ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่61ซาลาแมนเดอร์ยักษ์

เป็นภาพวาดง้าวฟันสิบสามครั้งและตามด้วยกระบวนท่าที่สอง เป็นกระบวนท่าจ้วงแทงตรงๆ แต่มีกระบวนท่าพลิกแพลงที่ซ่อนอยู่นับร้อยท่วงท่า เรียกว่าเพลงง้าวอสูรฟ้าคำรณ ต่อไปขบวนท่วงท่าที่สามที่ขาดหายไป ร่างคนผู้นั้นกับยืนสงบนิ่งตั้งง้าวไว้ ขนานแนวตรงห่างหน้าอกสุดแขน

ฉับพลันเหมือนเขาควบคุมพลังบอลดวงจิต เข้าไปในง้าวเล่มใหญ่ก็กลับกลายแยกตัวกันออกเป็นพันเป็นหมื่นกระจายหมุนเป็นกงจักรแล้วหายวับไปกับตา พลังสายฟ้าเริ่มก่อตัวเป็นรูปง้าวส่วนที่ขาดหายมันกลับปรากฏลอยกลางนภารอบด้าน ประกายสายฟ้ายังคงประสิทธิ์ประสาท วิชาง้าวส่วนที่หายต่อไปช้าๆ

พลังบอลดวงจิตของคนในภาพส่งกระแสไฟฟ้าพุ่งเชื่อมโยง กับทวนนับหมื่นนับแสนเล่มเหนือกลางนภาสุดท้ายภาพเงาก็ส่งสะท้อนเป็นสามมิติพุ่ง เข้าฟาดฟันโจมตีเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าเขา นับหมื่นนับพันดุจคลื่นสึนามิที่โหมกระหน่ำเกาะกลางมหาสมุทรอย่างไม่หยุด คล้ายกับมันไม่มีวันหมดสิ้น ภาพเหล่านั้นฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก

"ง้าวอัสนีคว่ำโลก"

อักษรโบราณของโลกอสูรปรากฏชื่อของมันพร้อมกำกับว่าผู้ที่มีพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สูงส่งมากเท่าใด ก็สามารถเรียกง้าวที่แท้จริง ตามพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของคนผู้นั้น เมื่อพลังไฟฟ้าบนแท่นวางรูปปั้นศิลาจอมอสูรกาลเวลาได้ประสิทธิ์ประสาท วิชาอาวุธกายอสูรง้าวอัสนีคว่ำโลกท่าที่สามจบลง มันก็อันตรธานหายไป

"ข้าไม่เคยเห็นเพลงอาวุธกายอสูรที่มีอานุภาพสูงส่งแบบนี้มาก่อนเลย มันเป็นวิชาที่อยู่ในขั้นเจ็ดก็จริงแต่แฝงด้วยพลังการโจมตีไม่สิ้นสุด ตามบอลดวงจิตแก่นแท้ของผู้ใช้ นั่นหมายความว่าขบวนท่าอาวุธชุดนี้มันจะเติบโต ตามพลังบอลดวงจิตของเจ้าของมัน

ช่างเป็นคาถาวิชาที่เลิศล้ำไม่มีขอบเขตสิ้นสุด ผู้ที่ฝึกวิชาชุดนี้สำเร็จต้องเป็นผู้คว่ำโลกอย่างที่ตั้งชื่อมันไว้อย่างแน่นอน..."

เสียงหนิงหนิงละเมอพูดกับกริชเพชรดวงตาของนางยังจับจ้องผนังว่างเปล่า ที่เคยปรากฏเคล็ดวิชา อันร้ายกาจที่อยู่บนนั้น

ตอนนี้มันกลับประทับอยู่ในบอลดวงจิตแก่นแท้ของชายหนุ่ม เขาร่ำเรียนสำเร็จสมบูรณ์โดยไม่ต้องไปค้นหาส่วนที่ขาดหาย พลังสายฟ้าในห้องแปดเหลี่ยมได้ประสิทธิ์ประสาท ต่อเติมมันจนสมบูรณ์แบบเพียงแต่เขา ต้องพัฒนากายอสูรและพลังบอลดวงจิตให้สูงขึ้น จึงจะส่งเสริมประสิทธิภาพกระบวนท่าที่สาม ให้สำเร็จดังคำบรรยาย

