โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 109 รับตรา

เจียงเฉินเดินไปตามถนนที่นำไปสู่สมาคมนักปรุงยา

ทันใดนั้น……

เสียงเกือกม้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

ในไม่ช้า...

เจียงเฉินรู้สึกความโกลาหลเล็กน้อยบนถนนข้างหลังเขา

เจียงเฉินหันศีรษะของเขาไปดูและพบว่ามีเงาสีม่วงวิ่งออกมาจากปลายถนน และร่างจำนวนนับไม่ถ้วนก็วิ่งตามมาตลอดสองข้างทาง

ม้าสีแดงที่ลุกเป็นไฟพุ่งตรงจากระยะไกลเหมือนกับเปลวเพลิงและปรากฏตัวอยู่ห่างจากเจียงเฉินไปหลายเมตรทันทีในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วพริบตา 

“เจ้าสุนัขอย่ามาขวางทางข้า ออกไปให้พ้นทานท่านหญิงคนนี้ซะ !”

เมื่อมองไปที่เจียงเฉินซึ่งอยู่ข้างหน้าอย่างไม่ขยับเขยื้อน คิ้วของหญิงสาวชุดม่วงก็ขมวดคิ้วทันที และเธอก็ตะโกน

เจียงเฉินขมวดคิ้วตอบ

แต่เขาก็เพิกเฉยต่อหญิงสาวชุดม่วงอย่างและทำเพียงเหลือบมองเบาๆครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“หึ หาที่ตาย!”

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิยเพิกเฉยต่อการมีตัวตนของเธอ หญิงสาวชุดม่วงก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชาและแส้หนังในมือของนางก็ฟาดไปที่เจียงเฉิน  

ในชั่วพริบตา...

เงาสีแดงก็ฉีกผ่านอากาศมาจนเกิดเป็นลมแรง และพุ่งมาตรงหัวของเจียงเฉิน  

เมื่อรู้สึกถึงการโจมตีจากด้านหลัง เจียงเฉินก็กลายเป็นเย็นชา

โดยไม่ต้องหันหัวกลับไป เขาก็เหยียดฝ่ามือออกไปและงุ้มมือเป็นกรงเล็บจับไปที่แส้เส้นนั้น

ทันทีที่เจียงเฉินคว้าแส้ได้ เขาก็กระชากมันมาอย่างแรงจนทำให้หญิงสาวที่สวมชุดม่วงกลายเป็นเสียหลักและตกลงมาจากหลังม้า  

"อะไรกัน ! "

ทันใดนั้น เด็กสาวชุดม่วงก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาขณะที่นั่งลงกับพื้น 

“เจ้าบ้า เจ้ากล้าทำร้ายท่านหญิงคนนี้งั้นรึ  ”

ก้นของเธอก็สัมผัสกับพื้นที่เย็นและสกปรก จนชุดตรงก้นของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้าและเธอก็ตะโกนออกมาใส่เจียงเฉินด้วยความโกรธ 

นี่ทำให้เธอดูราวกับเสือดุร้าย

เจียงเฉินเหลือบมองหญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงและกล่าวอย่างแผ่วเบา: “เจ้าลงมือกับข้าก่อน แล้วทำไมข้าจะลงมือกับเจ้าไม่ได้หละ  ”

“เจ้ากล้านักที่ทำร้ายท่านหญิงคนนี้ !”

คำพูดจาง ๆ ของ เจียงเฉินก็ทำให้หญิงสาวชุดม่วงโกรธทันที

จากนั้น เธอก็มองไปยังหญิงสาวสวยวัยกลางคนที่ตามหลังเธอมา และอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโกรธเคือง: “ท่านป้าลาน ท่านต้องฆ่าเขาให้ข้านะ!”

“จื่อหลวน นี่เจ้าสร้างปัญหาอีกแล้วงั้นรึ “

หญิงงามวัยกลางคนขมวดคิ้ว “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าก่อปัญหา อย่าลืมจุดประสงค์ที่เราเดินทางมาครั้งนี้สิ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงงามวัยกลางคนพูด เด็กสาวชุดม่วงก็นึกถึงสิ่งสำคัญที่เธอต้องทำในการเดินทางมาเมืองหลิงหยุนครั้งนี้ เธอนั้นไม่อาจมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ได้  

“หึ ถือว่าเจ้าโชคดีไป คราวหน้าถ้าข้าเจอเจ้าอีก ท่านหญิงคนนี้จะตีเจ้าให้ดู   !”

หญิงสาวชุดม่วงจ้องมองเจียงเฉินอย่างขมขื่น แต่ไม่นานเธอกับหญิงงามวัยกลางคนก็จากไปอย่างรวดเร็ว  

เจียงเฉินมองไปที่หญิงสาวทั้งสองในชุดม่วงที่กำลังจากไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงเดินต่อไปที่สมาคมนักปรุงยา 

ประมาณสิบนาทีต่อมา

เจียงเฉินก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และเห็นตัวหนังสือห้าคำจางๆที่ดูแปลกตา มีแสงไฟเลือนลางอยู่เหนือประตูอาคารแห่งนี้  

สมาคมนักปรุงยา!

เจียงเฉินหยุดอยู่ชั่วคราวและเดินไปที่ประตูของสมาคมปรุงยา

“เจ้าหนู ที่นี่คือสมาคมนักปรุงยา คนทั่วไปห้ามมาที่นี่ เจ้ามาทำอะไรกัน !”

ตอนนี้เอง เขาก็เห็นชายวัยกลางคนตัวสูงยืนอยู่ตรงประตูสมาคมนักปรุงยาและตะโกนมาที่เขา  

เจียงเฉินพูดอย่างเฉยเมย: "ไม่มีอะไร ข้าก็แค่อยากเข้าไปเอาตราสัญลักษณ์นักปรุงยามาประดับไว้เล่นๆหน่ะ"

เข้าไปเอาตราสัญลักษณ์นักปรุงยามาประดับไว้เล่นๆงั้นรึ ?

เจ้าเด็กเวร แค่เจ้าคิดว่าอยากได้เจ้าก็จะได้มันมารึไง   ?

เมื่อได้ยินคำพูดที่เย่อหยิ่งของเจียงเฉิน ใบหน้าของชายวัยกลางคนก็กลายเป็นมืดมนทันที ...