เมื่อชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาสิ่งที่เค้าเห็นก็ยังเป็สถ่านที่เดิมไม่ได้เปลียนอะไรมากมายนอกจากแสงแดดจากพระอาทิตร์ตกดิน
แต่ที่สำคัญคือตัวเค้ากำลังนอนอยู่เค้าค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่สิ่งที่เค้าสังเกตุคือเปียนโนหายไปแล้วเค้าหันไปซ้ายและขวา
แต่สิ่งที่เค้าเจอก็ยังคงเป็เช่นเดิม แต่สิ่งที่เค้าเห็นต่อมาคือเด็กสาวในชุดเดสสีขาวยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน แต่เธอกำลังยืนมองชายหนุ่ม
อยู่และคำพูดก็ดังขึ้น
"ติ่นแล้ว เหรอ" เธอมองไปที่ชายหนุ่มอย่างช้าๆแล้วยิ้มด้วยสีหน้าอันอ่อนโยน
"อือ ชันหลับมานานเท่าไหรแล้ว" เด็กหนุ่มถ่ามเด็กสาวอย่างตรงไปจากตอนแรกที่กลัวไม่สิ ตอนแรกที่กลัวแต่ตอนนี้มันรู้สึกแปลกๆ
ให้ความรู้สึกเหมือนที่รู้สึกแบบเมื่อกี่ไม่มากก็หน่อย
"หลับไปไม่นานเท่าข้างนอก"
"งั้นเหรอ งั่นคำถามต่อไปเธอเป็ใคร กันแน่ถาพที่ชันเห็นเมื่อกี่มันยังไงกันแน่" เด็กหนุ่มถามอย่างตรงไปตรงมา
"ชันเป็ใครนั่นสิน่ะ ชันบอกแล้วว่าเธอเคยรู้จักชันมาก่อน" เด็กสาวตอบเหมื่อนเดิมแต่เมื่อชายหนุ่มฟังเช่นนั่นเค้าก็
"งันเธอรู้จักชันละก็ ช่วยบอกทีชันเป็ใคร กันแน่" เด็กหนุ่มถ่ามอีกครั่งพร้อมจ้องไปที่เด็กสาวในชุดดีสสีขาว
แต่ครั่งนี้ไม่เหมือนกัน ชายหนุ่มจ้องเธอด้วยสายตาที่เรียบง่ายยไม่มีแรงกดดันอะไร แต่มีแต่ความเงียบ
"นั่นสิน่ะเธอเป็..." ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคทั่นใดนั่นทุกสิ่งก็ค่อยๆมืดลงอย่างช้า
เหมื่อนกับว่าพระอาทิตร์จะเริ่มตกและลับขอบฟ้าในเวลาอีกไม่กี่นาทีก่อนที่จะเป็เช่นนั่นเด็กหนุ่มได้ถ่ามเด็กสาวอีกครั่งว่า
"เธอชื่ออะไรกันแน่"
"ไม่มีเวลาแล้วจริงด้วยสิน่ะ" เธอยิ้มเล็กหน่อย"ชั่นชื่อ เจนนี อา...." ก่อนที่เธอจะพูดจบทุกสิ่งก็จมลงความมืดโดยไร้เสียงของ
เด็กสาวในชุดดีสสีขาวที่มีชื่อว่า เจนนี เลยแม้แต่นิดเดียวและทุกสิ่งก็มืดลงในที่สุด
เมืออาสึกะลืมตาขึ้นมาสิ่งที่เค้าเห็นก็คือห้องห้องหนึ่งในยามมืดเค้าหันซ้ายหันขวาด้วยความซะรึมซะรือ แต่สติของอาสึกะค่อยๆ
ฟืนขึ้นมาทีละเล็กทีละหน่อย และเมื่ออาสึกะได้สติ
อาสึกะนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง และด้านหน้าเค้าคือเปียนโนตัวหนึ่ง จากนั่นเสียงใตรบ่างคนก็ดังขึ้น
"อาสึกะรู้สึกตัวแล้วเหรอ" นัตสึกินั่นเองเด็กสาวในชุดไปรเวทกำลังนั่งมองมาที่อาสึกะด้วยความเป็ห่วง
