พวกท่านพี่ชายทั้งหลายก็ได้แต่พากันเหลือบมองไปที่พวกน้องๆกัน ที่มักจะมีคำถามให้ตอบเรื่อยๆว่าทำไมจะต้องวางไม้ค้ำแบบนี้ ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ??? ทำไมจะต้องใช้โน้นใช้นี่ คำถามมากมายออกจากปากเล็กๆพวกน้องๆเจื้อยแจ้ว จนพวกท่านพี่แทบจะหูดับกันเลยทีเดียวก็ว่าได้…!!!!
“พวกท่านพี่ทำไมทำกระโจมกันช้ามว๊ากกกก…ๆๆๆๆ…มากเลยล่ะเจ้าคะเนี่ย????”พี่สาวเจินจู
“ก็……………”พวกท่านพี่
“พี่สาว ยวี่ยวี่สงสัยว่าพวกท่านพี่คงอาจจะลืมการทำกระโจมไปบ้างน่ะ เลยต้องนึกนานหน่อยน่ะเจ้าค่ะ เพราะนานๆทีจะได้ทำกระโจมนี่หน่า แถมยังจะต้องสร้างกระโจมให้ใหญ่กว่าเดิมอีกด้วยนี่เจ้าคะ พี่สาวก็น่าจะรู้นะว่าพวกท่านพี่ความจำไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่นัก….”ยวี่ยวี่น้อย
“..................!!!!”พวกท่านพี่
“อ้าาาา…..จริงด้วยสินะใช่ๆ” “หงึก…..หงึก…..”พี่สาวเจินจู
ยวี่ยวี่น้อย ที่ป้องปากทำท่ากระซิบกระซาบข้างหูพี่สาวเจินจู แต่ทุกๆคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆนางนั้นได้ยินกันหมดทุกๆคนเลย
พวกท่านพี่นี่แทบจะเซถลาล้มลงกันไปเลยทีเดียว โดนน้องสาวสุดที่รักทั้งสองคนนินทาให้แบบประชิดตัวกันอีกแล้ว และอยากจะบอกว่าที่พวกเขาชักในการทำกระโจมขึ้นแบบนี้ ก็ไม่ใช่เพราะพวกนางหรอกเหรอไงกัน….????!!!!!
แต่พวกท่านพี่จะกล้าขัดพูดขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ…???? แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดกล้าที่จะเสียงพูดออกมาแล้วทำให้แม่นางน้อยซุนทั้งสองอารมณ์ขุ่นมัวหรอก….!!!!
“โอ๊ะ….พี่สาวไปดูทางโน้นกันกระโจมทางด้านโน้นเสร็จแล้วล่ะ…!!!”ยวี่ยวี่น้อย
“จริงด้วย….!!!”พี่สาวทั้งสามนาง
“ไปกันน้องเล็ก!!!”พี่สาวเจินจู
“...................”พวกท่านพี่ชายทั้งหลาย ได้แต่มองแผ่นหลังของพวกน้องสาวไปอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยจริงๆ
“ช่างเถอะ ข้าว่ารีบเร่งมือทำกระโจมกันดีกว่านะ พวกนางไปแล้วแบบนี้จะได้เร่งมือกันได้เร็วขึ้น…!!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“จริงๆอย่างที่พี่ใหญ่ข้าพูดล่ะ รีบเร่งมือทำกระโจมก่อนที่พวกนางจะพากันกลับมาก่อกวนข้ากับพวกเจ้าดีกว่านะ…!!!”พี่รองหวงจิน
“ต้องรีบทำกระโจมกัน..”ท่านพี่ซุนหวงถง
“ใช่ๆ….!!!” “หงึก….หงึก….”พวกท่านพี่
เจ้าพวกตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรกันมากไปกว่านี้ได้ ก็พากันวิ่งเข้า วิ่งออก สำรวจกระโจมแจ่ละกระโจมที่สร้างเสร็จดีเรียบร้อยแล้วกันอย่างสนุกสนานเลยทีเดียว ส่วนมากจะเป็นกระโจมที่สร้างโดยกลุ่มพวกผู้ใหญ่ที่เสร็จรวดเร็ว
