App ล่าสวาท

สายหมอกสีม่วงเข้มข้นที่เคยลอยละล่องบดบังทัศนียภาพรอบโถงทางเดินของคอนโดหรูค่อยๆ เจือจางและสลายตัวไปอย่างช้าๆ ดั่งฟองสบู่ที่แตกกระจายในอากาศ เมื่อผู้บงการสูงสุดอย่างรัชชาทำการปิดระบบหลักของ App LUST ภายในห้องเพนต์เฮาส์เพื่อดำเนินการโยกย้ายฐานและกู้ระบบหนีการไล่ล่า เสียงวิทยุกริ่งสัญญาณหวีดหวิวความถี่ต่ำที่สะกดจิตวิญญาณค่อยๆ มอดดับลง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนยะเยือกและกลิ่นอายคาวราคะสลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ในบรรยากาศรอบๆ

ท่ามกลางความเงียบงันนั้น ร่างของ พ.ต.ท. สราวุฒิ หรือผู้พันวุฒิ นายตำรวจคอมมานโดฝีมือฉกาจ เริ่มขยับเปลือกตาขึ้นมาเป็นคนแรกอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่แล่นจู่โจมเข้าสู่ระบบประสาทคือความปวดร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กาย กล้ามเนื้อทุกส่วนคล้ายถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล ผิวเนื้อชื้นแฉะไปด้วยคราบน้ำคาวรักที่แห้งกรังตามซอกขาและสะโพก ทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มฟื้นตัวจากฤทธิ์มนต์สะกดราคะที่เบาบางลง เขาก็รู้สึกลำคอแห้งผากราวกับผืนทรายที่ขาดน้ำมานานแสนนาน

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอย่างเต็มที่และเงยหน้ามองเพดานโถงทางเดิน แสงไฟจากหลอดไฟ LED ด้านบนส่องกระทบดวงตาจนต้องหรี่ลงด้วยความแสบพร่า ภาพรอบตัวค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นในหัวสมองอันมืดมิด เขานอนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่บนพื้นพรมโถงทางเดินหน้าห้องเพนต์เฮาส์ที่เพิ่งเกิดสมรภูมิกามารมณ์อันบ้าคลั่งไปหยกๆ ข้างๆ ตัวเขามีเสื้อเกราะยุทธวิธีหนาหนัก อาวุธปืนพกประจำกาย และเครื่องแบบตำรวจสีกากีเข้มฉีกขาดกระจัดกระจายหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี ราวกับเศษขยะที่ถูกทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า

ผู้พันวุฒิพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าความร้อนรุ่มและอาการบิดเกร็งที่ช่องท้องน้อยยังคงหลงเหลือเป็นสัญญาณเตือนภัยของฤทธิ์มารราคะ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างเปลือยเปล่าของ ร.ต.อ.หญิง เมทินี หรือผู้กองเมย์ ที่นอนคว่ำหน้าหมดเรี่ยวแรงอยู่ข้างกาย ผิวเนียนละเอียดของเธอเต็มไปด้วยรอยขูดขีดแดงจางๆ จากการกระแทกกระทั้นและบทรักอันป่าเถื่อนปะทุเดือดบนพื้นพรม ผิวแผ่นหลังมีหยาดเหงื่อและคราบรักสีขาวขุ่นเกาะกุม ร่างบางของเธอยังคงสะท้านไหวแผ่วเบาตามจังหวะลมหายใจที่อ่อนแรง

หัวใจของผู้พันวุฒิพลันกระตุกวูบดั่งร่วงหล่นลงสู่เหวนรก ความตระหนักรู้ที่ชวนให้ปวดหัวใจแล่นเข้าจู่โจมสมองอย่างรุนแรง ศักดิ์ศรี ยศถาบรรดาศักดิ์ และเกียรติยศของนายตำรวจระดับสูงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงราบคาบไร้ชิ้นดีในค่ำคืนเดียว พวกเขาซึ่งเป็นผู้พิทักษ์กฎหมายและตั้งใจจะมาปราบปรามนางมารร้าย กลับกลายเป็นเพียงเชลยไร้ทางสู้ที่ถูกบงการให้ร่วมรักกันอย่างโจ่งแจ้ง ไร้ยางอาย และดิบเถื่อนต่อหน้าธารกำนัลในพื้นที่ส่วนกลางของคอนโดหรู