"อือ ทีนี่ที่ไหนแล้วชันทำไมมาอยู่ที่นี้ได้" อาสึกะตอบกลับนัตสึกิเสียงของเค้าดูสงบนิ่งเกินกว่าคำพูด
อาสึกะหันไปก็เจอกับ ทอมัส และ แองจี ที่กำลังหลับอย่างสงบอยู่ จริงด้วยสิตัวชัน อาสึกะพึ่งจำได้เมื่อกี่ว่าตัวเค้าอยู่ในห้องเรียนและจากนั่นความทรงจำของเค้าเหลือนล่างไปหมดเหมื่อนกับว่าเจอเื่สำคัญบ่างอย่างแต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเื่อะไรกันแน่ และที่สำคัญทำไมตัวเค้าถึงมาอยู่นี่
"จะไปไหรเหรอ" นัตสึกิถ่ามอาสึกะตัวเธอในตอนนี้ก็สงสัยเหมื่อนกันว่าทำไมตัวเองมาอยู่ที่นี้ได้
"จะไปดูว่าที่นี่ที่ไหนน่ะ แต่อาจำม่จำเป็ก็ได้น่ะ" อาสึกะมองไปที่เปียนโนและเค้าก็เดินไปที่ประตูเพียงบ่านเดียวในห้อง
เมื่อเค้าเปิดออกมาเสียงประตูดัง ขึ้นประตู้เป็บ่านเลื่อนตามที่คาดไว้ แสงจากพระจันทร์ส่องเข้ามาในห้องซึ่งแปลว่ายังเป็ตอนกลางคืน
อยู่และเค้าหันกลับมาพบว่า ห้องนี้เป็ไปตาที่เค้าคาด ห้องดนตรีนั่นเอง
"ทำไมตัวเราถึงมาอยู่ที่ห้องดนตรีได้น่ะ" อาสึกพูดออกมาโดยไม่มีใครได้ยินแม้แต่หน่อย
จากนั่นทอมัสและแองจีก็ค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกันและห่าวด้วยความง่วงเงีย "หือที่นี่ที่ไหนกันเนีย" ทอมัสพูดขึ้นพร้อมความสงสัยแบบเดียว
กับอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้างตัวเค้า "นั่นสิน่ะ" แองจีด้วยเช่นกัน
"ที่นี้ห้องดนตรีน่ะ" นัตสึกิตอบกลับทั่งสองคนที่เกิดความสงสัย
"ห้องดนตรีเหรอไม่ใช้เรา" ทอมัสพูด
"ช่างเถอะเรายังไม่รู้เลยว่าตอนนี้กี่โมงแล้วเรารีบออกไปและกลับบ้านเถอะ " อาสึกะขัดขึ้นเดินพร้อมเดินทางกลับบ้าน
"เดียวก่อนสิแล้วเื่ของ คาจิโกะ ล่ะ" แองจีพูดชื่อที่ไม่คุนเคยออกมา
"คาจิโกะ เพื่อนของเธอสิน่ะ แองจี" อาสึกะพูดร่าวกับรู้อยู่แล้ว
"ทำไมนายถึงรู้ล่ะ" เพราะอาสึกะไม่นารู้ชื่อของเพื่อนเธอได้
"ช่างเื่นั่นเถอะ พรุ้งนี้ค่อยว่ากันใหม่โอเคไหมเพราะตอนนี้กี่โมงแล้วเรายังไม่รู้เลยน่ะ และอีกอย่าง" อาสึกะหยุดพูด
"อะไร" ทอมัสถ่าม
"เราจะช่วยเธอยังไงได้ล่ะ" อาสึกะตอบเหมื่อนรู้อยู่แล้ว
"เอะ" "เอะ" ทอมัสและนัตสึกิอุทานพร้อมกัน
" เธอน่ะพาเรามาโดยไม่ได้บอกวิธีช่วยเพื่อนของเธอเลยน่ะ"
"นันก็จริงแต่ว่าชันน่ะคิดว่า ถ้าเรารู้ว่าของที่เธอตามหาคืออะไร และ เด็กสาวในชุดดีสเป็ใครเราอาจจะ"
"พูดเื่อะไรของเธอน่ะ แองจี นั่นมันบ้าชัดๆ" พูดขัดการสนทนาของทั่งสอง
"ชันรู้ชัันน่ะอย่ากช่วยเธอจริงๆนี่ เพราะเธอเป็เพื่อนชองชันเหมือนพวกนาย" เธอพูดแค่นั่น
