ไม่ไกลจากบ้านหลังใหญ่ มีห้องแถวสองชั้นปล่อยเช่าในราคาถูกๆ และเ้าของสถานที่แห่งนั้นก็คือเฮียซ้ง แต่คนที่คอยเดินเก็บเงินค่าเช่าคือภรรยาสาวหุ่นสะบึมของเขา กันยาเดินลัดเลาะผ่านเงาต้นไม้ไปยังห้องเช่าแห่งนั้น เธอเดินเหินราวกับว่าผ่านเส้นทางนี้เป็ประจำ จนไม่ต้องระวังกิ่งไม้หรือก้อนหินบนพื้นแต่อย่างใด
ห้องแถวแห่งนี้เปล่าเปลี่ยวและเก่าโทรมเป็อย่างมาก แต่ราคาที่ไม่สูงมากก็ทำให้มีคนมาเช่าเต็มทุกรอบ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วนั้นล้วนเป็แรงงานพม่ากันทั้งสิ้น และเกินครึ่งก็ทำงานให้กับเฮียซ้ง บ้างก็เป็คนขับรถส่งน้ำแข็ง บ้างก็เด็กเข็นผักในตลาด แต่ส่วนมากจะเป็แรงงานในฟาร์มของเฮียซ้งเสียมากกว่า
กันยาหยุดเดินเมื่อมาถึงบริเวณห้องเช่า เธอซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม่ใหญ่ ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ต่างด้าวที่กำลังร้องรำทำเพลงบนแคร่ไม้ ข้างกายมีเหล้าราคาถูกและกระติกน้ำแข็ง ชายแต่ละคนใส่โสร่งคนละผืน ร่างกายส่วนบนบึกบึนดำคล้ำปล่อยให้ยุงลายกัดตอม
“นี่! พวกแกเอะอะอะไรเสียงดัง”
“เฮ้ย!”
“พรุ่งนี้ไม่มีการไม่มีงานทำหรือไง”
หญิงสาวร่างอวบอั๋นเดินเข้าไปตวาดกลุ่มชายฉกรรจ์ที่นั่งดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน พวกมันมีสีหน้าใถึงกับกระโจนลุกขึ้นยืน เสียงร้องรำทำเพลงเงียบงัน รอยยิ้มบนใบหน้าโหดๆแน่นิ่งและก้มต่ำ สาเหตุเพราะทุกคนรู้จักผู้หญิงคนนี้เป็อย่างดี เธอคือเจ้สาวมากอารมณ์ และมักจะพูดข่มเหงทุกคนเมื่อถึงวันเก็บค่าเช่าห้อง
“พวกผมแค่ดื่มกันนิดหน่อยครับเจ้” ชายคนหนึ่งตอบอย่างนอบน้อม
“เที่ยงคืนเนี้ยนะ”
“ขอโทษครับ พวกเราไม่รู้ว่าเที่ยงคืนแล้ว”
“เสียงมันดังไปถึงบ้านใหญ่ เฮียให้ฉันมาเตือน”
“ข…ขอโทษครับ พวกผมจะเลิกเดี่ยวนี้”
แรงงานพม่าประมาณเจ็ดคนเลิ่กลั่ก แม้ใบหน้าของกันยาจะดูสวยงามน่ามอง หากแต่นิสัยของเธอกลับตรงกันข้าม เธอเป็คนตรงต่อเวลา และจะมาก่อนเวลาทุกครั้งถ้าหากเป็วันเก็บค่าเช่า หากใครจ่ายไม่ตรงวัน เจ้คนนี้ก็จะทำการคิดดอกเบี้ยแบบขูดเืขูดเนื้อ ไม่มีใครอยากมีปัญหากับเธอ ยกเว้นชายพม่าร่างล่ำหนาคนหนึ่งที่นั่งจ้องเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง
“ไอ้ทิน มึงลุกสิวะ” แรงงานคนหนึ่งสะกิดบอกเพื่อน
“พวกมึงไปก่อนเลย กูขอเก็บของเคลียร์พื้นที่ก่อน”
“เออๆ ถ้างั้นกูฝากด้วยนะ”
“อืม”
เพื่อนพม่าวัยเดียวกันตบไหล่ ก่อนจะพากันหอบขวดเหล้าและกระติกน้ำแข็งวิ่งเข้าไปในห้องแถว