แต่สำหรับพวกเด็กๆกลุ่ม 8 หนาว - 13 หนาวออกจะชักช้ากว่าใครเพื่อนไปหน่อย แต่พวกผู้ใหญ่เองก็คอยมาดูและช่วยเหลือบ้าง เพื่อจะทำให้โครงค้ำกระโจมแข็งแรงมากขึ้น แต่ก็ปล่อยให้พวกท่านพี่ทำเสียมากกว่า เพราะต้องสอนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองกัน พวกท่านแค่คอยดูอยู่ห่างๆ และคอยช่วยในส่วนที่จำเป็นจริงๆเท่านั้นเอง
“กระโจมนี้สูง และกว้างมากๆเลยนะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย
“ใช่น้องเล็ก พี่สาวว่าสงสัยให้พวกผู้ใหญ่นอนแน่ๆเลยล่ะกระโจมหลังนี้เนี่ย”พี่สาวเจินจู
“พวกเด็กๆก็นอนได้นะพี่สาว สลับสับเปลี่ยนกันเอากระโจมเล็กๆให้พวกผู้ใหญ่ท่านนอน ส่วนกระโจมใหญ่ให้พวกเด็กๆอย่างพวกเรานอนน่าจะดีนะพี่สาวว่าไหมล่ะ???”ยวี่ยวี่น้อย
“ดีสิดีน้องเล็ก”พี่สาวเจินจู
“...................”พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกระโจมที่แม่นางน้อยอยู่กัน ถึงกับนิ่งกันไปเลยอดไม่ได้ที่พวกท่านจะหันไปมองกระโจมของพวกเด็กๆกัน
“ยวี่ยวี่ พวกพี่สาว และก็เพื่อนๆนอนในกระโจมใหญ่ๆแบบนี้ก็จะนอนซ้อนๆกันได้หลายๆคนสบายๆเลยนะ”ยวี่ยวี่น้อย
“แล้วพวกผู้ใหญ่เล่าพวกท่านจะนอนกันแบบไหนได้ล่ะ…???”พี่สาวเจินจู
“ก็แบบว่า…พวกผู้ใหญ่พวกท่านไปนอนกระโจมเด็กๆแทนก็จะต้องนอนแบบลูกไก่ ลูกเป็ด อยู่ในไข่ก่อนฟักน่ะพี่สาว แบบนี้เนี่ย..”ยวี่ยวี่น้อย น้อยทำท่าห่อตัวเก็บแขนเก็บขาให้เหมือนอยู่ในไข่จริงๆ
“.............!!!!”พวกผู้ใหญ่
“อ้า…จริงด้วยสินะจะต้องเป็นลูกน้อยในไข่ล่ะ ไม่งั้นพวกท่านจะนอนในกระโจมเด็กๆไม่ได้”พี่สาวเจินจู
“......................!!!!”พวกผู้ใหญ่
“เอ่อ…….!!”ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอาที่เดินผ่านมาพอดีด้วยเช่นกัน และแน่นอนว่าพวกท่านย่อมจดจำเสียงน้อยๆเล็กๆนี้ได้ว่าเป็นเด็กน้อยบ้านไหนตระกูลไหนกัน!!!
“ว่าแต่น้องเล็กพวกเราจะนอนที่กระโจมไหนกันดีล่ะ??? น่านอนทุกกระโจมเลยนะพี่สาวว่า”พี่สาวเจินจู
“............!!!!”พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ด้านนอกกระโจม
“ไม่ได้นะ..!!!”พวกผู้ใหญ่
“จะให้พวกนางเลือกกระโจมนอนเองไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลย!!!”ท่านอารองไป่
“ใช่!! ไม่อย่างนั้นแล้วได้นอนท่าอยู่ในไข่กันหมดนะจะยอมเสี่ยงกันไหมเล่า???!!!”ท่านอาใหญ่ไป่
“ไม่เสี่ยงหรอก…!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง
“ใช่ๆ พวกข้าเองก็ไม่เสี่ยงด้วยเด็ดขาดเลยนะ”คนในหมู่บ้าน
“ถ้าอย่างนั้นต้องให้พวกท่านแม่ของพวกเด็กๆ มาจัดการแล้วล่ะ ถ้าไม่มีตัวช่วยที่ดีข้าว่าข้าและพวกเจ้าคงจะยากที่จะปฎิเสธนะ!!!”ท่านลุงซุน
“จริงด้วยสิ….!!”พวกผู้ใหญ่
“ถ้าพวกเด็กๆคนใดอยากจะนอนกระโจมใหญ่ก็ให้นอนได้ แต่หมายถึงว่าไม่ใช่ที่จะแลกกระดจมเด็กกับกระโจมผู้ใหญ่ทั้งหมดอย่างที่พวกเด็กๆเข้าใจกันน่ะ..!!”ท่านลุงหม่า