"ถึงว่ากล่องนิลกาฬนี้จึงเรียกหาอาวุธชุดนี้มันเป็นของที่ล้ำค่านี่เอง เพลงอาวุธระดับเทพเหนือชั้นกว่าคาถาอาวุธใดๆ ในโลกหล้า ไม่ต้องหาเรียนตามขั้นของกายอสูรอีกต่อไปมันสูงส่ง ขึ้นตามขั้นพลัง บอลดวงจิตแก่นแท้ ของผู้ฝึกช่างยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้..."

เสียงของกริชเพชรดังขึ้นด้วยความดีใจ เขาเริ่มร่ายรำกระบวนท่าที่มันฝังเข้าไปในบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขา เพิ่มความชำนาญดั่งใจนึก

ผ่านไปสามชั่วโมงจึงสำเร็จสมบูรณ์ดั่งใจปรารถนา ร่ายรำสร้างง้าวที่มีประสิทธิภาพ ของเพลงอาวุธง้าวอัสนีคว่ำโลก ได้เพียงเจ็ดสิบเล่มในท่วงท่าสุดท้าย หลังจากนั้นเขาไปรักษาอาการบาดเจ็บในห้องสีชมพู แล้วเติมเต็มพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ในห้องแปดเหลี่ยมจนถึงเช้า จึงออกจากกล่องนิลกาฬ

กล่องนี้เป็นกล่องที่วิเศษจริงๆ เมื่อเขาเข้าไปแล้วออกมา พลังบอลดวงจิตและพลังกายอสูรของเขา กลับเต็มบริบูรณ์ไม่โหยหิวอาหารแต่อย่างใด

แต่เมื่อชายหนุ่มนึกถึงรสชาติผัดกะเพราไข่ดาว ทำให้เขารู้สึกอยากลิ้มรสอาหารที่ผ่านริมฝีปากขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังทำอะไรไม่ได้เพราะวันนี้ เป็นวันที่ฤดูกาลเก็บเกี่ยวมาถึง

"เราต้องไปร่วมงานสำคัญนี้ก่อนเพราะพระมารดาสั่งกำชับนักหนา ว่าต้องไปนำเนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ ที่ถูกเลี้ยงไว้ในสมรภูมิทุ่งแห่งการเก็บเกี่ยว"

พวกมันฝังตัวหลบหลีกอยู่ที่นั่นนับหลายพันปี มีบางตัวที่ฉลาดปราดเปรื่องเล็ดลอดฤดูกาลเก็บเกี่ยวได้ จนร่างกายมันเพิ่มพลังกายเป็นระดับยอดเยี่ยมที่เหมาะ เป็นอาหารเพื่อเสริมสร้างกายอสูรของเหล่าลูกหลานราชวงศ์ และขุนนางในอาณาจักรอสูรวาลีน้ำจืด

สัตว์ประเภทนี้จอมจักรพรรดิอสูรวารี นำมาจากแดนต้องห้ามแล้วสร้างม่านบาเรียกักการเลี้ยงดูพวกมันไว้ทุกเขตแดนของนครอสูรวารีทุกแห่งในเขตปกครองของท่าน จะมีขนาดใหญ่หรือเล็กก็แล้วแต่อาณาเขตอาณาจักรแห่งนั้นๆ

ว่ามีอาหารของพวกมันขึ้นได้ดีแค่ไหน สมรภูมิเก็บเกี่ยวของอสูรวารีน้ำจืดมีขนาดเล็กมาก ที่จะเหมาะสมในการหล่อเลี้ยงอาหารของซาลาแมนเดอร์ยักษ์พวกนี้ จะขึ้นอยู่ดงสาหร่ายแดงหมื่นปีที่หลั่งไหล ออกมาจากพื้นพิภพผุดขึ้นบนแผ่นดิน

