ผู้พิทักษ์จากแสงสว่าง : ราชินีแห่งดวงจันทร์

“อรุณสวัสดิ์”

        เกือบเจ็ดปีที่บ้านไม้หลังใหญ่ข้างศาลเจ้าไร้ซึ่งเสียงโหวกเหวกโวยวายในยามเช้าหลังจากที่ลูกชายคนโตของบ้านย้ายออกไปอยู่ที่อื่นวันนี้ความอบอุ่นกลับคืนสู่เจ้าของบ้านอีกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มกลับมาแม้ว่าเจ้าตัวจะพูดประโยครวมกันทั้งวันได้น้อยกว่าคนทั้งบ้านคุยกันบนโต๊ะอาหารเช้าเกือบสองเท่าแต่รอยยิ้มและเสียงตะโกน (ด่า)จากลูกชายคนเล็กของบ้านผสมผสานกับเสียงร้องดังลั่นของคุณนายเจ้าของบ้านก็ทำให้บ้านหลังนี้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป

        “ผมบอกแม่แล้วนะว่าอย่าเข้าครัวอยากกินอะไรเดี๋ยวทำให้”

        “ก็แหม...อุตส่าห์เปิดเทอมใหม่ทั้งที แม่ก็อยากจะโชว์ฝีมือทำกับข้าวบ้างนี่มาซารุไม่ได้กินกับข้าวฝีมือแม่มาเกือบสิบปีแล้วนะ”

        “ผมเองก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือแม่มาเกือบสิบปีเหมือนกันนั่นแหละ!”

        “อันนี้พ่อเห็นด้วยนะ”

        “เข้าข้างกันจริงนะสองพ่อลูกคู่นี้” คนเป็นแม่บ่นอุบก่อนจะไปหาเสียงสนับสนุนจากคนที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน“มาซารุมาช่วยแม่หน่อยสิ พ่อกับมาโมรุไม่ยอมให้แม่เข้าครัวอีกแล้ว”

        คนถูกเรียกได้แต่พยักหน้าให้หงึกๆก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัวแล้วเสียงตวาดลั่นก็ดังมาจากปากของคนที่สารวนกับซอสครีมอยู่หน้าเตา

        “ออกไปทั้งคู่เลยนะพี่เองก็พอๆกับแม่นั่นแหละ!”

        “ฉันไม่แย่ขนาดแม่ซะหน่อย”

        มาซารุบ่นคุณนายคิวาตะหันขวับมามองเขาตาเขียว

        มาโมรุแกว่งไม้พายไปมา“แต่พี่ก็ทำไมโครเวฟเจ๊งตั้งแต่วันแรกที่ซื้อ ผมจำได้แถมยังทำห้องครัวเละยิ่งกว่าที่แม่เคยทำอีกด้วย”

        “ก็ใครมันจะไปรู้ว่าต้มไข่ในไมโครเวฟไม่ได้”มาซารุบ่น “ตอนนั้นฉันยังเด็ก ก็แค่อยากลองของใหม่”

        “ก็หัดอ่านคู่มือก่อนใช้ซะบ้างสิ!”

        “เอาน่า มากินข้าวเช้ากันดีกว่า” คนเป็นพ่อรีบยุติสงครามที่คล้ายว่ากำลังจะก่อตัวขึ้นด้วยการยกขนมปังร้อนๆจากเตาอบมาวางเรียงบนโต๊ะก่อนที่มาโมรุจะหอบหม้อซอสครีมสูตรพิเศษของเขาตามมาครีมร้อนๆจากหม้อส่งกลิ่นหอมอวลยั่วน้ำลายไปทั่วห้องแล้วคุณนายเจ้าของบ้านก็ถือโถเหยือกนมร้อนๆกับชาและกาแฟมาวางไว้ข้างกัน(เป็นของอย่างเดียวที่มาโมรุจะอนุญาตให้แม่เขาแตะได้)ก่อนที่สมาชิกทั้งหมดของบ้านจะนั่งลงล้อมโต๊ะกลมตัวเล็กในห้องอาหาร

        “อ๊ะ! โทษทีพ่อลืมบอกรับหนังสือพิมพ์”

        คิวาตะ จุนหันมาพูดกับลูกชายคนโตที่นั่งอยู่ข้างๆหลังจากที่เด็กหนุ่มควานหาหนังสือพิมพ์บนโต๊ะอาหารเช้าด้วยความเคยชิน

        “ไม่เป็นไรครับ” มาซารุบอกทำสีหน้าลำบากใจ รู้สึกผิดที่ยังติดนิสัยเดิมจากตระกูลใหญ่มาปกติทุกเช้าจะมีหนังสือพิมพ์สองฉบับวางไว้บนโต๊ะอาหาร สำหรับเขาและปู่ที่ชอบบริโภคข่าวสารและอาหารเช้าไปพร้อมกัน

        เสียงกริ่งที่หน้าประตูบ้านดังขึ้นมาโมรุเงยหน้ามองนาฬิกาข้างฝาผนังก่อนจะหันมาหาคนเป็นพี่

        “สงสัยหนังสือพิมพ์มา”

        คนเป็นพ่อนั่งยิ้มก่อนจะทำเป็นไม่สนใจด้วยการราดซอสครีมใส่ขนมปังของแม่ที่เฝ้ารออย่างมีความหวัง คุณนายคิวาตะทำท่าสนใจอยากกินมากเสียจนดูออกว่ากำลังเสแสร้งแกล้งทำอยู่

        มาซารุหันมาหามาโมรุก่อนที่คนเป็นน้องจะยักไหล่ส่งให้เป็นเชิงบอกว่า

        ‘พี่นั่นแหละที่ต้องออกไปเปิดประตู’

        แล้วเขาก็ต้องลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้

         อากาศสดใสยามเช้าพัดเข้าปะทะใบหน้าเมื่อตอนที่เด็กหนุ่มเปิดประตูออกไปถนนสายเล็กๆหน้าบ้านเขายังคงเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้องดังมาจากทางศาลเจ้าและเสียงของโทวะที่พูดทักทายนานาโกะอยู่ในรั้วบ้านของเด็กสาวมาซารุยิ้ม เขาไม่ได้ใช้ชีวิตปกติแบบนี้มานานแค่ไหนคิดดูดีๆแล้วดูเหมือนเขาจะจมอยู่กับภารกิจมากกว่าครึ่งชีวิตของเขาซะอีกถึงเวลาที่ต้องพักเสียทีสินะ

        เด็กหนุ่มเดินเลาะไปหน้าบ้านด้านหลังประตูรั้วไม้ระแนงสีขาวมีร่างบางของเด็กสาวยืนรออยู่เธอส่งยิ้มมาให้เมื่อตอนที่เขาเดินไปถึง

        “อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่มาซารุ”

        มินาโยะทัก

        “อรุณสวัสดิ์”

        แล้วเขาก็ทักตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม

<จบภาคราชินีแห่งดวงจันทร์>