ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 150: อสูรสายฟ้า

ทันทีที่เท้าของหลินฟานและคนอื่นๆ ก้าวผ่านม่านผนึกเข้ามา...

ครืนนนนนนน!

ม่านพลังงานเบื้องหลังก็ปิดลงเองอย่างรวดเร็ว! ตัดขาดพวกเขาจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง!

และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...

โลกทั้งใบก็พลันเปลี่ยนแปลงไป!

ที่นี่ไม่ใช่แค่หุบเขา... แต่มันคือสมรภูมิของทัณฑ์สวรรค์!

ท้องฟ้าเบื้องบนมืดครึ้มและปั่นป่วนยิ่งกว่าที่เห็นจากภายนอก! สายฟ้าบรรพพกาลสีทองและสีเงินขนาดมหึมาฟาดฟันลงมายังพื้นดินเบื้องล่างอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อน! เสียงคำรามกึกก้องของมันดังสนั่นหวั่นไหวจนทำให้แก้วหูต้องสั่นสะเทือน!

พื้นดินไม่ได้เป็นดินหรือหินธรรมดา... แต่เป็นผลึกสีดำทมิฬที่ถูกหลอมละลายและแข็งตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานานนับหมื่นปีจากการถูกสายฟ้าฟาด! อากาศในบริเวณนี้เต็มไปด้วยพลังงานสายฟ้าที่ดิบเถื่อนและเกรี้ยวกราดจนทำให้ผิวหนังรู้สึกแสบร้อน!

"เปิดค่ายกลป้องกัน!" ผู้อาวุโสหยุนตะโกนสั่งทันที!

องครักษ์ชั้นยอดทั้งสี่นายและคุณหนูหลิงเสวี่ยเหยาเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง! พวกเขาร่วมกันสร้างม่านพลังงานรูปโล่ขึ้นมาป้องกันกลุ่มของตนเองไว้! สายฟ้าที่ฟาดลงมากระทบกับม่านพลังงานจนเกิดประกายไฟแตกกระจาย!

แต่หลินฟาน... กลับยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุสายฟ้านั้น... โดยไม่มีการป้องกันใดๆ

สายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับคนอื่น... เมื่อเข้าใกล้ร่างของเขาในระยะสามเมตร... ก็พลันเบี่ยงเบนทิศทางออกไปเองราวกับมีชีวิต! ราวกับว่าพวกมันกำลัง "หลีกทาง" ให้แก่ราชันย์ของพวกมัน!

ภาพนี้ทำให้เหล่าองครักษ์และผู้อาวุโสหยุนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

"นี่คือ... 'ส่วนนอก' ของหุบเขา" หลิงเสวี่ยเหยากล่าวขึ้น นางมองไปที่หลินฟานด้วยแววตาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก "ที่นี่... สายฟ้ายังคงไร้ซึ่งจิตสำนึก... มันโจมตีทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า... แต่ดูเหมือนว่า... มันจะยอมรับในตัวท่าน"

"เป้าหมายของเราคือการเดินทางลึกเข้าไปอีกราวร้อยลี้... ที่นั่นคือทางเข้าสู่ 'ส่วนใน'"

หลินฟานพยักหน้ารับ... แต่แล้วจิตสัมผัสที่เฉียบคมของเขาก็พลันตื่นตัว!

"มีบางอย่างกำลังมา!" เขาเตือนเสียงเรียบ
สิ้นเสียงของเขา...

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สายฟ้าบรรพกาลหลายสิบสายที่ฟาดลงมายังพื้นเบื้องหน้า... ไม่ได้สลายหายไป...

แต่กลับมารวมตัวกัน! ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของ "หมาป่า" ที่ทั้งร่างทำจากสายฟ้าบริสุทธิ์! พวกมันมีขนาดใหญ่เท่ากับม้าศึก! ดวงตาสีทองของพวกมันลุกโชนไปด้วยความเกรี้ยวกราด!

"อสูรสายฟ้า!" ผู้อาวุโสหยุนอุทานออกมาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม "ระวังตัว! พวกมันคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากการควบแน่นของพลังงานสายฟ้า! ไม่มีร่างกายที่แท้จริง! จัดการได้ยากอย่างยิ่ง!"

โฮกกกกกกกก!

ฝูงหมาป่าอสูรสายฟ้าคำรามลั่น! แล้วพุ่งเข้าใส่กลุ่มของพวกเขาจากทุกทิศทาง!

"ตั้งค่ายกลกระบี่เจ็ดดาว!" หลิงเสวี่ยเหยาสั่งการอย่างเฉียบขาด!

นาง, ผู้อาวุโสหยุน, และองครักษ์ทั้งสี่ประสานงานกันอย่างรู้ใจ! สร้างเป็นค่ายกลกระบี่ที่ทรงพลังขึ้นมา! คลื่นกระบี่นับร้อยสายพุ่งออกไปปะทะกับฝูงหมาป่าสายฟ้า!

ตูม! เปรี้ยง!

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด!

แม้ฝีมือของกลุ่มตระกูลหลิงจะยอดเยี่ยม... แต่พวกเขาก็กำลังเสียเปรียบ!

ทุกครั้งที่พวกเขาทำลายร่างของหมาป่าสายฟ้าได้... มันก็จะสลายกลายเป็นประกายสายฟ้า... แล้วไปรวมตัวกันใหม่ที่จุดอื่นได้อย่างรวดเร็ว! พวกมันฆ่าไม่ตาย!

"ไม่ได้การ! พลังปราณของพวกเรากำลังจะหมดลง!" องครักษ์คนหนึ่งร้องเตือน

หลินฟานที่ยืนดูอยู่เงียบๆ มาโดยตลอด... ก็ได้ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่เขาต้องลงมือแล้ว

เขาไม่ได้เข้าไปร่วมในค่ายกล...

เขาเพียงแค่ยกมือขวาขึ้น... แล้วดีดนิ้ว...

...ติ๊ง...

เสียงที่ใสราวกระดิ่ง... แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งสมรภูมิ...

วินาทีต่อมา...

ฝูงหมาป่าอสูรสายฟ้าที่กำลังบ้าคลั่ง... พลันหยุดชะงักลงกลางอากาศพร้อมกันทั้งหมด!

ดวงตาสีทองที่เคยลุกโชนไปด้วยความเกรี้ยวกราด... บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความ "หวาดกลัว" อย่างถึงขีดสุด!

ราวกับว่าทหารเลว... ได้ยินเสียงคำบัญชาจาก "จอมทัพ" สูงสุดของพวกมัน!

พวกมันหันขวับ... มามองที่หลินฟานเป็นจุดเดียว...

แล้ว... สิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดก็ได้เกิดขึ้น...
พวกมันทั้งหมด... ก้มหัวลง!

ร่างกายที่ทำจากสายฟ้าของพวกมันทรุดลงกับพื้น... แสดงท่าที "สยบยอม" ต่อหน้าหลินฟาน!

หลินฟานก้าวเดินไปข้างหน้า... ฝูงอสูรสายฟ้าที่ดุร้ายแหวกทางให้เขาราวกับเป็นทาสผู้ภักดี...

เขาเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหัวหน้าฝูงที่ตัวใหญ่ที่สุด...

แล้ววางฝ่ามือลงบนหัวของมัน...

"สลายไปซะ"

เขากล่าวเสียงเรียบ

พรึ่บ...

ร่างของหมาป่าอสูรสายฟ้าทั้งหมด... ค่อยๆ สลายกลายเป็นอนุภาคแสงสีทอง... แล้วลอยกลับคืนสู่ท้องฟ้า... ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน... และกลุ่มคนจากตระกูลหลิงที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก...