ตอนที่ 2 (6)
ทว่าตอนนี้ แม้ในคำพูดยังคงเจือจริตจะก้านอยู่รางๆ แต่ถังเฮ่อรู้สึกได้ถึงการปกปิดของอีกฝ่าย ตู้เจี้ยนโยวจงใจกดเสียง มือทั้งสองข้างบางครั้งประสาน บางครั้งกำแน่น ตอนแรกถังเฮ่อไม่เข้าใจ แต่ระหว่างมื้ออาหารถึงพบว่าตู้เจี้ยนโยวลดความระมัดระวังลง ทั้งน้ำเสียงที่สูงขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ การเอามือปิดปากสงวนท่าทีเมื่อหัวเราะ และการเคลื่อนไหวของนิ้วมือที่ละเมียดละไม เขาถึงพบว่าตอนอีกฝ่ายพูดนั้นออกอิริยาบถมากมาย
มือของเ้าตัวขาวดุจหยก ข้อต่อที่เรียวยาวเด่นชัดเสมอกัน เป็มือที่สวยมากๆ คู่หนึ่ง ถังเฮ่อพบว่าตอนที่อีกฝ่ายตื่นเต้นดีใจนั้นจะจีบนิ้วโป้งแตะนิ้วกลางเบาๆ แต่นิ้วก้อยเรียวยาวไม่ได้กระดกขึ้น แค่งอและแนบเบาๆ อยู่ข้างนิ้วนาง
รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทำให้เ้าตัวดูเหมือน...อธิบายอย่างไรดี ผู้หญิงเหรอ
เพราะแบบนี้เลยมักจะปกปิดโดยไม่รู้ตัวสินะ
ถังเฮ่อเคยเห็นท่าทางที่อีกฝ่ายทำมาก่อน มันไม่ได้มีตรงไหนไม่ดี เขากลับรู้สึกว่าตู้เจี้ยนโยวที่เป็แบบนั้นน่ารักและเป็ธรรมชาติมากกว่าด้วยซ้ำ ลักษณะท่าทางของเ้าตัวไม่ค่อยเหมือนผู้ชายทั่วไปจริงๆ
ไม่ได้แข็งกระด้างขนาดนั้น
ทว่าก็ไม่เหมือนผู้หญิงเท่าไรนัก หากต้องจำแนกให้ชัด อีกฝ่ายนั้นนิ่มนวล น่ารัก ไร้เดียงสาเหมือนลูกสิงโตที่เพิ่งเกิด แต่ภายในตัวยังเจือความหยิ่งผยองเล็กๆ ของราชสีห์น้อย ไม่ว่าลูกสิงโตจะกลิ้งเกลือกเล่นซนอย่างไร คุณไม่มีทางจำมันสลับกับแมวได้อย่างแน่นอน
เขามองตู้เจี้ยนโยวที่ผ่อนคลายแล้วค่อยๆ เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา เ้าตัวบรรยายโดยออกท่าทางอย่างมีชีวิตชีวาว่าสัปดาห์นี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจแก้โครงการของก่วงเซิ่งกรุ๊ปไปอย่างไร คว้าคนในแวดวงต่างๆ มาด้วยเส้นสายและข่มขู่ล่อใจอย่างไรเพียงเพื่อถ่ายคลิปสินค้าที่อยู่ระหว่างการผลิตเพื่อให้ถังเฮ่อดูผ่านตาก่อน ในคำพูดไม่ได้มีความหมายของการขอเครดิตใดๆ แต่เต็มไปด้วยการให้ความสำคัญต่อประธานถัง ซึ่งนั่นทำให้ถังเฮ่อพอใจมาก ที่แท้สาเหตุที่เ้าเด็กคนนี้ไม่ได้ติดต่อมาเป็เวลาหนึ่งสัปดาห์ก็เพราะกำลังยุ่งอยู่กับงานของก่วงเซิ่งกรุ๊ป สิ่งนี้ทำให้ถังเฮ่อค้นพบอีกเช่นกันว่าตู้เจี้ยนโยวคนนี้เป็คนที่ไม่สลับซับซ้อนจริงๆ อยากไปมาหาสู่หรือดีกับใครก็แค่ทำดีกับฝ่ายตรงข้ามอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้น ทำในสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามเรียกร้องอย่างขยันขันแข็ง ที่ไม่ได้ติดต่อมาก็เพราะยุ่งจนไม่มีเวลา ไม่ใช่เสแสร้งแกล้งทำหรือยั่วน้ำลายกัน เมื่อมีเวลาติดต่อ ในน้ำเสียงของตู้เจี้ยนโยวก็เจือความยินดีปรีดาแบบไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย ไม่เหมือนกับเขาที่วางกลอุบายอย่างการแสร้งปล่อยเพื่อตะครุบ อยากปฏิเสธแต่แสร้งต้อนรับ หรือมีสิ่งที่อยากพูดแต่เลือกที่จะไม่พูด เมื่อเทียบกับแววตาตรงไปตรงมาของตู้เจี้ยนโยวแล้ว ถังเฮ่อกลับกระดากอายต่อการแสร้งถือตัวด้วยความใจแคบของตัวเองอยู่บ้าง
ทั้งคู่ที่คุยกันถูกคออยู่จนร้านปิดถึงค่อยแยกย้ายอย่างไม่เต็มใจนัก ถังเฮ่อถือโอกาสจ่ายเงินตอนที่ตู้เจี้ยนโยวไปห้องน้ำ ทำเอาตู้เจี้ยนโยวรู้สึกผิดเสียยกใหญ่จนโพล่งไปว่าครั้งหน้าต้องเป็เ้าภาพให้ได้ ถังเฮ่อหัวเราะพร้อมตอบรับซ้ำๆ
