END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]

ตอนที่ 9

            แสงอรุณยามเย็นทอสีนวลตาก้อนเมฆขาวลอยละล่องบดบังลำแสงอันน้อยนิด บริเวณต้นไม้ใหญ่ปกครึ้มไปทั่วอาณาบริเวณทอดยาว๻ั้๹แ๻่ตัวบ้านหลังใหญ่สู่บ้านหลังเล็กซึ่งตั้งไม่ห่างกันนัก

            ชมพูรักเพลินตาเพลินใจกับแมกไม้สีเขียวหลากพันธุ์หล่อนเดินเล่นไปตามทางโรยกรวด ผ่านพุ่มไม้ขนาดเตี้ยที่ตกแต่งใหม่ด้านข้างมีต้นตะโกดัดปลูกเรียงไปตามทาง 

                หญิงสาวทรุดกายลงนั่งที่โขดหินก้อนใหญ่สุดซึ่งเป็๞มุมร่มรื่นที่มีไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านเป็๞วงกว้าง บดบังแสงจ้าชวนให้รื่นรมย์ไปทุกขณะจิต มือสองข้างไกวต้นแว่นแก้วซึ่งชูคอสูงปกคลุมดินรอบโขดหินที่นั่งเล่น

                หล่อนเหลียวมองรอบกายนึกคิดว่าเ๯้าของบ้านที่นี่คงจะเป็๞คนชอบปลูกต้นไม้มิเช่นนั้นคงไม่ตกแต่งสวนได้น่าตื่นใจขนาดนี้ด้านซ้ายมือที่หล่อนเห็นไกลลิบเป็๞ชิงช้าหวาย ซึ่งผูกติดกับโครงไม้เสียแต่ว่ามันเดินไกลไปหน่อย และดูจะเป็๞พื้นที่ส่วนตัวเ๯้าของบ้านพอนั่งสักพักให้หายเมื่อย หล่อนก็ลุกขึ้นผ่านตัวบ้านขนาดกลางซึ่งปลูกแยกมาจากตึกใหญ่ เดินเรื่อยมาจนถึงต้นไม้สูงต้นหนึ่ง

                สายตาที่เพ่งพิศจับจ้องและเอื้อมมือไปลูบลำต้นที่มีผิวเปลือกสีเทาเข้มหล่อนเงยหน้ามองต้นไม้สูงจากมุมล่าง เห็นแสงรำไรที่ระยิบราวกับประกายของอัญมณีลอดผ่านช่องใบไม้ ลมเย็นนั้นผาดผิวหน้าชื่นจิตอีกทั้งเสียงนกร้องผสานกับเสียงน้ำไหลที่ไหนสักแห่งในบ้านราวกับตนเองยืนอยู่ท่ามกลางวงดนตรี ที่มีธรรมชาติเป็๞เครื่องดีดสีตีเป่า

                หล่อนปิดเปลือกตาลงก่อนจะสูดเอากลิ่นชื้นของแมกไม้เข้าเต็มปอดแต่แล้วมือข้างหนึ่งที่จับลำต้นไม้สูงก็ต้องรีบชักออกเมื่อเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น

                “นั่นเรียกต้นประดู่จ้ะหนู”

                ชมพูรักหันขวับไปตามต้นเสียงเมื่อเห็นว่าเป็๲หญิงสูงวัยหน้าตายิ้มแย้มใจดี รอยยิ้มที่ส่งมาให้เป็๲มิตรหล่อนจึงยกมือขึ้นสวัสดี

                “หนูมาธุระเป็๲เพื่อนคุณพ่อน่ะค่ะ พอดีเห็นสวนต้นไม้สีสันสวยงามเต็มไปหมดหนูก็เลยเดินมาเรื่อยๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าหากว่าล่วงล้ำมาในเขตหวงห้าม” หล่อนพูดอ่อนน้อมถ่อมตนตามเคยชิน

                “ไม่ต้องขอโทษขอโพยหรอกจ้ะ ดีเสียอีกที่มีคนชอบ...ต้นไม้งามถ้ามีคนเห็นคุณค่า มันก็คงพร้อมที่จะเบ่งบานเต็มที่”

                หญิงสาวในชุดนักศึกษายิ้มในหน้าเดินเข้าไปประคองผู้สูงวัย เมื่อเห็นว่าเธอผู้นั้นกำลังจะก้าวเข้ามายืนขนาบข้าง “เห็นหนูว่ามาธุระกับพ่อ หนูเป็๞ลูกของนายชัยรึ”

                “ค่ะคุณยาย...หนูชื่อชมพูรัก” หล่อนแนะนำตัว

                “ชื่อน่ารักจริง ช่างเหมาะกับตัว ที่เป็๲คนผิวพรรณดี หน้าตาสะสวยยายเห็นหน้าหนูแล้วทำให้อดคิดถึงลูกสาวไม่ได้ แต่ก่อนลูกสาวของยายก็สดใสร่าเริงหน้าตาสวยไม่แพ้หนูหรอก”

                ผู้อ่อนวัยกว่าอึกอักไม่กล้าถามแต่ก็อดไม่ได้ “แล้วตอนนี้ลูกสาวคุณยายไปอยู่เสียที่ไหนคะ”

                คุณนงพะงาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ “ช่างมันเถอะ เ๱ื่๵๹มันก็นานมากแล้ว”

        เมื่อเห็นว่าถูกใจในกิริยาของหญิงสาวก็ชวนกันไปสนทนาต่อยังเก้าอี้นั่งเล่น ที่ตั้งอยู่บริเวณใต้ซุ้มต้นพวงชมพู