"อืม..." เสียงครางแผ่วเบาดังมาจากผู้กองเมย์เมื่อเธอเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นสะท้อนภาพโถงทางเดินสลัว ทันทีที่เธอรับรู้สถานการณ์รอบตัวและมองเห็นร่างเปลือยของตัวเองและผู้พันวุฒิ ความตระหนักรู้ในความจริงอันโหดร้ายก็ทำลายล้างจิตใจของเธอทันที น้ำตาไหลบ่าออกจากดวงตาคู่สวยพร้อมเสียงร้องไห้โฮสั่นระริกด้วยความอับอายและสำนึกบาปอย่างถึงที่สุด

"ผู้พัน... เรา... ทำไมเราถึง..." เมย์สะอื้นจนตัวโยน สองมือพยายามดึงเศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นรอบตัวมาปิดบังร่างกายอันล่อนจ้อน ทว่าหัวเข่าและช่องทางรักของเธอยังคงสั่นระริกและปวดหนึบจากบทรักป่าเถื่อนที่เพิ่งจบลง ความละอายต่อหน้าที่และหน้ากากของตำรวจหญิงเหล็กพังทลายไม่มีเหลือ

ผู้พันวุฒิกัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกเคียดแค้น ลำบากใจ และสงสารเมย์ปนเปกันจนแทบจะระเบิดออก เขาฝืนความปวดร้าวลากตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางของเมย์ไว้แน่นเพื่อปลอบประโลม สองมือลูบไล้แผ่นหลังที่สั่นเทาของเธออย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรเมย์... ไม่เป็นไร... มันไม่ใช่ความผิดของเรา มันเป็นเพราะมนตราสกปรกนั่น" เขากระซิบเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่ยังคงกระจัดกระจายให้กลับคืนมา

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ โถงทางเดินและพบร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจคอมมานโดนายอื่นๆ ที่นอนระเกะระกะหมดสภาพอยู่บนพื้น บางคนนอนคว่ำ บางคนนอนหงาย ในสภาพกึ่งเปลือยและมีคราบน้ำกามเลอะเทอะตามร่างกาย ทุกคนต่างถูกฟีโรโมนของ App LUST บงการให้ปลดปล่อยตัณหากันเองอย่างบ้าคลั่งจนพลังงานหมดเกลี้ยงและสลบไสลไป ความจริงที่น่าอดสูนี้เปรียบเสมือนตราบาปขนาดใหญ่ที่กรีดลึกลงในใจของผู้พันหนุ่ม

"ตื่น! ทุกคนตื่นเดี๋ยวนี้!" ผู้พันวุฒิตะโกนสั่งด้วยเสียงอันแหบแห้ง ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาพยุงผู้กองเมย์ให้ลุกขึ้นยืน พลางเดินไปปลุกและเขย่าร่างตำรวจใต้บังคับบัญชาทีละคน เจ้าหน้าที่คอมมานโดค่อยๆ ลืมตากันขึ้นมาด้วยความมึนงง สับสน ก่อนที่ความเงียบและฝันร้ายจะเข้าครอบงำทุกคนเมื่อตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายและเกียรติยศของพวกตน

หลังจากทุกคนรีบหยิบฉวยเศษเสื้อผ้าและเครื่องแบบที่พอจะใช้งานได้มาสวมใส่ยามเร่งรีบเพื่อปกปิดความน่าอาย ผู้พันวุฒิและผู้กองเมย์ฝืนความบอบช้ำทางร่างกายและจิตใจ เดินก้าวเข้าไปตรวจสอบภายในห้องเพนต์เฮาส์ของรัชชา ประตูห้องถูกแง้มเปิดทิ้งไว้กว้างขวาง บรรยากาศด้านในเงียบสงัดและเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่

ภายในห้องนั้นว่างเปล่า ไร้เงาร่างของธิดามารราคะที่เพิ่งบงการพวกเขา รัชชาลบล้างร่องรอยทางดิจิทัลและยกเลิกเครื่องแม่ข่ายเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์หลักหลบหนีไปอย่างแนบเนียน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวและฟีโรโมนราคะจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะเยาะเย้ยความพ่ายแพ้ ของเจ้าหน้าที่รัฐ เสาสัญญาณส่งคลื่นความถี่ต่ำที่ถูกดัดแปลงติดตั้งไว้ถูกถอดสายไฟตัดวงจรทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี

"มันหนีไปแล้ว... มันไม่ทิ้งอะไรไว้เลย" ผู้กองเมย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน มือเรียวกระชับเสื้อนอกเครื่องแบบที่ขาดกระดุมไว้แน่น ดวงตายังคงแดงก่ำด้วยคราบน้ำตา ความโกรธแค้นและเจ็บปวดแผ่ซ่านอยู่ในน้ำเสียง

ผู้พันวุฒิเดินไปที่โต๊ะทำงานที่เคยใช้ตั้งระบบของรัชชา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนและทุบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง ความรู้สึกไร้หนทางสู้และความล้มเหลวช่างหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก การจับกุมที่คาดหวังว่าจะสัมฤทธิ์ผลกลับกลายเป็นการสูญเสียศักดิ์ศรีครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตตำรวจของเขา

แต่ในขณะที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินจิตใจ สายตาของผู้พันหนุ่มก็เหลือบไปเห็นเศษอุปกรณ์บางอย่างตกอยู่บนพื้นทางเดินหน้าห้องเพนต์เฮาส์ มันคือเครื่อง Anti-Rush V1 ที่เคยติดตั้งอยู่ที่ขมับของเขาและเมย์ อุปกรณ์ไฮเทคที่ ดร.น้ำฟ้า ออกแบบมาเพื่อป้องกันคลื่นมารสะกดจิต บัดนี้มีสภาพเสียหายยับเยิน พลาสติกตัวเครื่องบิดเบี้ยวละลาย และแผ่นวงจรด้านในช็อตไหม้จนเกรียมจากพลังทำลายล้างของอาณาเขตบงการ V4.0

ผู้พันวุฒิก้มลงหยิบซากอุปกรณ์ไหม้เกรียมนั้นขึ้นมาพินิจพิจารณา หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงฟังก์ชันระบบความปลอดภัยของมัน "เครื่องมันช็อตไหม้ก็จริง... แต่ชิปดักข้อมูลใน Anti-Rush V1 มีระบบเซฟล็อกที่จะเก็บข้อมูลสำรองฉุกเฉินไว้ในพาร์ทิชันพิเศษที่ทนความร้อนสูงก่อนที่ระบบจะล่มอย่างถาวร" เขาพึมพำออกเสียงคล้ายสร้างความหวังให้ตนเองและผู้กองเมย์

"มันอาจจะเก็บบันทึกข้อมูลค่าความถี่คลื่นราคะของ App LUST และขีดจำกัดความล้มเหลวของอุปกรณ์เราไว้ใช่ไหมคะผู้พัน?" เมย์เดินเข้ามายืนข้างๆ ถามด้วยความหวังอันริบหรี่ที่เริ่มจุดประกายในแววตา

"ถูกต้อง... ชิปตัวนี้เก็บข้อมูลดิบทั้งหมดของสนามพลังงานสีม่วงรอบตัวเรา รวมถึงจุดที่อุปกรณ์รับแรงบีบคั้นไม่ไหวจนเกิดการพังทลาย ข้อมูลนี้นี่แหละที่จะเป็นกุญแจสำคัญให้ห้องแล็บของ ดร.น้ำฟ้า และแฮกเกอร์รินใช้คำนวณและปรับปรุงโครงสร้างเพื่อสร้างระบบต้านทานใหม่ในสงครามรอบต่อไป" ผู้พันวุฒิกล่าวพยุงสติของตนเองและลูกน้อง เขาหยิบถุงซิปล็อกพลาสติกเก็บหลักฐานขึ้นมา บรรจงหยิบเศษซากชิ้นส่วนเครื่องไหม้ทั้งสองเครื่องใส่อย่างระมัดระวังสูงสุดราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า

"เราต้องล่าถอยก่อน" ผู้พันวุฒิวิทยุสั่งการด้วยความเงียบเชียบและรัดกุมที่สุด "สั่งถอนกำลังคอมมานโดทั้งหมดแบบปิดข่าว ห้ามให้สื่อมวลชนหรือหน่วยงานอื่นได้รับรู้รายละเอียดภารกิจนี้เด็ดขาด เรื่องนี้จะเป็นความลับขั้นสูงสุดของกองบัญชาการคดีพิเศษ หากข่าวการเสียทีต่อ App LUST แพร่งพรายออกไป ภาพลักษณ์และศักดิ์ศรีของสำนักงานตำรวจแห่งชาติจะพังทลาย และมันจะทำให้เหยื่อรายอื่นๆ ตื่นตระหนกจนคุมสถานการณ์ไม่ได้"

