เฟยฮวาที่อยากพักผ่อนนอนนิ่งอยู่บนเตียงเพื่อรักษาอาการเอวเคล็ดหลังยอกที่ได้รับจากบุรุษหน้าตายเมื่อคืนให้หายดี แต่กลับต้องมานั่งปั้นหน้ายิ้มรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญแทน
"รบกวนเวลานายหญิงไป๋แล้ว"
"ไม่รบกวนเลยเ้าค่ะใต้เท้าหลู่ต้องทำตามหน้าที่อยู่แล้ว" แม้ในใจจะก่นด่าไปหลายสิบประโยคแต่หญิงสาวกลับยังรักษามารยาทได้ดี ไม่ให้อีกฝ่ายจับผิดได้ว่าเขากำลังรบกวนเวลาของนางอยู่มากเพียงใด
ยังคงเป็เื่เดิม ๆหากนางได้พบหน้าบุรุษตรงหน้า นั้นหมายความว่ามีคนร้องเรียนเื่โรงพนันของนาง ไม่รุ้ว่าคนเ่าั้ว่างมากนักหรืออย่างไรแทนที่จะทำกิจการของใครของมันไป แต่นี่พวกมันกลับจ้องหวังจะเล่นงานโรงพนันเล็ก ๆของนางไม่เลิกเสียที
ในหนึ่งเดือนต้องมีไม่ต่ำกว่าสองหรือสามครั้งที่ทางการจะส่งคนมาตรวจสอบโรงพนันซือเมี่ยว ยังดีที่นางเลือกผูกมิตรกับจิ้นเล่อไว้ทำให้ไม่ต้องเป็กังวลมากนัก
แม้เ้าจิ้งจอกเ้าเล่ห์นั่นจะขอค่าตอบแทนมากกว่าที่เคยตกลงกันไว้แต่แลกกับหูตาที่เขามอบให้ ก็นับว่าคุ้มค่ากับการลงทุนในครั้งนี้
"มาวันนี้ไม่ทราบมีผู้ใดไปร้องเรียนใต้เท้าหลู่เกี่ยวกับซือเมี่ยวของเราอีกหรือเ้าคะ"เฟยฮวาคลี่รอยยิ้มแต่ดวงตากลับไร้แววเป็มิตรเพราะนางเบื่อที่จะพบหน้ากับอีกฝ่ายเต็มทน
"ข้ามาในครั้งนี้มิใช่เพราะเื่ร้องเรียนแต่เป็เื่ตามหาคน เมื่อหลายวันก่อนเถ้าแก่จินได้หายตัวไปพร้อมเงินจำนวนมากหลังจากสอบถามคนรอบตัวแล้ว เถ้าแก่จินแจ้งว่าจะมาเสี่ยงดวงที่ซือเมี่ยว
แต่หลังจากผ่านไปหลายวันเขากลับหายตัวไปไม่มีใครได้พบเถ้าแก่จินอีกเลย ข้าเลยอยากมาตรวจสอบว่าคนของที่นี้เคยพบ หรือมีส่วนรู้เห็นที่เถ้าแก่จินหายตัวไปหรือไม่หวังว่านายหญิงไป๋จะให้ความร่วมมือในการสืบหาคน"หลู่เหยียนมองสตรีงดงามตรงหน้าก่อนจะแสร้งทำเป็มองสำรวจตัวอาคารโดยรอบ
มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นลำคอระหงขาวผ่องปรากฎร่องรอยสีแดงกุหลาบช้ำหลายจุด แม้นางจะพยายามใส่เสื้อปกปิดไว้ก็ตาม
ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่เขาหาเื่หามานางก็มักพบรอยแบบนี้ปรากฏตามผิวขาวเสมอ แต่เขากลับไม่เคยเห็นเ้าของรอยนั่นว่าเป็ใครทำให้รู้สึกค้างคาใจยิ่งนัก
"เถ้าแก่จินหรือ อ่อ คงเป็ชายผู้นั้นข้าได้พบกับเขาจริง แต่เื่ที่เขาหายตัวไปไหน ข้าคงให้คำตอบไม่ได้"
"แล้วไม่ทราบนายหญิงไป๋ได้พูดคุยกับเขาหรือไม่"ท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของหญิงสาวทำให้หลู่เหยียนคาดเดาได้ว่านางคงรู้ก่อนหน้าแล้วว่าเขาจะมาตามหาคน
"เดิมทีข้าไม่รู้จักเถ้าแก่จินผู้นี้แต่วันก่อนเขาหอบเงินมาก้อนใหญ่ พร้อมจูงมือพนักงานของซือเมี่ยวเข้ามาขอพบข้าพวกเขามาบอกว่าต่างรักกันด้วยใจจริง เถ้าแก่จินเลยอยากจะขอไถ่ตัวพนักงานหญิงคนนั้น