แท้ที่จริงพวกมันมาจากแหล่งเดียวกันแต่จะขึ้นมามากน้อยแค่ไหน ก็แล้วแต่โชควาสนาของอาณาจักรนั้นๆ เมื่อมันสะสมอาหารถึงขีดสุดแล้ว มันก็จะกลายเป็นเห็ดสาหร่ายแดงที่เป็นอาหารของ ซาลาแมนเดอร์ทำให้เนื้อของพวกมัน มีคุณค่าส่งเสริมพลังกายอสูรได้เด่นล้ำกว่าเนื้ออสูรทั่วไป มีสิ่งเจือปนที่น้อยนิดจึงเหมาะสมแก่การพัฒนากายอสูร

แต่ด้วยในสมรภูมิเก็บเกี่ยวของอสูรวารีน้ำจืดที่น้อยนิดจึงมี ซาลาแมนเดอร์ ที่ไม่มากนักและมีจำนวนจำกัด คุณภาพสูงสุดก็แค่ซาลาแมนเดอร์ยอดเยี่ยม เมื่อเป็นเช่นนี้จึงจำกัดให้แก่คนรุ่นใหม่ชนชั้นสูงของอาณาจักรดินแดนอสูรวารีน้ำจืดเข้าไปได้ปีละครั้งเท่านั้น

"พวกเราออกเดินทางไปสมทบกับองค์หญิงจ้างเฟิงกันเถอะ.."

พระนางนัดให้ข้าไปแต่เช้าก่อนพิธีการจะเริ่มนางอาจจะอธิบายถึงที่อยู่พวกซาลาแมนเดอร์ดีกว่านี้.."กริชเพชรชักชวนหนิงหนิงแล้วเขาก็ทะยานออกจากหน้าตำหนักเห็นองค์หญิงเจ้าเฟิงพระนางเจ้าเฟยและพระมารดายืนรออยู่

"มาแล้วเหรอลูกรักดูหน้าตาเจ้าสดใสอาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง.."

เสียงฮองเฮาเจ้าจิงจงถามบุตรชายขณะที่เขาเดินออกมาถึงหน้าพระตำหนัก

"คารวะท่านแม่และท่านอา เจ้าพี่ด้วย ลูกไม่เป็นอะไรแล้วล่ะได้พักผ่อนก็หายเป็นปกติยิ่งได้รับการดูแลจากพระเจ้าอายิ่งหายเร็วมากขึ้น.."กริชเพชรหันไปทางสาวใหญ่แล้วยกยิ้ม กรุ้มกริ่มให้กับนางแบบลืมตัวเขายังนึกถึงภาพ ที่วาบหวิวเมื่อวานได้ติดตาสาวสวยทรงเสน่ห์ ที่ส่งสายตาเย้ายวนให้กับเขาอย่างเด่นชัด

"เจ้าปากหวานจริงๆ เลยนะข้าดูแลเพียงเล็กน้อยมิได้ทำอะไรมากหรอก สุขภาพร่างกายของหลานรัก ต่างหากที่แข็งแรงแกร่งไปทั้งตัว..."หญิงสาวนึกภาพกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งบนหน้าอกชายหนุ่มแล้วเสียวสยิวในใจขึ้นมาทันที

"ท่านแม่มัวแต่สรรเสริญเยินยอกันอยู่นั่นแหละส่งภาษาจีบกันยิ่งกว่าเด็กๆอีก นี่หลานชายของท่านนะเจ้าคะ..."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงกระแหนะกระแหนมารดา ขณะที่จับแขนชายหนุ่ม

"ไปน้องรักเราไปร่วมพิธีเปิดสมรภูมิเก็บเกี่ยวกันเถอะ ท่านลุงคงจะใกล้ไปถึงพิธีแล้ว.."

