จักรพรรดิกระบี่โอสถ

เซียฉินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยเต็มไปด้วยสมุดจดของเขาเองที่ถูกเขียนแน่นไปด้วยตัวอักษรเล็กละเอียด

เขาหยิบโอสถสีฟ้าอ่อนขึ้นมาดู — โอสถหลอมปราณเบื้องต้น
รางวัลที่ได้จากการสอบได้มาหลายเม็ด

แต่ตอนนี้...
"กินไปสามเม็ดยังไม่ขยับแม้แต่นิด"
เซียฉินโยนโอสถลงถุงผ้าเบา ๆ แล้วหรี่ตามองสมุดที่เปิดค้างอยู่

"แก่นอสูร...น่าจะช่วยมากกว่าโอสถพวกนี้"

โอสถที่ใช้กันทั่วไปไม่ได้ผลกับร่างกายที่เส้นปราณไม่สมบูรณ์ตั้งแต่ต้นแบบเขา
แต่ แก่นอสูร— หากดูดซับโดยตรง อาจกระตุ้นเส้นปราณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นได้
...แม้จะเสี่ยงก็ตาม

เขาหยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นลับ
《ตำรา: สมุนไพรพิษและฤทธิ์แฝง》
ปกหนังเก่ากลิ่นฝุ่น
ดวงตาของเซียฉินขยับตามตัวหนังสือที่เขียนด้วยพู่กันโบราณ

“รากวิหคคลั่ง... พริกหยกน้ำเงิน... ดอกเจ็ดปีก...
สมุนไพรหลายชนิดถูกจัดว่าอันตราย แต่หากนำมาผสมอย่างเหมาะสม
สามารถใช้เป็นเครื่องมือโจมตีศัตรูหรือสร้างสถานการณ์ระหว่างต่อสู้ได้”

“โอสถพิษ…” เขาพึมพำเบา ๆ

สมุนไพรที่พบได้ตามธรรมชาติ แม้จะมีฤทธิ์รุนแรง แต่หากนำไปใช้ตรงๆ ระยะเวลาออกฤทธิ์และวิธีใช้งานจะจำกัดมาก
แต่หากผ่านกระบวนการปรุงและอัดพลังปราณใส่ลงไป…จะกลายเป็นโอสถที่พกพาสะดวก และพร้อมใช้งานทันที ไม่ว่าจะเคลือบอาวุธหรือล่ออสูรให้สับสน

เซียฉินเขียนลิสต์ชื่อสมุนไพรลงบนกระดาษอีกแผ่นพร้อมบันทึกพิกัดที่พอจะหาได้จากแผนที่ภารกิจรุ่นก่อน

“สมุนไพรพิษแบบนี้ คงไม่มีให้แลกในคลังของสำนัก”
“จะไปหาซื้อตามร้าน คนต้องสงสัยแน่ ๆ ว่าจะเอาไปทำอะไร…”

เขาเงียบไปเล็กน้อย แล้วดึงหนังสืออีกเล่มออกมาวางข้างกัน — สมุนไพรพิษ
แม้จะเป็นแค่ตำราที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ แต่มันกลับเขียนเทคนิคต่าง ๆไว้ชัดเจน

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกของห้องสมุดเงาศิษย์บางคนหยุดอยู่หน้าต่าง กระซิบกระซาบกันเบา ๆ

“ยังซ่อนอยู่ในห้องสมุดทุกวัน...หรือว่ายังไม่กล้าออกมาสู้ข้างนอก?”
“รอดจากสนามสอบด้วยเล่ห์กล แล้วยังคิดจะรอดอีกหรือไง?”

เซียฉินยังคงนั่งนิ่ง
ปลายนิ้วขยับพลิกหน้าสมุดเบา ๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ไม่มีความเดือดดาล ไม่มีการโต้ตอบ

เพียงแค่เขียนสิ่งสุดท้ายลงในหน้าบันทึก

กลยุทธ์ของข้า — ขั้นต้น

▪ ล่าแก่นอสูร เพื่อกระตุ้นเส้นปราณ
▪ ศึกษาสมุนไพรพิษ เพื่อใช้สร้างโอสถช่วยต่อสู้
▪ สร้างกับดัก — เพื่อพลิกสถานการณ์

(ทุกอย่าง ต้องทำเงียบๆ และไม่มีใครรู้)

เซียฉินปิดสมุดลงช้า ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
สายตาคมดั่งคมเข็ม พลางเดินจากไปอย่างเงียบงัน