ข้าเห็นว่าไม่ใช่เื่ที่ต้องขัดขว้างจึงอนุญาตไปแต่หลังจากนั้นพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหนกัน ข้าก็ไม่รู้ด้วยแล้ว"
"แล้วพนักงานหญิงนางนั้นพักอาศัยอยู่ที่ใด"
"นางอาศัยอยู่ที่นี้ แต่ตามกฏของซือเมี่ยวหากพนักงานคนไหนถูกไถ่ตัวหรือออกไปแล้ว ห้ามกลับเข้ามาที่นี้อีกหรือแม้แต่จะพบหน้าคนที่นี้ก็ไม่มีสิทธิ์ ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครติดต่อนางได้ข้าคงช่วยใต้เท้าหลู่ได้เพียงเท่านี้" กฏของซือเมี่ยวมีจริงอย่างที่นางพูดเพราะในเมื่อเลือกที่จะไม่อยู่ที่นี้แล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในซือเมี่ยวอีกแม้แต่จะกลับมาในฐานะลูกค้าก็ไม่ได้
กลโกงหรือวิธีการทุกอย่างจะถูกสับเปลี่ยนใหม่ทุกครั้งหลังมีคนออกเพื่อกันไม่ให้ความลับหรือข้อมูลอื่น ๆ ในซือเมี่ยวถูกส่งต่อนางจึงตั้งกฏเหล็กนี้ขึ้นมา และทุกคนต้องทำตามอย่างเคร่งครัด
หลู่เหยียนหลังจากได้ฟังคำตอบของหญิงสาวทำให้เขาหมดเื่ที่จะถามนางต่อ แต่เขายังไม่ยอมที่จะกลับโดยง่ายใช้ข้ออ้างขอสอบถามพนักงานซือเมี่ยวทั้งหมดเพื่อให้เขาได้ใช้เวลาอยู่กับนายหญิงไป๋ได้นานขึ้น
แท้จริงหลู่เหยียนมิได้คิดอยากตามหาเถ้าแก่จินเท่าไหร่นักแค่เพียงได้ยินว่าซือเมี่ยวมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเขาจึงเสนอตัวเพื่อได้มาพบหญิงสาวอย่างเช่นทุกครั้ง
แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรนอกจากเื่ที่เขาสอบถามแล้ว นางก็ไม่คิดสนทนากับเขาเื่อื่นอีกเลย
หลู่เหยียนเห็นหญิงสาวเลือกจะหันหน้าเหม่อมองทางนอกหน้าต่างแทนสนใจเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาจึงใช้โอกาสนี้มองสำรวจความงามของนาง
ดวงตาของชายหนุ่มที่ทอดมองร่างบางล้วนเต็มไปด้วยความหลงใหลเขาไม่เคยพบสตรีใดงดงามเท่านายหญิงไป๋มาก่อนแม้แต่คู่หมั่นของเขาที่ถูกผู้คนเอ่ยชมว่ารูปโฉมเพียบพร้อมก็ยังเทียบไม่ได้กับความงามของนายหญิงไป๋
ชายหนุ่มเผลอมองมือเรียวขาวที่ยกจอกชาขึ้นดื่มพรางคิดสงสัยว่าหากได้จับััจะรู้สึกเนียนนุ่มมากเพียงใดก่อนจะชะงักได้สติเมื่อเห็นริมฝีปากบางอมชมพูมีแผลแตกเล็กน้อยซึ่งเขาที่เป็บุรุษย่อมมองออกว่ามันเกิดจากสาเหตุใดทำให้มือใหญ่อดจะกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจไม่ได้
คนที่ทำต้องเป็คนเดียวกันกับที่ฝากรอยไว้บนลำคอนางอย่างแน่นอน
".....ใต้เท้าหลู่"
"วะ ว่าอย่างไรขอรับ"หลู่เหยียนมัวตกอยู่ในภวังค์ความคิดตนเอง จึงได้ยินเพียงเสียงหวานเรียกเท่านั้นแต่ไม่ทันได้ยินว่าก่อนหน้านางพูดกับเขาว่าอย่างไร
"ท่านสอบถามลูกน้องข้าทุกคนแล้วจะทำอย่างไรต่อเ้าคะ"
"ออ เอ่อถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าคงรบกวนนายหญิงไป๋เพียงเท่านี้ แต่หากมีข้อสงสัยอีกคงต้องมารบกวนนายหญิงไป๋อีกรอบแล้ว"หลู่เหยียนมองลูกน้องที่พยักหน้าส่งสัญญาณว่าไม่มีความผิดปรกติเขาจึงไม่มีข้ออ้างที่จะอยู่กับหญิงสาวต่อ