รถตู้นิรภัยตำรวจและรถแวนสีดำของหน่วยคอมมานโดเคลื่อนตัวออกเดินทางจากคอนโดหรูอย่างเงียบงันในยามรุ่งอรุณสลัว ท้องฟ้าภายนอกปกคลุมด้วยเมฆฝนหนาทึบ สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเม็ดหนา ผสมผสานกับสายลมหนาวเย็นเฉียบที่พัดกรรโชกผ่านหน้าต่างรถตู้นิรภัย บรรยากาศภายในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยความเงียบงันปนคราบน้ำตาและศักดิ์ศรีที่แหลกเหลวไม่มีเหลือ เจ้าหน้าที่ตำรวจแต่ละนายต่างนั่งก้มหน้าเหม่อลอย ทุกคนช็อกและบอบช้ำทางจิตใจอย่างรุนแรงจากฤทธิ์สะกดจิตของมารราคะที่บังคับให้พวกเขาแสดงพฤติกรรมดิบเถื่อน

ผู้พันวุฒินั่งอยู่เบื้องหลังเบาะรถตู้ สองมือประคองกระชับไหล่บางของผู้กองเมย์ที่ยังคงสั่นระริกเป็นระยะจากอาการหวาดผวาหลังเกิดเหตุการณ์ช็อกทางเพศ สัมผัสจากความทรงจำอันกระแทกกระทั้นรุนแรงไร้สติยังคงตามหลอนประสาทของเธอและเขาอยู่ทุกวินาที ความละอายใจดั่งใบมีดโกนที่กรีดซ้ำบนรอยแผลเดิมไม่มีวันจาง

ผู้พันวุฒิหยิบถุงใส่ซากชิปไหม้เกรียมขึ้นมาบีบแน่นในอุ้งมือ สายตามองลอดกระจกหน้ารถตู้ตำรวจที่สะท้อนแสงไฟท้ายสีแดงก่ำท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนพรำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นสะสมแสนสาหัสและปณิธานความละอายใจอันแรงกล้า

เขาสาบานในใจต่อวิชาชีพและกฎหมายเกียรติยศตำรวจว่า ไม่ว่าจะต้องพลิกแผ่นดินค้นหา หรือต้องลุยผ่านสมรภูมิกามารมณ์ที่น่าอดสูเพียงใด เขาจะต้องลากตัวนางมารร้ายรัชชาเข้าสู่คุกตารางและโทษทัณฑ์ตามกฎหมายให้จงได้ แม้ว่าในมุมมืดของจิตใต้สำนึกอันลึกซึ้ง และจุดซ่อนเร้นส่วนล่างของร่างกายของเขาจะยังคงตอบสนอง บิดเกร็งสั่นสะท้านอย่างกระสับกระส่ายด้วยความซ่านรัญจวน และแอบระลึกถึงรสชาติกระแทกกระทั้นของสัมผัสหมอกสีม่วงที่มอบความสุขสมสวาทอย่างไม่เคยพบเคยเจอมาก่อนก็ตาม... ความขัดแย้งระหว่างศีลธรรมและความใคร่ในตัวตนของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาสาบานว่าจะไม่มีวันแพ้ใจตัวเองอีกเป็นครั้งที่สอง!

