[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 47 ชานมไข่มุกใส่น้ำตาล

        เจียงหนานรู้สึกดีใจกับอู๋เหลียงมาก

        ดูเหมือนว่าทุกอย่างของอู๋เหลียงจะอยู่ในการควบคุมและไม่ใช่การควบคุมที่ไร้ประโยชน์

        แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าอู๋เหลียงควบคุมได้อย่างไร

        เจียงหนานถ่ายรูปผลการเรียนบนหน้าจอ แล้วส่งไปให้จงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยา 

        พร้อมกับข้อความว่า

        [รีบชมฉันเร็วเข้า!]

        อิ๋งเสวี่ย: [ฮ่า ๆ นายเก่งมาก ให้หัวใจ 99 ดวงเลย หักไปหนึ่งดวงเพราะกลัวนายจะได้ใจ!]

        เจียงหนาน: [ได้รับแล้ว!]

        ส่วนทางด้านเซี่ยเหยาก็ส่งวิดีโอสั้น ๆ มา

        เจียงหนานเปิดดู

        เขาเห็นเซี่ยเหยานอนคว่ำอยู่บนโต๊ะเรียนและยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่หน้าจอ

        จากนั้นก็ยื่นปากเข้ามาจูบ

        เจียงหนานตกใจและรีบปิดวิดีโอสั้นนั้นทันที

        แย่แล้ว!

        นี่คือความรู้สึกที่หัวใจเต้นแรง!

        สังหารหมาป่า: [ถ้าได้อันดับหนึ่งของถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉือจะมีรางวัลให้ด้วยนะ!]

        เทพหนาน: [ฉันไม่อยากได้อะไร รอให้ฉันได้ที่หนึ่ง แล้วเธอเปลี่ยนชื่อในเน็ตก็พอ!]

        สังหารหมาป่า: [??? ฉันจะบีบคอนาย!]

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 888 แต้ม!]

        เอ่อ…หึ ๆ

        ล้อเล่นแบบนี้ก็สนุกดีนี่!

        หลี่เซียงสูดหายใจลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์!

        ยังมีถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉืออยู่! รอดูเถอะ!

        ตอนนี้ หลี่มู่เหยียนก็บรรลุขั้นทองแดงหนึ่งดาวสำเร็จแล้ว!

        ทีมของเรามีพลังที่แข็งแกร่งพอที่จะแย่งชิงอันดับหนึ่ง!

        ส่วนอู๋เหลียงที่พาเจียงหนานและถังเชียนหย่า สองภาระไปด้วย จะสู้ได้ยังไง?

        อาจารย์เอ่ยขึ้นที่หน้าห้อง “ประกาศผลคะแนนเสร็จหมดแล้ว! นักเรียนทุกคนเรียงลำดับตามที่นั่งแล้วขึ้นรถได้เลย!”

        “รถบัสมาจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว!”

        “การทดสอบภาคปฏิบัติครั้งนี้ไม่ได้มีแค่โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงของพวกเราเท่านั้น!”

        “โรงเรียนมัธยมอวี้เหวินและโรงเรียนมัธยมเจียงเป่ย พวกเราสามโรงเรียนจะเข้าร่วมด้วยกัน!”

        “หวังว่านักเรียนทุกคนจะปลอดภัย และกล้าที่จะแข่งขันเพื่อชัยชนะ!”

        “ได้เวลาแล้ว! ขึ้นรถกันเถอะ!”

        ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนที่เรียนวิชาสามัญได้ดีหรือไม่ ตอนนี้ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นกันหมด!

        พวกเขารอแต่จะเข้าไปในถ้ำวิญญาณเพื่อแสดงฝีมือเท่านั้น!

        นักเรียนคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งขึ้นรถบัสไปอย่างบ้าคลั่ง!

        เจียงหนานรู้สึกสบายใจมาก!

        เขาใส่หูฟังและสะพายกระเป๋าเล็ก ๆ เหมือนออกไปเที่ยว!

        เพื่อนนักเรียนต่างมองมาด้วยสายตาดูแคลน!

        เด็กอ่อนก็คือเด็กอ่อน เข้าไปในถ้ำวิญญาณแล้วก็รอกินแห้วแล้วกัน!

        บนรถบัส เจียงหนานที่กำลังฟังเพลงข้างหน้าต่าง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานดังขึ้นข้าง ๆ!

        “เทพหนาน? บังเอิญจัง!”

        เจียงหนานยิ้มเล็กน้อย เธอคือถังเชียนหย่านั่นเอง!

        การมีสาวสวยมานั่งข้าง ๆ ตลอดทางทำให้เขารู้สึกมีความสุข!

        รถค่อย ๆ เคลื่อนตัว!

        สาวคนนี้ขึ้นรถมาก็เริ่มกินขนมกับผลไม้แห้ง! และยังคอยส่งให้เจียงหนานเป็นระยะ ๆ อีกด้วย

        หลี่เซียงหน้าบูดเป็นมะนาว!

        ดูสิ! มีสาวน้อยข้าง ๆ และยังป้อนขนมให้กันอีก!