"เห้ยช่างมันละกัน ส่วนเื่ช่วยเด็กคนนั่นค่อยหลังจากนี่เพราะเด็กคนนั่นไม่อยู่แล้ว ตกลงตามนี้น่ะ"
"อ่าชันว่างันแหละไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แถมตอนนี้ถ้าให้เด่าน่าจะประมาณตีสองระมัง"
ทอมัสลองเด่าเล่นๆดูแต่เหมื่อนมันจะไม่ใช้เื่แบบนั่น อาสึกะขวักmx ที่แจ็คให้ในรูปแบบของ นาฬิก้าขึ้นมาสิ่งที่เค้าเห็นคือ
"ตอนนี้เวลา เที่ยงคืนครึงแล้ว"
"เอะตีสองแปลกแหะ เราน่าจะหลับกันนานแล้วนี่น่า"
"นั่นสิน่ะแต่เราไปกันเถอะ "
จากนั่นพวกเค้าก็แยกย้ายกลับบ้านอย่างสวัดติถาพ
เช้าวันต่อมมาเข้าสู้่ฦดูหนาวอย่างเต็มตัวอาสึกะตืนขึ้นในสถาพหนาวสันเพราะตัวเค้าไม่ค่อยถูกกับความหนาวในเกาะแห่งนี้เท่าไรหนัก
ถึงจะพูดเหมื่อนอยู่นานแต่ชายหนุ่มคนนี่ไม่ค่อยจะชอบฦดูนี่เท่าไรหนักตามที่บอกจริงๆนั่นแหละ
หลังจากเค้าแต่งตัวเสร็จนัตสึกิก็น่าจะตืนแล้วละมั่งอาสึกะคิดเช่นนั่นและทำกิจวรรประจำวันเหมื่อนเดิม จนเข้าสู่เวลาเจ็ดโมงครึงซึ่งเป็เวลา
ใกล้เข้าเรียนพอดี แต่ไม่มีวีแววของนัตสึกกิเลย ซึ่งหมายความว่า ยังไม่ตืนนั่นเองอาสึกะเดินขึ้นไปบนห้องของเธอ
เมื่อประตูเปิดออกร่างของนัตสึกกิที่กำลังนอนอย่างเงียบๆในสถาพขดตัวเป็เกลียวแต่เหมือนหนอนมากกว่า อาสึกะถอดหายใจและเดินไปหา
เด็กสาว และเขย่าตัวเธอ เพื่อปลุกให้เธอตื่นถ้าเป็คยธรรบดาคงตืนแต่ไม่ใช้สำหรับเด็กสาวคนนี้เท่าไรนักเธอไม่ตืนขึ้นมาเลยแม้แต่นิดเดียว
ร่าวกับกำลังเป็เ้าหญิงในนืทานเพื่อรอให้เ้าชายอันเป็ที่รักของเธอมาจุมพิส อย่างไงอย่างงั่น
"ก็เข้าใจว่าเหนื่อยน่ะแต่ช้วยตืนขึ้นมาก่อนเถอะน่ะ"
น่าจะเป็เพราะเมื่อหวานทำให้เธอหลับอย่างสงบทั่นใกนั่นเองอาสึกะ ก็มีความคิดบ่างอย่างขึ้นมา " จริงด้วยสิถ้าเธอไม่ตืนชันจูบน่ะ" คำเพียงคำเดียว
แต่ไม่มีวีแววว่าเธอจะตืนขึ้นมาอยู่ดี "ให้ตายสิงั่น" ชายหนุ่มค่อยๆเอาหน้าเข้าไปไกล้เธอ ทั่นใดนั่นเองตาของเธอก็เปิดออกมา
นั่นเป็่ที่ตาของเด็กสาวและเด็กหนุ่มได้มองมาซึ่งกันและกันผ่านไปไม่กี่วินาทีหน้าของนัตสึกิ แดงจนเห็นสีหน้าเปลียนไปทั่นที
ในตอนนี้อากาศหนาวคงทำอะไรเธอไม่ได้แล้วและฝามือของเธอกระแทกไปที่หน้าของอาสึกะเต็มๆ และสติของเค้าก็จทลงตวามมืดอีกครั่ง
และเื่วุ้นว้ายในเช้านี่ก็จบลง
จากคนเขียน
เอาละผมมีเื่จะสรถาพ อย่างที่ทุกท่านเห็นครับว่าตัวของผมอาจลงบทที่1 ไม่ทันวันที่24ครับเพราะปัญหาที่อยู่ดีๆก็พุ้งเข้ามาจนอย่ากจะบ้า
เลยละครับ เพราะฉะนั่นถ้าลงไม่ทันต้องขอโทษด้วยน่ะครับบบบบบบบบบบบบบบบ
1K
