“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

ลานประลองเมฆครามแน่นขนัดไปด้วยผู้คน

ศึกระหว่างหลินเซวียนและเซียวอวี่เฟิงกลายเป็นคู่ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดของการคัดเลือกครั้งนี้

หนึ่งคนคืออัจฉริยะจากสำนักกระบี่เมฆา

อีกหนึ่งคนคือม้ามืดผู้มีมรรคาประหลาดที่ไม่มีใครสามารถมองทะลุได้

เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นสู่เวที

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบลง

เซียวอวี่เฟิงยิ้มเย็น

"ในที่สุดก็ถึงเวลา"

หลินเซวียนมองเขาอย่างสงบนิ่ง

"ข้าก็อยากรู้เช่นกัน ว่าอัจฉริยะของสำนักกระบี่เมฆาแข็งแกร่งเพียงใด"

เสียงผู้คุมการประลองดังขึ้น

"เริ่มได้!"

ฟุ่บ!

ทันทีที่สิ้นเสียง

เซียวอวี่เฟิงพุ่งออกไปก่อน

กระบี่ในมือชักออกจากฝัก

แสงกระบี่พุ่งเข้าหาหลินเซวียนราวสายฟ้า

ฉัวะ!

พื้นเวทีถูกเฉือนเป็นรอยลึก

แต่หลินเซวียนกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

เซียวอวี่เฟิงขมวดคิ้ว

เขาเพิ่มความเร็วขึ้นอีก

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

กระบี่ฟาดฟันต่อเนื่องดั่งพายุ

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ

คือหลินเซวียนยังคงหลบได้ทุกครั้ง

ราวกับรู้ล่วงหน้าว่ากระบี่จะไปทางใด

ดวงตาแห่งกรรมค่อย ๆ เปิดขึ้น

วงแหวนสีทองจางปรากฏในม่านตา

โลกในสายตาของเขาเปลี่ยนไป

เส้นปราณจำนวนมากไหลเวียนอยู่รอบตัวเซียวอวี่เฟิง

ทุกการเคลื่อนไหว

ทุกการโคจรพลัง

ทุกจุดเปลี่ยนของกระบวนท่า

ปรากฏชัดเจน

"ตรงนี้..."

"คือจุดเปลี่ยนของวิชา"

หลินเซวียนพึมพำในใจ

จากนั้นก้าวหลบเพียงครึ่งก้าว

กระบี่ที่ควรโดนกลับเฉียดผ่านเสื้อผ้าไปเท่านั้น

ผู้ชมเริ่มตกตะลึง

แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นสูงบางคนยังมองออก

หลินเซวียนไม่ได้หลบเพราะโชค

แต่กำลังอ่านกระบวนท่าของเซียวอวี่เฟิง

ทีละกระบวน

ทีละจังหวะ

สีหน้าของเซียวอวี่เฟิงเริ่มเปลี่ยน

เป็นครั้งแรก

ที่มีคนระดับเปิดประตูมรรคา

ทำให้เขารู้สึกอึดอัดได้

"พอได้แล้ว!"

ตูม!

พลังปราณในร่างปะทุขึ้น

เส้นชีพจรมรรคาทั้งหมดถูกกระตุ้น

พลังขั้นสร้างชีพจรมรรคาแผ่กระจายไปทั่วสนาม

แรงกดดันมหาศาลกดลงบนเวที

ผู้ชมจำนวนมากหน้าซีด

นี่คือความแตกต่างของระดับพลังอย่างแท้จริง

เซียวอวี่เฟิงชูดาบขึ้น

"กระบี่เมฆาทะลวงฟ้า!"

ฉัวะ!

ลำแสงกระบี่ขนาดมหึมาพุ่งออกมา

ครั้งนี้

หลินเซวียนมองเห็นจุดอ่อน

แต่ร่างกายกลับตามไม่ทัน

เพราะพลังของอีกฝ่ายสูงกว่าเกินไป

ปัง!