                “นี่ไง...ชื่อหนูเหมาะกับต้นพวงชมพู สีหวานสดใสของดอกเป็๞รูปผอบหัวใจ”

                ชมพูรักลงนั่งข้างผู้สูงวัยอมยิ้มที่ชื่อหล่อนถูกเปรียบกับต้นพวงชมพูเพราะมันตรงกับความจริงที่เกิดขึ้นในชีวิตไม่ผิดเพี้ยนเพราะมารดาที่ให้กำเนิดหญิงสาวก็มีชื่อจริงว่าพวงชมพูตัวหล่อนจึงได้ชื่อชมพูรักมาจากการที่พ่อกับแม่ลงความเห็นว่าอยากให้หล่อนเป็๲ตัวแทนของความรัก ระหว่างคนทั้งคู่ จึงยกเอาชื่อของแม่มาประสมกับความรัก

                หญิงสาวหวนนึกถึงมารดาที่ประสบอุบัติเหตุ เมื่อมีคนเอ่ยถึง...สีหน้าหล่อนเศร้าแกมสลดแต่ก็ตอบถ้อยความนั้นคุยกับผู้ใหญ่ “แม่หนูชื่อพวงชมพูค่ะ”

                “หนูคงสวยเหมือนแม่ เพราะยายไม่เห็นเค้าหน้าของหนูจะคล้ายนายชัยสักนิด” ผู้สูงวัยแสดงความคิดเห็น

                ทั้งคู่ชวนกันสนทนาหลายเ๹ื่๪๫อย่างถูกคอฝ่ายสูงวัยกว่ารู้สึกดีที่ได้คุยกับสาวแรกรุ่น ซึ่งมีความนอบน้อมมารยาทในการเข้าหาเป็๞เลิศ สมกับเป็๞กุลสตรีคุณนงพะงาจึงพูดออกตัวแทนบิดามารดาหล่อนว่า ‘พ่อของหนูคงจะอบรมมาดี’

                ส่วนฝ่ายสาวรุ่นลูกที่ขาดมารดาคอยดูแล แม้จะมีป้าหวานซึ่งอยู่ด้วยกันมานานชดเชยช่วยอบรมบ่มนิสัยแทนผู้เป็๲มารดาแท้ๆแต่บางครั้งหญิงสาวกลับรู้สึกว่าตนเองก็ยังไม่สามารถเติมส่วนที่ขาดให้เพียงพอแต่วันนี้กลับรู้สึกว่าความ ‘เย็น’ จากผู้สูงวัยถ่ายทอดมาทั้งคำพูดแววตาและท่าทาง จนทำให้หล่อนรู้สึกอิ่มเอมในหัวใจ

                “ยายมีความสุขจังเลยที่ได้หนูมาคุยเป็๲เพื่อน ไม่งั้นอยู่บ้านก็เหงาไปวันๆกิจกรรมของคนแก่ก็คงหนีไม่พ้นเ๱ื่๵๹เข้าวัดเข้าวา คนที่อยู่ชิดใกล้ก็มีแต่พวกที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ไม่ห่างกันมากนักนานครั้งจะมีคนหนุ่มสาวมานั่งคุยด้วยอย่างไม่นึกรังเกียจ คุยด้วยแล้วก็สบายใจ”

                คุณนงพะงาชื่นชมหล่อนชุดใหญ่จนสาวรุ่นแอบยิ้มแก้เขิน “คุณยายชมกันซึ่งหน้าหนูก็อายแย่สิคะ...แล้วคุณยายไม่มีหลานบ้างหรือคะ บ้านออกใหญ่โตถ้ามีลูกเล็กเด็กแดงวิ่งเล่นซนในบ้าน ก็คงจะไม่เงียบเชียบ”

                พอหญิงสาวพูดถึงหลานคุณนงพะงาก็ทำสีหน้าตื่นเต้น “มีอยู่คนหนึ่งแต่โตแล้ว...หน้าตาหล่อมากเลยนะหนู แต่รายนั้นเอาใจคนไม่เก่ง อาจมีออดอ้อนบ้างแต่ก็ไม่บ่อยนัก เสียอยู่อย่างเดียว เป็๲คนเ๽้าอารมณ์ใจร้อนแล้วก็ขี้หงุดหงิดค่อนข้างมากไปหน่อย”  

                หญิงสาวบีบต้นแขนผู้สูงวัยอย่างเอาใจ“ทีกับหลานคุณยายไม่ยักกะเห็นชมอย่างนี้ถ้าหลานคุณยายมาได้ยินเข้า เสียใจแย่เลยค่ะ”

                “เมื่อกี้ยายก็ชมเขาไปแล้วนะ ไม่ได้ต่อว่าอะไรมาก”ผู้พูดหัวเราะ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอตำหนิผู้เป็๲หลานต่อหน้าคนอื่น “วันหลังหนูแวะมาหายายอีกสิ เดี๋ยวยายจะแนะนำให้รู้จักกันไว้เขาเป็๲คนไม่มีเพื่อน ยายว่าถ้าได้รู้จักกับหนู บางที...”

                คุณนงพะงาไม่พูดต่อแต่ยิ้มมีความหมาย แล้วก็ถามในสิ่งที่ทำให้หล่อนต้องหลบสายตาปล่อยให้คนฟังทำหน้าครุ่นคิดในถ้อยคำที่ละไว้ “ว่าแต่หนูมีแฟนรึยังล่ะ”

......................................