมาณว่า 'จะกินเวลาไหน หรือกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนหรอก ถ้าเราใช้พลังงานให้เยอะกว่าที่กิน' พูดเหมือนที่เธอพูดเป๊ะเลย"
"โห้~" ซีร้องออกมาอย่างประหลาดใจ
ฝนยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ "ฉันก็เข้าใจนะที่เขาพูด แต่จะให้ออกกำลังกายโหดๆ แบบเขา ฉันไม่ไหวหรอกนะ ฉันนึกภาพซีออกกำลังกายโหมดบ้าพลังแบบเขาไม่ออกเลยจริงๆ"
ซีหัวเราะเสียงใส "่แรกที่เขาฝึกให้หนู หนูก็คิดว่าคงทำไม่ได้เหมือนกันค่ะ..."
เสียงทีวีรายงานข่าวด่วนสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "ข่าวต่อไป... ที่จังหวัดภูเก็ต พบกลุ่มคนที่อาจเป็มาเฟีย ถูกสังหารหมู่อย่างโเี้ รวม 19 ศพ"
ฝนหันไปมองหน้าจอทันที แล้วเหลือบมองซีที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
ซีสะดุ้ง รีบลุกลี้ลุกลน ทำหน้าเลิ่กลั่กแล้วเบี่ยงตัวหลบสายตา
"น่ากลัวจังเลยนะค่ะ" ซีพูดเสียงเบา "ที่เกิดเหตุก็อยู่ห่างจากที่นี่ไม่กี่กิโลเอง"
ฝนยังจ้องมองเธอ ก่อนเอ่ยเบาๆ อย่างมีนัย "คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอก...ใช่ไหม"
เสียงผู้ประกาศข่าวดังขึ้นต่อ "คาดว่าอาจเป็ฝีมือของแก๊งคู่อาหริ"
ซีรีบเสริมเร็วปรื๋อ เหมือนพยายามเนียน "เห็นไหมคะ เขาก็บอกว่าเป็ฝีมือของแก๊งคู่อาหริด้วย"
แต่ผู้ประกาศข่าวยังไม่จบ "แต่จากการตรวจสอบที่เกิดเหตุ ไม่พบศพของแก๊งคู่อาหริแม้แต่คนเดียว ชาวบ้านในพื้นที่ให้การว่า เหตุการณ์เงียบมาก ไม่เหมือนการปะทะกันระหว่างแก๊งมาเฟียเลย"
ฝนขมวดคิ้วเล็กน้อย "แปลกๆ นะ"
"ใช่ค่ะ...แปลกมากเลย..." ซีตอบเสียงแ่ ตาหลุกหลิกมองพื้น
ฝนมองเธออย่างพิจารณา "ที่สำคัญ จุดเกิดเหตุอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เลย แล้วตอนนี้คนที่เป็ CODE2 น้องสาวของ PALMER46 ก็นั่งอยู่ตรงหน้าฉันพอดี"
ซีหัวเราะแห้งๆ พลางรีบตอบ "บังเอิญค่ะ บังเอิญล้วนๆ"
แต่แล้วเสียงผู้ประกาศข่าวทำให้บรรยากาศตึงขึ้นอีกครั้ง "เราได้รับภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วค่ะ ภาพปรากฏหญิงสาวในเสื้อฮู้ดสีชมพู กระโปรงขาวสั้น ใช้อาวุธเป็ดาบและมีด ใส่หน้ากากคล้ายฆาตกร PALMER46 เราเชื่อว่าเธอคือ CODE2 คนเดียวกับที่ปล้นงานประมูล Kittitech ตอนนี้เธออยู่ในภูเก็ต ขอให้ประชาชนระวังตัว หากพบเห็น รีบแจ้งตำรวจทันที เธอคือบุคคลอันตราย"
สีหน้าของซีซีดเผือดทันที มือที่ถือช้อนน้ำแข็งใสแข็งค้างกลางอากาศ
ฝนกลั้นหัวเราะไม่ไหว หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา "เธอนี่เองสินะ" ฝนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "เมื่อคืนแอบออกไปทำภารกิจลับมาสินะ"
ซีหันขวับมา มองฝนด้วยสายตาเหมือนลูกหมาโดนจับได้ เสียงเธอสั่นเบาๆ "คุณพี่จะไม่โกรธหนู หรือกลัวหนูใช่ไหมคะ"