เขาถูกแรงกระแทกซัดถอยหลังหลายสิบก้าว

เลือดไหลออกจากมุมปาก

ทั่วสนามเงียบสนิท

แต่หลินเซวียนยังไม่ล้ม

เขายังคงยืนอยู่

เซียวอวี่เฟิงหายใจหนักขึ้น

เขาใช้พลังไปมากกว่าที่คิด

เพราะทุกกระบวนท่าที่ใช้

ถูกหลินเซวียนอ่านออกเกือบทั้งหมด

ทำให้ต้องฝืนเร่งพลังอย่างต่อเนื่อง

"อีกครั้ง!"

เซียวอวี่เฟิงพุ่งเข้าไป

หลินเซวียนสวนกลับด้วยดาบเหล็กวิญญาณ

ปัง!

ปัง!

ปัง!

เสียงปะทะดังต่อเนื่อง

แม้ระดับพลังจะด้อยกว่า

แต่การอ่านจังหวะและการมองเห็นช่องโหว่

ทำให้หลินเซวียนสามารถต่อกรได้อย่างเหลือเชื่อ

ถึงกระนั้น

ช่องว่างของระดับพลังก็คือช่องว่างของระดับพลัง

หลังการปะทะนับร้อยครั้ง

ร่างของหลินเซวียนเริ่มถึงขีดจำกัด

แขนขวาชา

ลมหายใจแปรปรวน

ปราณในร่างใกล้หมด

ส่วนเซียวอวี่เฟิงเองก็ไม่ได้ดีนัก

เสื้อผ้าขาดหลายแห่ง

มีรอยเลือดตามแขนและไหล่

สีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคย

ในที่สุด

กระบี่ของทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง

ตูม!

คลื่นพลังระเบิดออก

ดาบในมือหลินเซวียนหลุดกระเด็น

ร่างถูกซัดออกนอกเวที

ปัง!

ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

ทั่วสนามตกอยู่ในความเงียบ

ผู้คุมการประลองมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนประกาศ

"ผู้ชนะ..."

"เซียวอวี่เฟิง!"

เสียงโห่ร้องดังขึ้นทั่วสนาม

แต่แปลกประหลาดนัก

ผู้คนกลับไม่ได้มองเซียวอวี่เฟิงเพียงคนเดียว

สายตาส่วนใหญ่กลับหันไปมองเด็กหนุ่มที่พ่ายแพ้

หลินเซวียนลุกขึ้นช้า ๆ

เช็ดเลือดที่มุมปาก

ก่อนคารวะคู่ต่อสู้

เซียวอวี่เฟิงนิ่งเงียบ

เขารู้ดี

วันนี้เขาชนะ

แต่ชนะอย่างยากลำบากที่สุดตั้งแต่เริ่มฝึกตนมา

บนอัฒจันทร์สูง

มู่หรงเย่มองเหตุการณ์ทั้งหมด

ก่อนกล่าวขึ้นช้า ๆ

น้ำเสียงเรียบนิ่ง

แต่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

"ผู้แพ้คือหลินเซวียน"

เขาหยุดเล็กน้อย

ก่อนกล่าวต่อ

"แต่ผู้ที่น่ากลัวกว่า..."

ดวงตาคมกริบของเขามองตรงไปยังหลินเซวียน

"...กลับเป็นเขา"

คนรอบข้างต่างนิ่งงัน

ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

เพราะทุกคนเห็นเหมือนกัน

เด็กหนุ่มขั้นเปิดประตูมรรคา

เกือบลากอัจฉริยะขั้นสร้างชีพจรมรรคาลงมาสู่ความพ่ายแพ้ได้

และที่น่ากลัวที่สุด

เขาไม่ได้พึ่งพลัง

แต่พึ่งสายตาที่สามารถมองทะลุทุกอย่าง

ขณะเดียวกัน

บนหอคอยห่างไกล

ชายชุดดำผู้หนึ่งกำลังมองมายังเวที

ก่อนเผยรอยยิ้มจาง ๆ

"ดวงตาแห่งกรรม..."

"เติบโตเร็วกว่าที่คาดไว้มาก"

สายลมพัดผ่านนครเมฆคราม

และไม่มีใครรู้ว่า

เงามืดที่แท้จริงกำลังเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

"เขาพ่ายแพ้ในการประลอง"

"แต่กลับได้รับสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชัยชนะ"

"นั่นคือการที่โลกผู้ฝึกตน..."

"เริ่มจดจำชื่อของหลินเซวียน"