“จริง ต้องพูดให้พวกเด็กๆเข้าใจด้วยว่าต้องนอนด้วยกันได้ระหว่างเด็กและผู้ใหญ่น่ะ..!!ไม่ใช่ว่าเลือกเป็นของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปเลย”ท่านพ่อ
“อือ……”พวกผู้ใหญ่ทุกๆคนเห็นด้วยกันหมด
“งั้นจะรออะไรกันเล่าพวกเจ้ารีบไปจัดการก่อนเลย ก่อนที่เจ้าตัวแสบในกระโจมจะชักชวนพวกเพื่อนๆให้ไปเลือกกระโจมกันน่ะ..!!!”ท่านลุงหม่า
“ได้ขอรับท่านพี่พวกข้าจะจัดการเอง..!!”ท่านพ่อ กับท่านอารองไป่รีบไปจัดการเรื่องแบ่งกระโจมนอนกันก่อนเลย โดยมีบรรดาพวกท่านแม่คอยจัดการให้ด้วย
พอแม่นางน้อยพากันออกมา ก็ได้รู้ว่าได้นอนกระโจมใหญ่ที่อยู่ใกล้ริมแม่น้ำที่เห็นวิวทิวทัศน์โดยรอบที่สวยงามก็นึกพอใจเช่นกัน ถึงแม้นว่าจะต้องนอนรวมกับพวกผู้ใหญ่ด้วยก็ไม่เป็นไร พวกแม่นางน้อยเลยลืมเรื่องการเลือกกระโจมนอนกันไปเลย เพราะพอใจในจุดที่ตัวนางเองได้นอนแล้ว
พอใกล้ๆท้องฟ้าเริ่มจะมืดก็มีการก่อกองไฟย่างอาหารกินรอบยามซวีกันด้วย (ยามซวี (戌：xū)คือ 19.00 - 20.59 น.) ยิ่งทำให้พวกเด็กๆพากันครึกครื้นกันมากขึ้นกว่าเดิม มีเนื้อหอยเสียบไม้ที่เอาไว้ย่างกินเองอีกด้วย แต่ก็อยู่ในความดูแลของพวกท่านพี่ที่โตๆ กับพวกผู้ใหญ่กันด้วย
“ได้กินเอง ย่างเองแบบนี้สิเจ้าคะถึงได้อารมณ์หน่อย”ยวี่ยวี่น้อย
“อ่าฮะ น้องเล็กพี่สาวเห็นด้วยเลยล่ะทำเองกินเองแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกันล่ะ”พี่สาวเจินจู
“มีข้อเสียตรงที่ว่า ช้าไปหน่อยกินได้ช้าลงน่ะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย
“งั้นเดี๋ยวช่วยกันย่างหลายๆไม้ทีเดียวก่อนไหมล่ะน้องเล็ก???”พี่สาวเจินจู
“ยวี่ยวี่ มีทางออกที่ดีกว่านั้นเจ้าค่ะพี่สาวสองลู่ช่วยถือไม้เสียบที่ยังไม่สุกตามยวี่ยวี่มาด้วยเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
เอาอาหารที่เสียบไม้ที่ยังไม่ได้ย่างใส่จานไปด้วย และตรงดิ่งไปที่กลุ่มท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอานั่งกัน และรีบสลับจานที่เนื้อไม้ที่เสียบสุกแล้วทันทีทันใดเลย และก่อนไปกล่าวแค่ว่า
“นี่เจ้าค่ะไม้ใหญ่ๆเลย พวกเรามาแลกกันนะเจ้าคะ ยวี่ยวี่กับพวกท่านพี่ปากนิดเดียว กินนิดเดียวเจ้าค่ะ มาแลกกันนะเจ้าคะ ขอบคุณนะเจ้าคะ…”ยวี่ยวี่น้อย
“.................????”ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ที่มองดูอย่างงงๆ แต่ว่าพวกท่านก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ส่ายหน้าไปมาแบบเสียรู้เจ้าตัวแสบน้อยเสียแล้ว
“ให้มันได้แบบนี้สิเจ้าตัวแสบเอ๊ยย…”ท่านพ่อ
“ก็ยังดีนะเอาไม้ที่ยังไม่ได้ย่างสุกมาแลกด้วยน่ะ ดีกว่ามาหยิบที่สุกไปแล้วเฉยๆ ทั้งๆที่ข้าเองก็ไม่เห็นว่าเนื้อเสียบไม้ที่วางในจานนี้กับจานของพวกเด็กๆก็ไม่ได้ต่างกันเลย ข้ากับพวกเจ้าก็คงจะได้แต่มองไม่ได้กิน ได้ดมกลิ่นกินแทนนั่นแหละ”ท่านลุงซุน
“จริง ….”ท่านพ่อ ท่านอา ท่านลุงหม่า
“ฮ่า….ฮ่า…ฮ่า…..”