ก่อนหน้านี้เพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรติดขัดใน่ที่มีคนใช้รถใช้ถนนมากที่สุด ตู้เจี้ยนโยวจึงเดินมาไกลพอสมควรจากที่ทำงาน ถังเฮ่อเลยเสนอว่าจะขับรถพาไปส่งบ้าน ขณะที่ตู้เจี้ยนโยวกำลังคิดว่าจะอยู่กับถังเฮ่ออีกสักพักอย่างไรดีนั้นก็ได้ยินข้อเสนอนี้เข้าพอดี ถึงกับรีบพยักหน้ารับพร้อมกับกู่ร้องว่า “พี่ดีที่สุดเลย ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักพี่” ซ้ำยังคว้าแขนพี่ถังของเ้าตัวแล้วเขย่าๆ อย่างได้คืบจะเอาศอก ทำเอาถังเฮ่ออดยิ้มมุมปากไม่ได้
ทันทีที่ตู้เจี้ยนโยวเข้าไปในลานจอดรถก็เห็นเฟอร์รารีสีแดงสะดุดตาคันหนึ่ง รีบวิ่งไปหาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหยุดและหันมามองถังเฮ่อ ชี้ไปที่รถคันนั้น เพราะความตื่นเต้น ปลายนิ้วและเสียงพูดจึงสั่นเล็กน้อย “พี่ เฟอร์รารีคันนั้นเป็ของพี่เหรอ” พอเห็นถังเฮ่อพยักหน้าก็อุทานพร้อมพุ่งไปที่รถและวิ่งรอบคันทันที กู่ร้องไปด้วยว่า “ว้าว! เป็รถที่เซ็กซี่จัง! ความฝันของผมคือการได้นั่งเฟอร์รารีสักครั้ง คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะกลายเป็จริง ผมนี่โชคดีชะมัดเลย!” ตู้เจี้ยนโยวร้องว้าวเอ่ยชมไม่ขาดปาก ถังเฮ่อมองอย่างตลกขบขัน “อย่าเอาแต่โหวกเหวก ตกลงอยากนั่งจริงๆ ไหมเนี่ย”
“อยากๆ ต้องอยากอยู่แล้วสิ นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่จะได้นั่งเฟอร์รารีเชียวนะ!” ตู้เจี้ยนโยวพูดพลางขึ้นรถด้วยความรู้สึกเคารพเลื่อมใส หลังจากนั่งเรียบร้อยแล้ว เ้าตัวที่ก่อนหน้านี้เสียงดังโหวกเหวกไม่หยุดกลับเงียบลง ถังเฮ่อมองคนที่จู่ๆ นิ่งค้างไม่พูดอะไรก็รู้สึกแปลกๆ ทำการเอี้ยวตัวไปช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ตอนที่เข้าใกล้นั้นได้กลิ่นที่สะอาดสดชื่น น่าจะเป็กลิ่นหอมของสบู่จำพวกซิตรัส ช่างเข้ากับคนที่แสนบริสุทธิ์คนนี้นัก
“เป็อะไรไป กัดโดนลิ้นจนพูดไม่ออกแล้วเหรอ” ถังเฮ่อที่เพิ่งแอบดมกลิ่นตู้เจี้ยนโยวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยจึงรีบพูดอะไรบางอย่างคลายความตึงเครียด แต่เห็นเพียงตู้เจี้ยนโยวเบิกตาโตพร้อมถามอย่างหลงระเริงว่า “พี่ครับ ต่อไปผมยังชวนพี่กินข้าวได้อีกไหม ยังมานั่งรถพี่ได้อีกไหม”
“ที่แท้นายชวนฉันกินข้าวก็เพื่อรถเหรอเนี่ย ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว” ถังเฮ่อแสร้งทำเป็ปวดใจ
“อ๊ะ! ไม่ใช่ๆ แน่นอนว่าเพื่อพี่อยู่แล้ว รถเป็แค่โบนัสที่แถมเข้ามาเท่านั้นเอง! พี่ก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับรถตัวเองเลยน่า” ตู้เจี้ยนโยวได้สติกลับมา เห็นท่าทางของถังเฮ่อที่เลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อกัน เลยทำได้เพียงพูดอย่างแน่วแน่ “เพื่อแสดงให้เห็นว่าความเคารพรักที่ผมมีต่อพี่นั้นสูงกว่ารถแน่นอน ไม่งั้นต่อไปผมจะไม่นั่งรถคันนี้แล้วดีไหม เพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีของผม”
ถังเฮ่อหัวเราะครืนพร้อมลูบๆ หัวของตู้เจี้ยนโยว จงใจทำให้ผมของอีกฝ่ายยุ่งเหยิงและพูดอย่างมีความสุขว่า “ฉันแกล้งเล่นหรอก แต่นายไม่นั่งรถคันนี้ก็ได้” เห็นว่าตู้เจี้ยนโยวยู่ปากด้วยความน้อยใจเลยเสริมไปว่า “ครั้งหน้าเปลี่ยนมานั่งแลมโบกิ...” พูดยังไม่ทันจบตู้เจี้ยนโยวก็พรวดเข้ามาด้วยความตื่นเต้น กอดแขนหมับถูไปถูมา ไม่สนว่าถังเฮ่อกำลังขับรถอยู่ เริ่มกู่ร้องแบบไร้สติอีกครั้งว่า “พี่นี่ดีที่สุดเลย ในโลกนี้พี่ดีที่สุดเลย”
1K