ความเงียบสงัดที่เกาะกุมจิตใจของทุกคนในรถตู้คอมมานโดนั้นดูเหมือนจะหนาแน่นและหนาวเหน็บกว่าสายฝนด้านนอกเสียอีก ผู้พันวุฒิขยับเอนแผ่นหลังพิงเบาะนั่งพลาสติกแข็งของรถนิรภัย ปล่อยให้ความมืดสลัวและแสงไฟริมถนนส่องวูบวาบผ่านผิวแก้ม เขายังจำได้ดีถึงน้ำเสียงกระซิบอันแผ่วเบาของรัชชา น้ำเสียงที่สั่นสะท้านโสตประสาทของเขาจนไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ คำสั่งของเธอเหมือนโซ่ตรวนที่ร้อยรัดกล้ามเนื้อและเปลี่ยนให้เขาเป็นคนแปลกหน้าที่ไร้ยางอาย

สำหรับนายตำรวจที่ผ่านสมรภูมิและคดีความรุนแรงมานับครั้งไม่ถ้วนอย่าง พ.ต.ท. สราวุฒิ ความเจ็บปวดจากการถูกยิงหรือบาดเจ็บจากการต่อสู้ยังไม่สามารถเทียบเคียงได้กับเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะของเขาถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์ด้วยฤทธิ์บงการราคะ V4.0 มันไม่ใช่แค่เรื่องของความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือการข่มขืนจิตใจ ปล้นชิงการตัดสินใจเสรีไปจากตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง การที่ร่างกายของเขาขยับขับเคลื่อนไปตามกลไกตัณหาอย่างไร้การควบคุม สอดใส่และกระทุ้งกระแทกอย่างดุดันใส่เพื่อนร่วมงานใต้บังคับบัญชาที่เขาเคารพรักและปกป้องมาตลอด ทั้งหมดเกิดขึ้นภายใต้แววตาสีม่วงอเมทิสต์อันเปี่ยมด้วยความเยาะหยันดั่งมองสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยกว่า

ขณะที่ผู้กองเมย์ยังคงสวมเสื้อเกราะที่ปลดกระดุมออกบางส่วนและใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบน้ำตาที่ปนไปกับคราบเหงื่อ สองมือกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เธอเป็นผู้หญิงที่สอบได้คะแนนสูงสุดในรุ่นคอมมานโดหญิง ได้รับการยกย่องว่าจิตใจเด็ดเดี่ยวไม่แพ้ผู้ชาย ทว่าในค่ำคืนนี้ โลกของเธอถล่มลงมาเป็นเถ้าถ่าน ความรู้สึกตัวเบาหวิวขณะที่สะโพกกลมกลึงบดขยี้กลืนกินแก่นกายของผู้พันวุฒิ ท่ามกลางหมอกสีม่วงที่โชยกลิ่นฟีโรโมนมาร ความเสียวซ่านสะท้านทรวงขมิบรับท่อนเอ็นยักษ์ร้อนระอุที่ซอยยัดเยียดเข้ามาไม่หยุดหย่อนนั้นยังคงเต้นตุบอยู่ลึกๆ ในร่างกายส่วนล่างของเธอ การเสร็จสมที่เกิดขึ้นต่อหน้ารัชชาเป็นการยอมสยบอย่างราบคาบที่น่าละอายที่สุดในชีวิต

"เราต้องส่งเศษซากพวกนี้ไปให้ถึง ดร.น้ำฟ้า ทันทีที่กลับถึงศูนย์การสอบสวนคดีพิเศษ" เมย์เค้นเสียงพูดออกมาระหว่างเสียงสะอื้น พยายามหักห้ามอารมณ์ความอ่อนแอเพื่อทำหน้าที่ของตนเอง "ดร.น้ำฟ้า น่าจะถอดรหัสล็อกไฟล์สำรองได้ และถ้าได้ความร่วมมือจากคุณริน... แฮกเกอร์ที่เคยเจาะระบบคอนโดนั้น เราอาจจะได้พิกัดไอพีแอดเดรสของแม่ข่ายใหม่ที่ย้ายหนีไป"

"ใช่... รินคือคนที่สร้างระบบวิเคราะห์เพื่อดักมอนิเตอร์ App LUST เอาไว้ก่อนหน้านี้" ผู้พันวุฒิตอบ แววตาของเขาคมกริบขึ้นในความสลัว "แม้เครื่อง Anti-Rush V1 ของเราจะล้มเหลวเพราะไม่สามารถทนทานต่อพลัง ของมันได้ แต่ข้อมูลขีดจำกัดความล้มเหลวนี้จะเป็นบันไดก้าวสำคัญที่จะบอกเราว่าสนามพลังนี้มีขีดจำกัดที่ตรงไหน ความเข้มข้นของคลื่นเสียงสะกดจิต Sirens Echo ที่ผสมผสานกับไอระเหยฟีโรโมนมีกลไกตอบสนองอย่างไร หาก ดร.น้ำฟ้า สามารถหาสูตรทางเคมีเพื่อหักล้างฟีโรโมนนี้ และรินปรับปรุงไฟร์วอลล์ทางสัญญาณวิทยุให้เครื่องป้องกันรุ่นถัดไป... เราจะสามารถบุกเข้าไปจับกุมนางมารร้ายได้โดยไม่ตกเป็นเหยื่อราคะอีก"

บรรยากาศโดยรอบเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย ท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีเทาหม่นหมองคล้ายจะสะท้อนความรู้สึกพ่ายแพ้ของทีมงาน รถตำรวจเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตปลอดภัยของหน่วยเฉพาะกิจ เสียงล้อบดพื้นถนนเปียกน้ำดังฉ่าๆ ทุกก้าวของการล่าถอยครั้งนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและระแวดระวังสูงสุด ทุกคนรู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่ความล้มเหลว แต่เป็นการประกาศสงครามประสาทและตัณหาที่จะกำหนดชะตากรรมของพวกเขาในอนาคตอันใกล้

ผู้พันวุฒิกระชับถุงหลักฐานในมือแน่น เขาหลับตาลงเพื่อขับไล่ภาพความทรงจำสีม่วงอันแสนยั่วยวนที่พยายามจะคืบคลานเข้ามาครอบงำจิตใจอีกครั้ง ความปรารถนาอันดิบเถื่อนยังคงแฝงตัวเงียบเชียบในส่วนลึก รอคอยวันที่เหยื่อจะเผลอไผลเพื่อลุกโชนขึ้นมาอีกหน แต่เขาตั้งปฏิญาณอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะใช้ความโกรธแค้นและเกียรติยศที่เหลืออยู่เป็นเกราะคุ้มกันจิตใจ เพื่อลากตัวผู้บงการมาลงทัณฑ์ตามกฎหมายให้จงได้!


ขณะที่ขบวนรถวิ่งผ่านสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนักจนแทบมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า ผู้พันวุฒิพินิจซากของ Anti-Rush ในมืออีกครั้ง มันแตกร้าวและละลายจากด้านใน ซึ่งแสดงให้เห็นว่ากระแสสัญญาณบงการจิตใจที่ส่งออกมาจากการกางอาณาเขตราคะ V4.0 ไม่ใช่คลื่นวิทยุความถี่ต่ำธรรมดา แต่เป็นสัญญาณที่มีการมอดูเลตในระดับนาโน ซึ่งตรงเข้าทำลายตัวต้านทานและวงจรกรองกระแสไฟของเครื่องป้องกันทันทีที่ก้าวพ้นระยะประชิด นี่เป็นข้อมูลเทคนิคที่เขาต้องบอกให้ดร.น้ำฟ้าทราบโดยละเอียดเพื่อใช้ในการวิจัย Anti-Rush รุ่นปรับปรุงต่อไป

นอกจากนี้ เขายังรู้สึกถึงผลกระทบข้างเคียงที่เป็นอันตราย คล้ายกับมีประจุคลื่นราคะแฝงตัวสะกดนิ่งอยู่ในกระแสเลือด ทุกครั้งที่รถตู้สะเทือนกระแทก ความปวดเสียวในจุดลับและรอยบิดตัวในหัวใจก็แล่นพล่านขึ้นมาเหมือนเตือนความทรงจำในฉากรักกลางโถงทางเดิน ผู้กองเมย์เองก็นั่งกอดอกแน่น ปลายคางของเธอสั่นเทา ผิวแก้มสีกุหลาบของเธอตอนนี้ขาวซีดไร้สีเลือด แววตาของเธอแสดงออกชัดเจนถึงความตระหนักในความอ่อนแอของมนุษย์ยามเผชิญหน้ากับพลังมาร

"เราจะไม่ยอมแพ้แค่นี้..." ผู้พันวุฒิพูดพึมพำกับตัวเองด้วยความเงียบเชียบทว่าหนักแน่นในคำมั่นสัญญา ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมืดมนเพียงใด หรือต้องเผชิญกับคลื่นตัณหาที่รุนแรงกว่าเดิม เขาก็พร้อมจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิเพื่อทำลายล้างลัทธิ App LUST นี้ให้สิ้นซาก!