ฝนหัวเราะเบาๆ พลางพูดแซวอย่างขำปนจริง "ก็ขนลุกนิดหน่อยนะ ที่กำลังนั่งกินน้ำแข็งใสกับคนที่เพิ่งฆ่าคนมา"
ซีหน้าซีด รีบวางถ้วยในมือลงแล้วยกมือไหว้ขอโทษเสียงสั่น "คุณพี่ไม่ต้องกลัวหนูนะคะ หนูสัญญาว่าจะไม่มีวันทำร้ายคุณพี่เด็ดขาด อย่าโกรธหนูเลยนะคะ หนูขอโทษจริงๆ"
ฝนส่ายหัวเบาๆ แล้วหัวเราะ "เธอนี่ทำตัวเหมือนสามีฉันไม่มีผิดเลยนะ อย่าลืมสิ ว่าพี่ชายเธอ เขาคือสามีฉัน ฉันอยู่กับเขามาจนชินแล้ว"
เธอทำเสียงปรามนิดๆ แต่ยังคงอบอุ่น "แต่...ก็ควรจะบอกกันสักหน่อย ไม่ใช่แอบฉันทำแบบนี้"
"ขอโทษค่ะ..." ซีก้มหน้ารับผิดอย่างน่าสงสาร
ฝนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนให้ "อืม... หลังจากนี้ไม่ต้องแอบแล้วนะ อยากทำอะไรก็บอกกันตรงๆ แต่ขออย่างเดียว ต้องระวังตัวให้มากๆ เข้าใจไหม"
ซีพยักหน้าหงึกหงัก "หนูแค่อยากกำจัดตัวอันตรายที่อาจเป็ภัยต่อคุณพี่น่ะค่ะ"
ฝนยิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนลง "เข้าใจแล้วจ้ะ... ขอบคุณมากนะ ซี" เธอทอดสายตามองไปนอกหน้าต่างที่แดดเริ่มอ่อนลงนิดๆ "เหมือนปาล์มเคยเล่าให้ฟัง ว่าสมัยก่อน พอตกกลางคืนก็มักออกไปทำอะไรแบบนี้"
"ใช่ค่ะ แต่ก็นานมากแล้ว" ซีตอบเสียงเบา " ตอนเขาอยู่กับคุณ เขาไม่ได้ทำแบบนั้นแล้วใช่ไหมคะ"
ฝนส่ายหัวช้าๆ ยิ้มบางๆ อย่างนึกถึง "หลังจากเราแต่งงานกัน วันๆ เขาก็มีแต่ กิน นอน เล่นเกม แล้วก็ออกกำลังกายเท่านั้นเอง"
"ดีจังเลยนะคะ" ซีพึมพำ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า "เขาคงไม่อยากให้คุณต้องลำบากใจ เป็ห่วงว่าเขาจะเจ็บกลับมาไหม อยู่ในอันตรายหรือเปล่า ถึงขนาดทิ้งอีกตัวตนหนึ่งของตัวเองได้เลย"
ฝนพยักหน้าเบาๆ ดวงตาคล้ายจะสั่นระริก "ก็จริง ถ้าเขายังทำตัวแบบนั้น ฉันคงนอนไม่หลับทุกคืน เป็ห่วงจนใจจะขาดแน่ๆ"
ซีตักน้ำแข็งใสเข้าปากคำโต พลางพูดด้วยน้ำเสียงสดใส "ดีจังเลยนะคะ แต่คุณพี่ไม่ต้องเป็ห่วงหนูหรอกค่ะ หนูน่ะ ถ้าไม่เจอศัตรูเก่งๆ ก็แทบไม่เคยมีาแเลย" เธอยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ "หนูเป็ประเภทแอบในความมืด แล้วจัดการเงียบๆ ค่ะ ไม่ใช่สายลุยโหดเหมือนพี่ชายหรอก แต่บางทีก็มีลุยแหลกบ้าง เพราะรีบจะกลับมาดูซีรีส์นะคะ"
ฝนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "อืม เข้าใจแล้วล่ะ"
เสียงร้องอ้อแอ้ของลูกน้อยดังขึ้น ฝนลุกขึ้นเบาๆ แล้วอุ้มลูกคนหนึ่งมาแนบอกให้นม ก่อนจะนั่งลงข้างซีอีกครั้ง พูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"มีเื่ตลกอยู่เื่หนึ่งนะ..." ฝนเริ่มเล่า "มีอยู่ครั้งนึง พ่อค้าของเถื่อนที่เรียกตัวเองว่าม้าขาว ชื่อมอส เขากับปาล์มวางแผนโกหกฉันว่า ต้องออกไปทำธุระด่วนสำคัญมาก..."