        แล้วหันมาลองมองข้าง ๆ ตัวเองดูบ้าง…. พอขึ้นมาปุ๊บก็เล่นเกมส์ออนไลน์และตะโกนด่าคนอื่นเสียงดังลั่น!

        “หลู่ปาน! เล่นให้มันดี ๆ หน่อย! อย่าใช้เท้าเล่นสิ!”

        “พี่ชาย เป็นเนื้องอกที่คอเหรอ? ถึงส่งมาแค่ทหารเนี่ย!"

        มันช่างเป็นความจริงที่โหดร้ายเหลือเกิน!

        สุดท้ายเมื่อรถวิ่งไปได้สิบกว่านาที ถังเชียนหย่าที่กินมันฝรั่งทอดหมดไปหนึ่งถุง จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ใบหน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยความตกใจ!

        “แย่แล้ว! ฉันลืมโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะในห้องเรียน!”

 เจียงหนานชะงัก “มันสำคัญมากเหรอ?”

        ถังเชียนหย่าทำหน้าเศร้า “แม่ฉันไม่วางใจ ท่านให้ฉันโทรกลับไปที่บ้านเพื่อจะได้รู้ว่าปลอดภัยดีหรือเปล่า! ถ้าไม่โทร ท่านจะต้องเป็นห่วงฉันแน่ ๆ!”

        “ใช้ของฉันโทรไปสิ!”

        ถังเชียนหย่ายิ้มแห้ง ๆ “ฉันจำเบอร์แม่ไม่ได้ แม้กระทั่งเบอร์ตัวเองฉันยังจำไม่ได้เลย…”

        เจียงหนานกะพริบตาปริบ ๆ

        ซื่อบื้อจริง ๆ เลย!

        “อาจารย์ครับ จอดรถหน่อยได้ไหมครับ? เพื่อนผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงเรียน ขอกลับไปเอาหน่อย แป๊บเดียวเองครับ!” เจียงหนานยกมือขึ้นพูด

        คนขับรถตอบอย่างไม่ใส่ใจ “จอดไม่ได้!”

        อาจารย์ขมวดคิ้ว “โทรศัพท์เหรอ? ด่วนมากเหรอ?”

        ก่อนที่ถังเชียนหย่าจะทันได้พูดอะไร…

        หลี่เซียงก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “คิดอะไรอยู่น่ะ? จอดรถเหรอ? จะให้ทุกคนบนรถรอนายคนเดียวหรือไง?”

        หลายคนเห็นด้วย “ใช่ไหมล่ะ? พวกฉันก็อยากไปถึงเร็ว ๆ นะ!”

        “น่ารำคาญชะมัด!”

        “ในถ้ำวิญญาณไม่มีสัญญาณอยู่แล้ว นายจะเอาโทรศัพท์ไปทำอะไร? เซลฟี่เหรอ?”

        หลี่เซียงมองหน้าเจียงหนานที่ค่อย ๆ มืดครึ้มลงก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้!

        ถังเชียนหย่ากัดริมฝีปากล่างขณะที่ดวงตาเริ่มแดงก่ำ!

        เธอดึงชายเสื้อเจียงหนานเบา ๆ พลางกระซิบ “เทพหนาน ขอบคุณนะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันผิดเองที่ซุ่มซ่าม ฉันไม่ควร…”

        ก่อนที่ถังเชียนหย่าจะพูดจบ เจียงหนานก็ลูบหัวเธอและพูดเบา ๆ “รอฉันแป๊บนึงนะ!”

        พูดจบ ร่างของเขาก็หายวับไปจากที่นั่ง!

        เดี๋ยวนะ!

        เขาหายไปไหนแล้ว?

        ไม่เพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น แม้แต่อาจารย์และถังเชียนหย่าเองก็ตกใจ!

        ผลปรากฏว่าเมื่อมองผ่านหน้าต่างรถออกไป…

        ร่างของเจียงหนานก็ปรากฏขึ้นในพริบตาข้างถนนห่างออกไปร้อยเมตร!

        ปรากฏตัวเพียงแค่พริบตาเดียวก็หายตัวไปอีกครั้ง!

        ไม่ถึงสามอึดใจก็หายไปแล้ว!

        ไปทำอะไรน่ะ?

        โอ้โห!

        เคลื่อนย้ายฉับพลันใช้แบบนั้นได้ด้วยเหรอ?

         สายมิตินี่มันเจ๋งเกินไปแล้วนะ?

        เขากลับไปเอาโทรศัพท์มือถือให้ถังเชียนหย่าหรือเปล่า?

        หลี่เซียงหัวเราะเยาะ!

        เพราะรถยังวิ่งอยู่ระหว่างทาง!

        ถ้าเจียงหนานยังกลับมาได้ก็แปลกแล้ว!

        จะโอ้อวดงั้นเหรอ?

        โอ้อวดจนโดนฟ้าผ่าไปเถอะ! ถ้าโดนทิ้งไว้ข้างหลังคงจะสนุกน่าดู!