อดไม่ได้จริงๆที่จะพากันหัวเราะออกมา เมื่อเจอเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ทำแบบนี้ให้น่ะ ฉลาดเจ้าเล่ห์เสียจริงๆเลย
กลุ่มพวกบรรดาฮูหยินและบรรดาพวกผู้หญิงส่วนใหญ่พากันกลับไปนอนในหมู่บ้านเลี่ยงฮวงกัน และพวกบุรุษที่ค่อนข้างมีอายุอย่างท่านปู่ ท่านตาเองก็เข้าไปนอนในหมู่บ้านฯด้วยเช่นกัน แต่ว่าหนุ่มรุ่นๆ หรือรุ่นเดียวกับพวกท่านพ่อส่วนใหญ่ก็นอนข้างนอกที่ริมแม่น้ำกันหมด
ยิ่งกลุ่มพวกเด็กๆแล้วไม่ต้องถามกันเลย ตอบตกลงนอนด้านนอกหมู่บ้านฯกันหมดนั่นแหละ ไม่มีผู้ใดยอมกลับเข้าไปนอนในหมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันเลย ขนาดเจ้าตัวเล็กๆยังร้องไห้งอแงที่อยากจะนอนที่ริมกระโจมด้วยก็ต้องยอม
ณ เช้าวันใหม่ที่ริมแม่น้ำหลังหมู่บ้านเลี่ยงฮวง
ยวี่ยวี่น้อยที่ลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน มองดูหน้ากระโจมไปด้านหน้าก็ลืมตาตื่นเต็มที่เลยก็ว่าได้ เพราะวิวทิวทัศน์ด้านหน้าของนางช่างสวยงามมากจริงๆ นี่ขนาดนอนตื่นสายกว่าใครเพื่อนเลยยังเห็นภาพที่สวยงามขนาดนี้
“นี่ขนาดไม่ใช่ตอนพระอาทิตย์ขึ้นส่องแสงสว่างลงมานะเนี่ย ยังดูสวยขนาดนี้เลย พี่สาวมาดูตรงนี้สิเจ้าคะสวยมากๆเลยนะ”ยวี่ยวี่น้อย
“ว้าววววว…….”พี่สาวทั้งสามนาง
พวกพี่ๆทั้งสามตื่นนอนก่อนแล้วแต่ว่านั่งเล่นกันอยู่ในกระโจมนั่นแหละ แต่ยวี่ยวี่น้อยค่อยๆคืบคลานตัวเองออกมาหน้ากระโจมคนเดียว
“หมอกขาวๆยังลงอยู่เลย ดูจากในกระโจมด้านหน้าสวยมากจริงๆ มองไม่เห็นแม่น้ำด้านหลังไกลๆเลยนะ”พี่สาวเจินจู
“จริงเจ้าค่ะ…”พี่สาวสองลู่
“อาจจะเป็นเพราะหมอกยังคงลงหนาตามากอยู่น่ะเจ้าค่ะ แต่ว่าพอช่วงยามซื่อ ยามอู่ (ยามซื่อ (巳：sì)คือ 09.00 - 10.59 น.) (ยามอู่ (午：wǔ)คือ 11.00 - 12.59 น.) ก็คงจะหายไปหมดแล้วล่ะเจ้าค่ะ แต่ก็มีเหมือนกันนะเจ้าคะที่หมอกมีอยู่แบบนี้ทั้งวันทั้งคืนเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ
“การมีหมอกลงหนาทั้งวันทั้งคืนมันอาจจะไม่ดีนะยวี่ยวี่ว่า ทำให้การมองหดหายไปเยอะ มันค่อนข้างจะไม่ปลอดภัยเลยนะ”ยวี่ยวี่น้อย
“พี่สาวก็ว่าอย่างนั้นแหละ ลองคิดดูว่าถ้าหมอกลงขาวๆหนาตาแบบนี้ เวลาเดินทางขึ้นภูเขาสูงๆ ทางลาดชันนี่น่าจะอันตรายมากๆเลยนะ ดูสวยแต่ก็อันตรายมากด้วยนะ”พี่สาวเจินจู
“ใช่เลยพี่สาว พลังธรรมชาตินี่ล่ะน่ากลัวที่สุดเลยล่ะเจ้าค่ะ เพราะพวกเราไม่สามารถควบคุมมันได้เลย”ยวี่ยวี่น้อย
“จริงน้องเล็ก!!!..”พี่สาวเจินจู
แม่นางน้อยทั้งสี่เลยพากันนั่งอยู่หน้ากระโจมกันพักใหญ่ เพื่อมองดูภาพริมแม่น้ำที่สวยงามด้านหน้ากัน
*****************
ยวี่ยวี่น้อยกับพวกท่านพี่ได้นอนด้านนอกหมู่บ้านฯกันเป็นครั้งแรกของพวกเขา และก็ดูร่าเริงกันมากมายเลยทีเดียวขนาดพวกเจ้าตัวเล็กๆแทนที่จะคิดถึงท่านแม่กันกลับไม่มีผู้ใดร้องไห้งอแงกันเลย
3.02M