ฝนส่ายหน้ายิ้มๆ "ที่จริงแล้ว ทั้งสองคนแอบไปกินเหล้าที่บาร์ พอกลับมาดึก มอสต้องพยุงปาล์มที่เมาแอ๋กลับเข้าบ้าน จู่ๆ ปาล์มก็สารภาพเองเสียงดังลั่นว่า 'โกหกเื่ธุระด่วนน่ะ...ไปกินเหล้ามาาา~'"
ฉันที่ได้ยินหันไปมองมอส จู่ๆ มอสก็รีบวิ่งแล้วขับรถออกไปเลย
ซียกมือปิดปากหัวเราะทันที "คุณฝนขนาดพ่อค้าของเถื่อนยังกลัวจนหนีเลยเหรอคะ แล้วพี่ชายหนู... เขาโดนอะไรไปบ้างคะ"
ฝนหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบด้วยสายตาขบขัน "ตอนแรกฉันโกรธมาก เตรียมจะดุให้หูชาเลยล่ะ แต่พอฉันหันไปหาเขา ปาล์มดันเดินเซมากอดฉันแน่น แล้วจูบ พร้อมพูดว่า 'ฉันรักน๊า~ ที่รักของผม...' ด้วยท่าทางเมาๆ นั่นแหละ"
ฝนส่ายหน้าเบาๆ พลางหัวเราะ "สุดท้ายฉันก็ดุไม่ลง เลยได้แต่พาเขาไปนอนพักแทน"
"คุณพี่ใจดีจังเลยค่ะ..." ซีพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ฝนหัวเราะเสียงใส พลางลูบหลังลูกเบาๆ "ซะเมื่อไหร่ พอตื่นเช้า ฉันบ่นจนหูชาไปเลย"
ซีหัวเราะตามอย่างร่าเริง "ต้องอย่างนั้นสิท่านพี่"
ขณะที่ฝนกำลังให้นมลูกน้อยอยู่ เสียงร้องแหลมเล็กก็ดังขึ้นพร้อมกับอาการสะดุ้งของแม่คนสวย "โอ๊ย อย่ากัดสิลูก... แม่เจ็บนะ..." ฝนร้องเบาๆ พลางขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ
ซีรีบหันไปมองด้วยความเป็ห่วง ก่อนจะยิ้มอย่างเข้าใจ "เป็แม่เลี้ยงเดี่ยวนี่ดูเหนื่อยจังเลยนะคะ ให้ฉันช่วยอะไรบ้างไหม"
ฝนยิ้มอ่อนโยน พลางลูบหลังลูกเบาๆ "ไม่เป็ไรจ้ะ เธอทำอะไรก็สบายๆ เลย คิดว่าที่นี่คือบ้านของเธอเองนะ"
ซีส่งยิ้มสดใส "ขอบคุณค่ะ"
เธอขึ้นไปบนห้อง เปลี่ยนชุดเป็สปอร์ตบราสีชมพูเข้ากับกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน จากนั้นเอาเสื่อโยคะออกมาปูในมุมกว้างของบ้าน
ฝนที่กำลังให้นมลูกอยู่ เหลือบตามองอย่างสนใจ "จะออกกำลังกายเหรอ"
"นิดหน่อยค่ะ" ซีตอบ พลางยิ้มบางๆ
เธอลงไปวิดพื้นหนึ่งครั้งเพื่อวอร์ม แล้วค่อยๆ ยกขาชี้ขึ้นฟ้า จากนั้นเธอวิดพื้นแบบขาชี้ฟ้าไปอีกสิบสองครั้งอย่างแข็งแรง และค่อยๆ ลดขาลงอย่างนุ่มนวล ราวกับกำลังเดินลงบันไดกลางอากาศ
ไม่หยุดแค่นั้น ซีเปลี่ยนเข้าสู่ท่า Planche Push Up ใช้แขนทั้งสองข้างยันพื้นไว้ ตัวตรงยกขาลอยกลางอากาศ เธอวิดพื้นต่อในท่านั้นอีกสิบสองครั้งติดต่อกันอย่างสวยงาม
ฝนมองภาพตรงหน้าอย่างประทับใจ ทั้งยังอดอมยิ้มไม่ได้ ขณะที่ลูกน้อยกำลังดูดนมอย่างสงบ
"นี่เรียกว่าคาลิสเทนนิคสินะ" ฝนพูดเบาๆ พลางหัวเราะน้อยๆ "ปาล์มเขาก็ชอบทำแบบนี้เหมือนกันเลย"
ซีที่กำลังพักหายใจเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ "ค่ะ"
หลังจากออกกำลังกายหนักหน่วงไปแล้ว ซีกลับมานั่งบนเสื่อโยคะ เธอค่อยๆ ยืดร่างกายด้วยท่วงท่าสวยงาม ก่อนจะต่อด้วยการฝึกโยคะอย่างต่อเนื่อง