พูดจบพวกนางก็พากันเดินทางไปดินแดนสมรภูมิเก็บเกี่ยว ทุกคนต่างเป็นห่วงกริชเพชรเพราะเขาต้องไป ต่อสู้แย่งชิงกับลูกหลานห้าตระกูลใหญ่และบุตรหลานราชวงศ์ขุนนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุตรองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายพระนางเจ้าลีหงษ์

"น้องหญิง..เจ้าไม่บอกหลานชายของเจ้าหรือกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ มันช้ายิ่งนักไปไหนมาไหนมันช้าโคตรๆ จะไปทำมาหากินอะไรทันคนอื่น..."

องค์ฮองเฮาในร่างงูขาวที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ ถามพระนางเจ้าเฟยที่กลายร่างเป็นนางงูนาคีสีเขียว

"พี่สะใภ้ท่านไม่รู้หรอกว่าลูกชายของท่านหัวดื้อขนาดไหน แม้แต่ข้าจะซื้อคาถาอสูรมังกรดำให้เขาไว้กลายร่างเดินทางมันช่วยรบอีกต่างหาก เขายังไม่ยอมเลย ซื้อคาถาโคตรถูกไอ้หนอนชาเขียวตัวนี้มา เขาบอกว่าไปมาไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุ เด็กคนนี้เซฟตี้สุดๆ ตกลงเขาเกิดเป็นอสูรหรือเปล่าเนี่ย.."

ทั้งสองคุยกันไปหัวเราะไปในความขี้ขลาดตาขาวของกริชเพชรเพราะทั้งสองไม่รู้มาก่อนว่าชายหนุ่มผ่านความตายมาแล้ว เขาถึงไม่อยากตายซ้ำแล้วซ้ำอีกจึงหวงแหนชีวิตสุดๆ เวลาทำอะไรจึงทำอย่างระมัดระวังตัวกลัวตายกลัวเจ็บไปทุกย่างก้าว

สุดท้ายทั้งหมดก็มาสู่หน้าสมรภูมิเก็บเกี่ยวของอาณาจักรดินแดนอสูรวารีน้ำจืด เห็นกลุ่มคนมากมายรายล้อมอยู่ช่องหน้าซอกเขาที่มีม่านบาเรียขนาดหนึ่งร้อยฟุตปิดกั้นอยู่มันเหมือนโดมขนาดใหญ่ คาดว่าด้านในคงจะมีรัศมีครอบคลุมหลายร้อยลี้ ที่แห่งนี้จะเปิดปีละครั้งให้กับ คนรุ่นใหม่เยาวชนของห้าสำนักใหญ่ และลูกหลานของราชสำนักที่มีกายอสูรต่ำกว่าระดับสิบเข้าไปเก็บเกี่ยวเนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ที่เติบโตอยู่ในระดับเยี่ยมของช่วงปีนี้

" องค์ฮ่องเต้และองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายเสด็จแล้ว..."

เสียงของเหล่าทหารองครักษ์ต่างร้องกึกก้องร่างอสูรงูขนาดใหญ่ก็ปรากฏกายลงจากฟากฟ้ากลายร่างเป็นกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดพร้อมกับกลุ่มบริวารและฮองเฮาฝ่ายซ้าย กริชเพชรสังเกตว่าพระมารดาชำเลืองตา มองแบบไม่ตั้งใจดูคงจะหมั่นไส้ผัวเมียทั้งสองที่ไปมาด้วยกันไม่ยอมห่าง

"พวกเจ้าเคล้าคลอกันไปเถอะอีกไม่นานก็ระเห็จไปอยู่แดนกันดารแล้ว.."นางพูดพึมพำเบาๆ บ่งบอกถึงความเจ็บแค้นที่สามีทำ ควงคู่กันมาแบบไม่ไว้หน้านาง

"พี่สะใภ้ท่านสงบอารมณ์ไว้เถอะอย่าไปใส่ใจกับพวกเขาเลยเรามารอดูกันซิว่าหลานชายสุดที่รักของข้าจะได้ของวิเศษกลับออกมาจากฤดูเก็บเกี่ยวมากขนาดไหน.."