ไอ้ทินเป็หนุ่มพม่าวัย 35 ปี ใบหน้าโฉดชั่วเต็มไปด้วยหนวดเครา แววตาของมันเ้าเล่ห์เหลือหลาย ร่างกายบึกบึนสูงใหญ่เพราะแบกหามทำงานหาเช้ากินค่ำมาทั้งชีวิต ผิวกายหยาบกร้านดำดิบไปทั้งตัว รอยสักมากมายบนแผ่นหลังโดยผิวดำเข้มกลบเกลื่อนแทบมองไม่เห็น เมื่อไอ้ทินลุกขึ้น ความสูงของมันก็ยืดยาวจนต้องก้มหน้ามองเจ้สาวทรงโต สายตาหื่นๆมองทะลุชุดนอนผ้าลูกไม้เบาบาง ต้นขาขาวๆอวบอั๋นใต้ชายกระโปรงบานแทบจะเห็นบั้นท้ายกลมงอน
มันไม่มีท่าทางเกรงใจหรือเกรงกลัวภรรยาเ้านายเลย ส่วนกันยา...เธอก็หยุดแสดงท่าทางร้ายกาจหรือดูถูกเหมือนกับแรงงานคนอื่นๆ
“ผัวไม่ทำให้เสร็จอีกแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำหันมาถาม แววตาจ้องมองร่างอวบอั๋นอ่านกินไปทั้งตัว
“พ…พูดอะไรของแก”
“คราวหลังถ้าจะมาหาผมก็มาหาดีๆก็ได้ กำลังกินเหล้ากันสนุกแท้ๆ”
“นี่ แกกล้าดียังไงมาสั่งฉัน”
“ถ้าเจ้ไม่ได้มาหาผมเื่นั้น แล้วมันเื่อะไร”
เมื่อวงเหล้าเหลือเพียงเจ้สาวและแรงงานพม่ากลัดมันสองคน น้ำเสียงแหลมสูงของกันยาก็เปลี่ยนไป น่องขาอวบๆของเธอเบียดแน่นไปมาใต้กระโปรงบานพลิ้ว ราวกับกำลังหนีบอะไรบางอย่างไม่ให้เยิ้มไหล เนื้อผ้าบางๆทำให้เห็นจุกนมโผล่หัวแข็งเป็ไต
ไอ้ทินหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ มันพ่นควันด้วยความสำราญใจโดยไม่สนอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้า
“ก…แกยัง…ไม่จ่ายค่าเช่าห้อง”
“อ๋อ ที่แท้ก็เื่นี้นี่เอง”
“ก…ก็ใช่น่ะสิ”
“พรุ่งนี้เงินเดือนผมออก เจ้หักจากเงินเดือนผมเลยก็แล้วกัน”
ร่างสูงล่ำหันหลัง มันเดินถือขวดเหล้าของตัวเองและพ่นควันบุหรี่กลับไปยังห้องเช่า
“เดี๋ยว!”
“…อะไรครับเจ้”
“ฉัน…ฉันอยากได้ค่าเช่า…คืนนี้…ตอนนี้”
“….”
กันยาพูดเสียงเบา ใบหน้าสวยหวานของเธอเหมือนเต็มไปด้วยความอับอาย หากแต่ร่างกายขยุกขยิกนั้นมัน้าอะไรบางอย่างเหลือเกิน ไอ้ทินจ้องมองท่าทางดังกล่าวราวกับว่าเห็นมาแล้วหลายครั้ง มันยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างอวบอึ๋มจนได้กลิ่นเหงื่อแรงงานดิบๆ
“แต่คืนนี้คนอยู่เต็มเลยนะครับเจ้ มันเหมือนครั้งแรกที่เจ้เข้ามาหาผมนะครับ”
“ก…แกก็…ทำเบาๆสิ”
“หึหึ ผัวจับได้อย่ามาว่าผมแล้วกัน”
ไอ้ทินหัวเราะเยาะ มันทิ้งบุหรี่ลงพื้นและเหยียบจนดับ มือหนาสากร้านจับข้อมือเล็กลากไปทางด้านหลัง ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องเช่าชั้นสองด้วยฝีเท้าเบาหวิว ห้องของไอ้ทินเป็ห้องมุมห้องสุดท้าย เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน กันยาก็เห็นเสื่อผืนหมอนใบเหมือนกับที่เคยเห็นเป็ประจำ
85K