        แต่หลังจากผ่านไปสามนาที…

        เจียงหนานก็ปรากฏตัวขึ้นบนที่นั่งอย่างกะทันหัน!

        ราวกับว่าไม่เคยจากไปไหนเลย!

        ในมือถือชานมไข่มุกสองแก้ว และโทรศัพท์มือถืออีกหนึ่งเครื่อง!

        “เอ้า! ดื่มสิ! แก้วนี้ใส่น้ำตาลเพิ่ม เธอน่าจะชอบดื่มของหวาน ๆ นะ!”

        ถังเชียนหย่าอึ้งไป มองชานมไข่มุกและโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเล็กของตัวเอง ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยประกายระยิบระยับ

        “อืม! ฉันชอบของหวานที่สุดเลย! ขอบคุณเทพหนานมากเลยนะ!”

        บนรถเงียบสงัด!

        บ้าเอ๊ย! ในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้…

        เขาเคลื่อนย้ายฉับพลันต่อเนื่องกลับไปที่โรงเรียนและเอาโทรศัพท์ของเธอมา!

        แล้วยังมีเวลาว่างไปซื้อชานมไข่มุกสองแก้วอีกเหรอ?

        จากนั้นก็เคลื่อนย้ายฉับพลันตามรถบัสมาตลอดทาง?

        สุดยอด!

        สุดยอดเกินไปแล้วนะ!

        นี่มันเจ๋งสุดยอดขั้นเทพเลยนะเนี่ย!

        แม้แต่อาจารย์ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง “ต่อไปนี้ห้ามทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีก อย่าให้มีครั้งที่สอง!”

        เจียงหนานดื่มชานมไข่มุกของตัวเองไปพลางฟังเพลงไปพลาง

        และไม่ได้ตอบอะไรเลย!

        พวกคุณไม่จอด ฉันก็กลับไปเอาเอง! 

        ไม่ได้รบกวนพวกคุณสักหน่อย ใช่ไหม?

        หลี่เซียงโกรธจนฟันคันเสียยิ่งกว่าคัน แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เขาได้แต่ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอย่างบ้าคลั่ง!

        มีเพียงหลี่มู่เหยียนเท่านั้นที่ขมวดคิ้วเป็นปม!

        ตอนนี้เจียงหนานอยู่ขั้นไหนกันแน่?

        ยังเป็นขั้นเหล็กนิลเจ็ดดาวเหมือนเดิมหรือเปล่า?

        แต่ครั้งนี้เขาใช้ท่าเคลื่อนย้ายฉับพลันไปมากี่ครั้งแล้ว? พลังวิญญาณของเขาจะรับไหวจริง ๆ เหรอ?

        คำตอบเดียวก็คือ ระดับการฝึกฝนของเจียงหนานสูงกว่าที่พวกเขาเห็นมากโข!

        แต่เป็นไปได้ยังไง?

        แค่ไม่กี่วันก็เลื่อนระดับได้แล้วเหรอ?

        แล้วพรสวรรค์ของเขาไม่ใช่ระดับ E ที่ต่ำที่สุดหรอกเหรอ?

        หลี่มู่เหยียนคิดไม่ตก!

        ในใจของเธอเกิดความรู้สึกคลุมเครือบางอย่าง การเป็นศัตรูกับเจียงหนานอาจจะเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่!

        รถบัสใช้เวลาถึงสี่ชั่วโมงกว่าจะมาถึงภูเขาฉางไป๋!

        ปัจจุบันภูเขาฉางไป๋ยังคงเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อนซึ่งจะมีนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมาก!

        แต่ทะเลสาบเทียนฉือไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมอีกต่อไป!

        ที่ทางเข้ามีกองทหารประจำการอยู่เพื่อไม่ให้ถูกบุกรุกโดยพลการ!

        เจียงหนานและคณะของเขาแน่นอนว่าไม่ได้มาเที่ยวเล่น!

        พวกเขานั่งกระเช้าขึ้นไปถึงยอดเขา

        ทหารติดอาวุธครบมือยืนอยู่ที่ทางเข้า!

        นอกจากนี้ยังมีการสร้างป้อมปราการ ที่กำบัง และอื่น ๆ เพื่อควบคุมการเข้าออกอย่างเข้มงวด!

        เจียงหนานยืนอยู่บนยอดเขาและมองออกไปด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว!

        น้ำในทะเลสาบเทียนฉือราวกับกระจกใสที่ไร้ริ้วคลื่น กลุ่มหมอกลอยคลุ้งอยู่เบื้องบนและปกคลุมอย่างมัวซัว

        เหนือทะเลสาบเทียนฉือ มีประตูใหญ่ที่ดูประหลาดตาราวกับกระจกแตกและส่งคลื่นพลังงานทางจิตวิญญาณที่หนาแน่นออกมา!

        นี่คือทางเข้าที่แท้จริงของถ้ำวิญญาณเทียนฉือ!

        ดวงตาของเจียงหนานเปล่งประกายและเต็มไปด้วยความคาดหวัง!