ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “สามี ข้าจะกลับไปเอายาที่บ้าน ท่านช่วยแบกท่านอาเจียอิ้งกลับไปที่ห้องของเขาที ข้าจะไปเพียงครู่เดียว เดี๋ยวจะรีบกลับมา” การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องเร่งด่วน จิ่นเซวียนจึงมิอยากเสียช่วงเวลารักษาที่ดีที่สุดไป นางหาข้ออ้างออกจากบ้านของโจวหลี่เจิ้ง เพื่อเข้าไปหยิบน้ำศักดิ์สิทธิ์ในมิติ แล้วรีบกลับมาที่นี่

        “ภรรยา เจ้ารวดเร็วยิ่งนัก” ซ่งจื่อเฉินรู้สึกว่าจิ่นเซวียนออกไปเพียงครู่เดียว นางก็กลับมาแล้ว

        “นี่คือยาน้ำที่ข้าคิดค้นขึ้นมา แม้ข้าจะมิได้เก่งเท่าท่านอาจารย์ของข้า แต่มันน่าจะได้ผลเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนหยิบขวดสีแดงขนาดเล็กออกมาเปิดฝาและเทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงบนปากแผลของโจวเจียอิ้ง

        กลุ่มคนที่อยู่ข้างเตียงต่างก็ลุ้นว่ายาน้ำของจิ่นเซวียนจะได้ผลหรือไม่

        “พวกเจ้าดูเร็ว รอยฟกช้ำบนเข่าท่านพ่อของข้าหายไปแล้ว”

        “แผลบนหน้าผากก็หายไปด้วย สวรรค์ พี่สะใภ้เล็กสมกับเป็นหมอเทวดา ยาน้ำที่นางผลิตขึ้นมาช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว” จากนั้นมินานน้ำยาศักดิ์สิทธิ์ก็ออกฤทธิ์ ใบหน้าขาวซีดของโจวเจียอิ้งเริ่มมีเลือดฝาด

        “นี่มันหมออัจฉริยะชัดๆ！” ผู้คนที่พาโจวเจียอิ้งกลับมาส่งที่บ้านหันมามองหน้าจิ่นเซวียนอย่างเลื่อยลอย พวกเขามิคิดว่ายาน้ำของจิ่นเซวียนจะได้ผลมากเช่นนี้

        “อิงจื่อ ภรรยา ข้ามิได้ตายไปแล้วหรือ” โจวเจียอิ้งลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้ เขาคิดว่าเขาตายไปแล้ว

        “ท่านพ่อ ท่านยังมิตาย พี่สะใภ้เล็กช่วยท่านเอาไว้เจ้าค่ะ” โจวซู่อิงจับมือของโจวเจียอิ้งและประคองเขาเอาไว้อย่างตื่นเต้นดีใจ

        “พี่สะใภ้เล็ก เจ้ามีพี่สะใภ้เล็กตั้งแต่เมื่อใด？” โจวเจียอิ้งมองทุกคนด้วยความสับสน เมื่อเขาเห็นซ่งจื่อเฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็รีบขยี้ตาเพราะคิดว่าตนเองมองผิดไป

        “ข้าตาฝาดหรือไม่ เหตุใดข้าจึงเห็นจื่อเฉินอยู่ในบ้านเล่า！”

        “สามี ท่านมิได้ตาฝาด คุณชายชุดขาวที่อยู่ตรงหน้าท่านคือจื่อเฉินจริงๆ ส่วนแม่นางที่อยู่ข้างกายของเขาคือซย่าจิ่นเซวียน ภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้ามา เมื่อครู่พวกเขาช่วยชีวิตท่านไว้”

        หยวนซื่อดีใจจนร้องไห้เมื่อสามีหายดี หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับสามีของนางจริงๆ นางคงมิรู้ว่าจะทำอย่างไร

        “ภรรยาของจื่อเฉินคือหลานสาวของบัณฑิตซิ่วไฉจากหมู่บ้านสกุลซย่าหรือ？” ตอนที่เจียอิ้งออกจากบ้าน เขาได้ยินว่าภรรยาของซ่งจื่อเฉินเป็นผู้ที่มาจากหมูบ้านเดียวกับภรรยาของเขา

        “ใช่เจ้าค่ะ วันนี้พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน ที่ท่านเห็นว่าขาของจื่อเฉินหายดีก็เป็นเซวียนเซวียนที่รักษาให้เขา ท่านอาจารย์ของเซวียนเซวียนเป็นหมอเทวดาเร้นกาย นางรักษาขาของจื่อเฉินให้หายดีด้วยยาน้ำศักดิ์สิทธิ์เพียงขวดเดียวเจ้าค่ะ”