นางเชื่อมั่นกับฝีมือของกริชเพชรที่เคยเห็นมาเขาต้องช่วงชิง เนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ที่ดีเยี่ยมกลับมาแน่นอนนางปลอบใจพี่สะใภ้ พร้อมกับหันไปมองกริชเพชรด้วยสายตาชื่นชมสุดรักใคร่สุดห่วงหา

"ฤดูกาลเก็บเกี่ยวจะเปิดณ.บัดนี้ลูกหลานทั้งหลาย ของอาณาจักรดินแดนอสูรวารีน้ำจืดเจ้าจงไปหาเก็บเกี่ยวทรัพยากรคุณภาพดีออกมา เพื่อพัฒนาตนเองให้มากที่สุดการแก่งแย่งชิงดีกัน ตามกฎของการเก็บเกี่ยวไม่ห้าม เพราะผู้ที่มีกำลังเข้มแข็งกว่าย่อมมีสิทธิ์ในของทุกอย่าง แต่ในฐานะที่สืบเชื้อสายเดียว กันห้ามเข่นฆ่าถึงชีวิตเด็ดขาด.."

เสียงขององค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดดังก้องทั่วบริเวณ กายเทพอสูรระดับหนึ่งของเขาเป็นที่ครั่นคร้ามของคนทั้งปวงที่อยู่ภายใต้การปกครอง เขากลางมือขึ้นแสงขาวนวลก็ฉายไปที่ม่านบาเรีย องค์กษัตริย์ดูดมันกลับคืนมาสู่ร่างกายของจนหมดสิ้น

"องค์ชายสิบสี่พวกเรารีบเร่งเข้าไปด้านในเถอะมีเวลาแค่ พระอาทิตย์ตกดินเท่านั้นพวกเราต้องรีบไปหาทรัพยากรให้มากที่สุด..."

เสียงองค์หญิงเจ้าเฟิงพูดพร้อมกับทะยาน นำหน้ากริชเพชรเข้าสู่ซอกเขา ชายหนุ่มวิ่งตามนางไปอย่างรวดเร็วเช่นกันกายอสูรของเขา อยู่ในระดับเจ็ดยามเคลื่อนไหวไปมาเดินธรรมดายังรวดเร็วกว่าองค์หญิงหลายเท่า ไม่นานก็เดินเคียงคู่ด้านข้างกับองค์หญิงอย่างสบาย

"เขามรกตด้านนั้นมันเป็นธารน้ำตกขนาดใหญ่มีหลายสาย และเชื่อมต่อกับน้ำพุใจกลางโลกนี้มันจะส่งอาหารของ ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ขึ้นมาสะสมไว้ และพวกมันจะชอบรวมตัวกันอยู่ในถ้ำ ที่มีสาหร่ายแดงปกคลุมหนาแน่น ส่วนมากจะอยู่ด้านตะวันออกเฉียงเหนือตรงหลังภูเขาที่เขียวขจีด้านนั้น..พวกเราไปกันเถอะ..."

เสียงองค์หญิงเจ้าเฟิงบอกกริชเพชรชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองดูเห็นเหล่าเยาวชนของห้าสำนักต่างพุ่งตรง ไปด้านที่องค์หญิงเจ้าเฟิงบอก

"เจ้าพี่..ข้าไม่ไปด้านนั้นหรอก..ข้าจะไปด้านตะวันตกทางขวามือนั้นที่มีภูเขาเตี้ยๆ เรียงรายกันอยู่ ข้าสอบถามท่านแม่มาแล้วว่าจะมีเห็ดที่เกิดขึ้นจากสาหร่ายแดง มารดาบอกว่ามันสามารถกินได้.."กริชเพชรหันหน้าบอกหญิงสาวขณะวิ่งเคียงคู่ไปกับนาง

"เห็ดนั้นมีคุณค่าในการเสริมสร้างกายอสูรแต่ถ้าจะเทียบกับเนื้อซาลาแมนเดอร์ขั้นธรรมดา ก็ยังต่ำกว่าหลายขุมเจ้าจะหาไปไยกันเล่า.."

หญิงสาวขมวดคิ้วหันมามองหน้าชายหนุ่ม

..................................................................................................................................................................................