"ยินดีเ้าค่ะ ข้าไม่ส่งนะเ้าคะเชิญใต้เท้าหลู่กลับดี ๆ"
"ขอตัวลา"คำพูดของหญิงสาวระบุชัดเจนว่าไล่เขากลับแล้ว แม้หลู่เหยียนอยากจะอยู่ต่อมากเพียงใดก็ไร้ข้ออ้างอีกต่อไป เขาจึงนำกำลังคนที่นำมาทั้งหมดกลับอย่างน่าเสียดาย
"ตัดไอ้นั่นของเถ้าแก่จินให้เป็ดกินเสียแล้วเอาตัวไปทิ้งไว้ข้างตรอกคณิกา"เสียงหวานออกคำสั่งให้เฮ่อเจาไปจัดการเื่ที่ค้างคาอยู่ให้แล้วเสร็จหลังคล้อยหลังกลุ่มคนของทางการ
เฟยฮวายกจอกชาใบเดิมขึ้นดื่มด้วยความเบื่อหน่ายรอยยิ้มที่เคยมีก่อนหน้าเปลี่ยนเป็เรียบเฉย ก่อนจะหลับดวงตาคู่สวยลงด้วยความเมื่อยล้า
แท้จริงเื่เถ้าแก่จินมาขอไถ่ตัวพนักงานหญิงของนางนั้นไม่เป็ความจริงตาแก่นั่นหอบเงินมาที่นี้จริง แต่มาเล่นพนันจนหมดตัวแล้วสุดท้ายจะคิดข่มเหงพนักงานหญิงของนาง โชคยังดีที่เขาเลือกเล่นในห้องปิดไม่มีคนรู้แม้เขาจะโวยวายแค่ไหน
และไม่มีใครเห็นว่าซือเมี่ยวจัดการกับเขาอย่างไรด้วยเช่นกัน
"เหตุใดเสี่ยวจิวถึงได้ใจร้ายนักเล่า"
"ถ้ายังพูดมากอีกจะเป็ของท่านอีกคนที่จะถูกตัดให้เป็อาหารเป็ด"
จิ้นเล่อคลี่รอยยิ้มละมุนหลังจากได้ยินคำจากหญิงสาวเขาก้าวเดินมายืนอยู่ด้านหลังร่างบาง ใช้ฝ่ามือบรรจงบีบนวดบ่าเล็กให้นางอย่างเอาใจ
เมื่อเช้าพอเขากลับไปถึงหน่วยคนสนิทก็เข้ามารายงานเื่ที่หลู่เยียนจะมาสืบค้นหาคนหายที่ซือเมี่ยวทำให้เขาต้องกลับเอาเื่มาบอกกับหญิงสาวอีกครั้ง แม้จะไม่รู้ว่าคนที่หายไปนางได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่
แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่านางรู้เห็นด้วยทั้งหมดทั้งยังเป็คนสั่งการด้วยตนเองอีกตั้งหาก
"ข้าหรืออุตส่าห์รีบมาบอกให้เสี่ยวจิวได้ตั้งรับทันไม่เห็นถึงความดี กลับจะทำร้ายกันอีก มันน่าน้อยใจนัก"
"ไม่ยักรู้มาก่อนว่าใต้เท้าเผยแห่งหน่วยสืบสวนที่ยากจะหาคนต่อกรได้จะเป็คนอารมณ์อ่อนไหวเช่นนี้"
"อารมณ์ข้า....ขึ้นกับว่าอยู่กับผู้ใด"
"เหอะ ไม่ต้องมาทำเป็พูดดีเื่จบก็ไปได้แล้ว" เฟยฮวาที่กำลังเพลินกับแรงบีบนวดจากฝ่ามือชายหนุ่มจำต้องเอียงกายหลบ เมื่ออยู่ ๆ เขาก็ก้มลงมาส่งเสียงกระซิบพ่นลมร้อนเข้ารูหูพาให้นางรู้สึกวูบไหวจนขนลุกชัน
"หมดประโยชน์ก็ไล่กันเช่นนี้ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ"
"วันหน้า..." ใบหน้าสวยผินหนีด้วยความเขินอายหลังจากเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงบางเบา
จิ้นเล่อคลี่รอยยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำตอบที่พอใจเขาฉวยจังหวะที่หญิงสาวไม่ทันระวังตัว ก้มลงหอมพวงแก้มเนียนฟอดใหญ่ก่อนรีบะโหนีออกทางหน้าต่างลัดเลาะกลับทางเดิมโดยไม่สนใจว่าเสียงหวานจะะโด่าเขาตามหลังว่าอย่างไร
![[มีอีบุ๊กที่MEB] ข้ามมิติมาเป็นลูกสะใภ้ปากร้ายของตระกูลชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717593399_74792433.webp)
1K