        “ท่านอาเจียอิ้งขอรับ ท่านลองลุกขึ้นและเดินดูเถิดว่าสามารถขยับขาได้หรือไม่” ซ่งจื่อเฉินเอ่ยขัดบทสนทนาของสองสามีภรรยา โดยให้โจวเจียอิ้งลองลุกเดิน

        “ขาของข้าหายดีแล้ว มิรู้สึกเจ็บเลย” โจวเจียอิ้งปล่อยมือภรรยากับลูกสาว และลุกขึ้นจากเตียงด้วยตนเอง

        เขาพบว่าตนเองมีกำลังวังชามากกว่าเดิม

        “สามี พี่ชายเหล่านี้เดินทางมาไกล พวกเขาลำบากมากนัก บ้านของพวกเรามีอาหารทำสดใหม่ เชิญพวกเขาไปทานข้าวที่บ้านเถิดเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนถือโอกาสแสดงน้ำใจ เชิญคนเหล่านั้นมาทานอาหาร

        “แม่นางแสดงน้ำใจเช่นนี้ เช่นนั้นพวกข้าก็มิเกรงใจแล้ว พวกข้าหิวกันมากจริงๆ” บุรุษหนุ่มในกลุ่มเกาหัวตอบตกลงอย่างมิเกรงใจ คนเดินทางไกล หากรักษามารยาทเกินไปจะอดตายเอา

        “ท่านอาเจียอิ้ง ท่านไปด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ พวกเขาคือสหายของท่าน หากท่านไปด้วย พวกเขาจะได้สบายใจขึ้นเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนเห็นโจวเจี้ยอิ้งตั้งท่าจะปฏิเสธ นางจึงรีบเอ่ยขัด

        “ท่านพ่อ พวกเราจะไปกับท่านเองเจ้าค่ะ วันนี้คือวันมงคลของพี่จื่อเฉิน ในฐานะผู้อาวุโส ท่านควรไปดื่มสุรามงคลนะเจ้าคะ” โจวซู่อิงดึงโจวเจียอิ้งให้ลุกขึ้น และให้หยวนซื่อกับโจวทงตามไปด้วย

        “เซวียนเซวียน ขอบคุณเจ้าที่ช่วยเจียอิ้ง” เมื่อพวกจิ่นเซวียนเดินออกจากห้อง โจวหลี่เจิ้งก็แสร้งขอบคุณ แต่จิ่นเซวียนมิอยากสนใจเขาเลย

        “ท่านพ่อ เหตุใดบ้านของพวกเราถึงมีคนมากมายเช่นนี้เล่าขอรับ？” โจวเจียอิ้งมีสีหน้างุนงง เมื่อพบว่าที่ลานบ้านของตนเองมีชาวบ้านมามากมาย 

        “ท่านพ่อ เขามิใช่พ่อแท้ๆ ของท่าน เขาคือศัตรูที่ฆ่าแม่ของท่านต่างหาก ข้าจะเล่าให้ท่านฟังคราหลังเจ้าค่ะ” โจวซู่อิงเกลียดโจวหลี่เจิ้งเข้ากระดูกดำ นางมิปล่อยให้ท่านพ่อของนางเรียกศัตรูคู่แค้นว่าพ่อแน่

        “เซวียนเซวียน พวกเจ้าพาพี่เจียอิ้งไปทานข้าวก่อน ส่วนเรื่องนั้นพวกเราค่อยปรึกษากันวันพรุ่งนี้เถิด” ชาวบ้านในลานบ้านนับถือจิ่นเซวียนเยี่ยงเทพี เรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้นในหมู่บ้านสกุลโจวของพวกเขา พวกเขาเลยเชื่อว่าจิ่นเซวียนจะนำพาโชคลาภมาให้

        เมื่อพวกจิ่นเซวียนเดินออกไปแล้ว ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็ตามออกไปด้วย พวกเขามิได้นั่งพัก แต่ไปปรึกษากับโจวจื้อเฉิงว่าจะจัดการกับโจวหลี่เจิ้งอย่างไรดี

        “ซย่าจิ่นเซวียนคือดาวมฤตยูของพวกเรา นางเพิ่งมาถึงหมู่บ้านสกุลโจวได้ไม่นาน พวกเราก็พินาศกันหมดแล้ว” เถียนซื่อและคนอื่นๆ นั่งคิดแผนรับมือกันอยู่ในห้องโถงหลัก นางรู้สึกกลัวเล็กน้อย เมื่อคิดว่าจิ่นเซวียนแข็งแกร่งเพียงใด

        “เรื่องนี้ต้องโทษซู่ซิน หากมิใช่เพราะนางใจเร็วด่วนได้ไปล่วงเกินซย่าจิ่นเซวียนเข้า ซย่าจิ่นเซวียนจะมาจัดการพวกเราหรือ？” โจวหลี่เจิ้งถลึงตาใส่โจวซู่ซินอย่างโกรธเคือง หนนี้เป็นหนแรกที่เขาโมโหใส่นาง

        เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ มิใช่ความผิดของท่านปู่หรือ ตอนที่ซ่งผิงหย่าภรรยา ท่านปู่อยากเข้าไปจัดการจนนำปัญหาเข้ามาในบ้าน หากพวกเรากลับสู่สถานะเดิม นางจะกลายเป็นทาส นางต้องหมอบอยู่แทบเท้าของโจวซู่อิงไปตลอดชีวิตหรือ？

        “ท่านปู่ เวลานี้พวกเรามีเพียงทางเดียวเท่านั้น นั่นคือยอมรับความผิด มิเช่นนั้นหากพวกเขาฟ้องร้องพวกเราเมื่อใด พวกเราจบเห่จริงๆ แน่เจ้าค่ะ”

        โจวซู่ซินไตร่ตรองอยู่นาน จึงคิดวิธีนี้ออก

        “เจ้าคิดว่าอิงจื่อจะปล่อยพวกเราไปหรือ？ข้าอายุปูนนี้แล้ว ข้ามิกลัวตาย ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะติดร่างแหไปด้วยต่างหาก คนในครอบครัวของทาสหลบหนีต้องได้รับโทษ โทษเบาหรือหนักนั้น ขึ้นอยู่กับใต้เท้านายอำเภอว่าเขาจะตัดสินอย่างไร”

        โจวหลี่เจิ้งกุมขมับพร้อมถอนหายใจ “ข้าคิดว่าจะยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้ครอบครัวของเจ้ารอง พวกเขาจะได้มิเอาเรื่องของพวกเราไปแจ้งทางการ และข้าจะบอกให้คนภายนอกรับรู้ว่าเจ้ารองคือลูกของญาติ มิใช่ลูกของข้า”

        “เจ้ารองจิตใจดีมาตั้งแต่เล็ก แม้พวกเราจะเป็นคู่แค้นของเขา แต่ก็เลี้ยงเขามาหลายปีอยู่ดี เขาคงมิไร้เยื่อใยถึงเพียงนั้นหรอก” เถียนซื่อคิดหนักเรื่องของโจวเจียอิ้ง

        “ซู่ซิน เพื่อความสุขของพวกเรา เจ้าไปหาคุณชายหวังให้เขาออกหน้าช่วยพวกเราจัดการกับคนบ้านซ่งเถิด ขอเพียงบ้านซ่งพินาศ ก็มิมีผู้ใดกล้ามารังแกพวกเราอีก” หานซื่อที่นั่งเงียบมานาน เพราะนางกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ นางอยากใช้ความรักที่คุณชายหวังมีต่อลูกสาวของนางแก้ปัญหา

        “นี่คือคดีฆาตกรรมนะเจ้าคะ ท่านแม่คิดหรือว่าคุณชายหวังจะยอมเสี่ยงช่วยข้า？ต่อให้เขายอมเสี่ยง แล้วครอบครัวของเขาเล่า ท่านพ่อของเขาเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลหวัง ผู้กุมอำนาจจริงๆ คือเคอซื่อ แม่ของเขาเจ้าค่ะ” โจวซู่ซินคิดว่าวิธีของท่านแม่มิได้ผล เวลานี้นางกำลังระดมสมอง เกรงว่าจะปกป้องท่านปู่ท่านย่ารวมถึงท่านพ่อมิได้แล้ว เหลือเพียงวิธีเดียวก็คือปกป้องพวกเราสี่พี่น้องและแม่ของเราเท่านั้น

        “มีแล้ว” โจวซู่ซินจิตใจปลอดโปร่งขึ้นทันที เมื่อนางคิดวิธีที่ยอดเยี่ยมที่จะช่วยปกป้องคนบางส่วนในครอบครัวเอาไว้ได้

        “ซู่ซินเอ๋ย มีสิ่งใดหรือ？” พวกโจวหลี่เจิ้งหันมามองโจวซู่ซินเป็นตาเดียว

        “ท่านปู่ ตามกฎหมายซีหลิง ทาสหลบหนีฆ่าเจ้านายต้องโดนโทษประหาร ท่านปู่ ท่านย่ารวมถึงท่านพ่อคือทาสหลบหนีของบ้านอิ่น แต่ท่านแม่และพวกเราสี่คนพี่น้องมิใช่ ขอเพียงท่านพ่อกับท่านแม่เจรจาหย่ากันก่อนที่ท่านอารองจะแจ้งทางการ เพียงเท่านี้ก็จะปกป้องพวกเราได้แล้วเจ้าค่ะ”