เธอนอนราบเข้าสู่ ท่าปลา ยกสะโพกขึ้นอย่างสง่างาม
จากนั้นเคลื่อนร่างเข้าสู่ ท่างูเห่า มือรองรับลำตัว ขณะที่อกเชิดขึ้นรับแสงแดด
ต่อด้วย ท่าับิด หมุนลำตัวเปิดอกขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างอ่อนช้อย
ท่าอุตตานาสนะ โน้มร่างกายลงแนบพื้นอย่างอ่อนโยน
และสุดท้าย ท่าหิ่งห้อย ซีทรงตัวด้วยแขนที่แข็งแรง ยกลำตัวลอยขึ้นอย่างสวยงาม ราวกับการแสดงศิลปะที่มีชีวิต
ฝนที่กำลังให้นมลูกอยู่ มองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ "แบบนี้ไม่เคยเห็นเขาทำเลยนะ" ฝนเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ
ซีหันมายิ้มเล็กๆ พร้อมอธิบาย "นี่เรียกว่าโยคะค่ะ เป็การฝึกร่างกายกับจิตใจไปพร้อมกัน มันเหมือนยืดกล้ามเนื้อกับฝึกสมาธิในตัวด้วย"
สายตาฝนสะดุดอยู่ที่ซีใน ท่าหิ่งห้อย แขนเล็กๆ ที่รับน้ำหนักทั้งร่างกายได้อย่างสง่างาม และรูปร่างที่ดูอ่อนช้อยในเวลาเดียวกัน
ฝนยิ้มขำเบาๆ พลางพูดแซว "ท่านี้...เซ็กซี่มากเลยจ้ะ"
ซีหัวเราะคิก ก่อนจะแกล้งทำหน้าจริงจัง "ถ้าคุณพี่ทำท่านี้ให้พี่ชายหนูเห็น เขาต้องชอบมากๆ แน่เลย~"
ฝนหัวเราะเสียงใส "มันดูยากจังเลยน้าาา"
"ฉันสอนให้ได้นะคะ" ซีรีบเสนออย่างกระตือรือร้น
ฝนหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหัว "ปาล์มเคยสอนคาลิสเทนนิคฉันแล้ว... แต่แค่ไม่กี่นาทีก็เกือบตาย ขอผ่านดีกว่า"
ซีหัวเราะตามอย่างร่าเริง "โยคะไม่โหดแบบคาลิสเทนนิคหรอกค่ะ ลองดูก่อน ไม่เชื่อก็ทำตามฉันสักท่านึงก็ได้~"
ฝนยิ้มขำ ก่อนหันไปมองลูกน้อยที่ยังซุกอกอยู่ "งั้น...ขอฉันให้นมลูกให้เสร็จก่อนนะ"
"ค่ะ" ซีรับคำเสียงใส พร้อมยืดเส้นยืดสายต่อด้วยท่าโยคะอย่างสง่างาม
หลังจากให้นมลูกน้อยเสร็จ ฝนเปลี่ยนเป็ชุดสปอร์ตบราสีน้ำเงินเข้ม และกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ร่างเพรียวเล็กของเธอขยับอย่า คล่องแคล่ว ก่อนจะเดินมาหาซีที่กำลังเตรียมเสื่อโยคะรออยู่
ซีค่อยๆ สอนฝนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใจเย็น ฝนทำตามอย่างตั้งใจ เริ่มจากท่าโยคะง่ายๆ ท่าปลา ที่ยกสะโพกขึ้นโค้งสวยงาม และตามด้วย ท่าหอยทาก ที่ร่างกายบิดโค้งอย่างอ่อนช้อย
ฝนอยู่ในท่าทางเ่าั้ได้อย่างสง่างาม แม้จะยังดูเก้ๆ กังๆ แต่ด้วยรูปร่างและท่วงท่า กลับดูเซ็กซี่เป็ธรรมชาติ
ซีมองแล้วหัวเราะเบาๆ "ไม่ยากใช่ไหมคะ ท่าหลังๆ จะเริ่มยากขึ้นหน่อย ต้องใช้เวลาฝึกหลายวันเลยค่ะ"
ฝนยิ้มอย่างภูมิใจ "อืม ขอบคุณมากนะ ไว้ฉันจะฝึกเรื่อยๆ เลย"
ซีมองฝนที่อยู่ในท่าหอยทากด้วยสายตาเป็ประกาย ก่อนพูดแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ถ้าพี่ชายได้อยู่เห็นพี่สาวในท่าแบบนี้นะคะ... เขาต้องทนไม่ไหวแน่เลย~"
ฝนหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า "นั่นสิ... คงโดนขัดจนไม่ได้ฝึกแน่ๆ"
เธอหลุบตามองพื้นเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลง "คิดถึงจังเลย... สามีขี้หื่นของฉัน"
เสียงหัวเราะจางๆ ถูกกลบด้วยบรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ ซีเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแน่วแน่ เธอกำหมัดแน่นแนบอก
"ฉันจะปกป้องคุณพี่สาวต่อจากพี่ชายเอง..." เสียงเธอสั่นนิดๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ "ฉันจะไม่ให้ใครได้ทำร้ายพี่สาว และลูกๆ ของพวกพี่เด็ดขาด ฉันจะทำลายทุกอย่างที่อาจเป็ภัยต่อพี่สาวทั้งหมด"
ฝนเบิกตากว้าง มองน้องสาวตรงหน้าอย่างใเล็กน้อย "เอ๋... จู่ๆ พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นล่ะ"
ซีหน้าตื่น รีบก้มหัวขอโทษเสียงอ่อน "ขอโทษค่ะ... ที่จู่ๆ พูดอะไรแปลกๆ ออกไป"
ฝนมองเธอนิ่งเงียบ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ในใจของเธอ พึมพำเบาๆ 'คำพูดและน้ำเสียงเมื่อกี้ มันจริงจังมาก ไม่ใช่พูดเล่นเลย ฉันรู้ว่าเธอทำเพราะอยากปกป้องฉัน แต่ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงรู้สึกเหมือน เธอกำลังจะทำอะไรที่เลวร้ายลงไป'
หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อฟ้ามืดลง
ซีไม่ใช่ซีอีกต่อไป
ภายใต้หน้ากากและเสื้อฮู้ดสีชมพู CODE2 ปรากฏตัวในความมืด พร้อมภารกิจอันชัดเจนในใจ
ออกล่า
เงาร่างของเธอเคลื่อนไหวเงียบเชียบกลางยามค่ำคืน เสียงกรีดร้องของเหยื่อดังขึ้นไม่ทันจบก็ขาดห้วง
กลุ่มมาเฟียหลายคนกลายเป็ศพ CODE2 ลงมืออย่างเฉียบขาด แม้เหยื่อจะร้องขอชีวิตก็ตาม
ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง กำลังมอมเหล้าผู้หญิง แล้วพาเธอไปยังห้องพัก ยังไม่ทันถึงจุดหมาย เขาก็ทรุดลงทันที คอถูกกรีด
กลุ่มอันธพาลที่เพียงนั่งเสพยาด้วยกันในตรอกเงียบๆ ก็ถูกซุ่มฆ่าอย่างไร้เสียง
ชายที่กำลังปล้นร้านสะดวกซื้อ หญิงสาวที่ลักลอบขายยาเสพติด ไม่มีใครรอดพ้น
CODE2 ฆ่าทุกคน ไม่ว่าจะเป็ภัยใหญ่หรือเล็ก ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น ไม่ใช่เพื่ออำนาจ แต่เพื่อปกป้อง ฝน และลูกๆ ของพี่ชายเธอ
เธอไม่รู้ตัวเลยว่า กำลัง “ก้าวล้ำ” เส้นแบ่งบางๆ นั้นไปแล้ว
ในยามค่ำคืน ผู้คนเริ่มกระซิบถึงชื่อ CODE2 ด้วยความกลัว เธอกลายเป็ “เงา” ที่ล่าทุกความชั่ว แม้จะไม่มีใครเห็นหน้า แต่ทุกคนรู้ว่า อย่าทำผิดในเมืองนี้ หากไม่อยากถูกพบศพในเช้าวันรุ่งขึ้น
CODE2 กลายเป็สัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัว ในเมืองภูเก็ตที่ไม่เคยหลับใหล บัดนี้กลับเงียบงันผิดปกติ
เพราะทุกคนรู้ว่า...
ในค่ำคืนนี้ “เธอ” ยังคงออกล่า
9K
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
