หลังจากที่หลี่ชิงหยุนอ่านข้อมูลของก้านบัวหยิน เขารับรู้ตำแหน่งในทันที ตำแหน่งนี้อยู่ในถ้ำสัตว์อสูรใจกลางป่าสนดำ ซึ่งละแวกนั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับ 2 ขึ้นไป แม้จะรู้ว่าเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาจำเป็ต้องไป
หลี่ชิงหยุนไม่รอช้า เขาเร่งเดินทางออกจากเมืองอาทิตย์สีชาดมุ่งหน้าสู่ป่าสนดำทันที
~ 10 นาทีต่อมา ~
หลังผ่านเขตรอบนอกป่าสนดำได้สักระยะหนึ่ง หลี่ชิงหยุนรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่เบาบางจากด้านหลังของเขาสองจุด ดูเหมือนพวกเขาจะมีกันแค่สองคน
[ ใครกัน? เหตุใดพวกเขาถึงไล่ตามข้า? ]
หลี่ชิงหยุนยังไม่ทราบว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีเจตนาในการไล่ตามเขา แถมอีกฝ่ายมีถึงสองคน อีกทั้งทั้งสองคนเป็ผู้ฝึกฝนระดับลมปราณทองขั้นเริ่มต้น
แค่เจตนาฆ่าของพวกเขาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะรู้ว่าทั้งสองคนนี้ส่งมาเพื่อฆ่าเขาโดยเฉพาะ
สถานการณ์ตอนนี้สิ่งแรกที่ควรทำคือสงบสติอารมณ์และคิดหาทางหลุดพ้นและกำจัดนักฆ่าสองคนนี้
เมื่อหลี่ชิงหยุนรับรู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำแล้ว หลี่ชิงหยุนเปลี่ยนทิศทางไปทางตรงกันข้ามกับใจกลางป่าสนดำด้วยความเร็วสูงสุด
"วูม!"
บนต้นไม้สูงใหญ่มีนักฆ่าสองคนกำลังไล่ตามหลี่ชิงหยุนอยู่ห่างๆ ตอนนี้มันกำลังรอโอกาสที่หลี่ชิงหยุนเข้าไปในป่าให้ลึกกว่านี้ เพื่อที่จะฆ่าเขาโดยไม่ทิ้งหลักฐานใดๆไว้
ยิ่งเข้าไปใจกลางป่าเท่าไหร่ ผู้คนก็เริ่มน้อยลง เหตุเพราะใจกลางป่าสนดำเป็สถานที่อันตรายสำหรับผู้ฝึกฝนที่ต่ำกว่าระดับลมปราณทอง ผู้ที่ต่ำกว่าระดับลมปราณทองจะไม่กล้าเข้าไปใจกลางป่าอย่างแน่นอน
หลังจากติดตามมาเกือบถึงใจกลางป่า พวกมันเห็นว่าหลี่ชิงหยุนเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหัน นักฆ่าสองคนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ต่อมาพวกมันเห็นหลี่ชิงหยุนเร่งความเร็วเคลื่อนที่ไปยังทิศทางที่มีต้นไม้ที่รกและสูงตระหง่านทันที
'อย่าบอกนะว่าเขารับรู้ตำแหน่งของเรา' นักฆ่าสองคนมองหน้ากัน จากนั้นเร่งความเร็วตามไปทันทีเพื่อไม่ให้มีสิ่งใดผิดพลาด
แต่หลังจากไล่ตามไป 10 วินาที พวกมันกลับพบว่าตำแหน่งที่เขาตรึงไว้กับหลี่ชิงหยุนได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? ไอ้เด็กเวรระดับการรวบรวมปราณจะลบจิติญญาการติดตามของระดับลมปราณทองได้อย่างไร?" นักฆ่าคนแรกพูดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง
"ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นต้องมีสมบัติบางอย่างที่ทำให้หลุดพ้นจากพวกเราได้" นักฆ่าคนที่สองสันนิษฐานขึ้นมา และนักฆ่าคนที่หนึ่งพยักหน้าเห็นด้วย
"พวกเราแยกย้ายไปคนละทาง ตามหาเ้าเด็กนั้นให้เร็วที่สุด ถ้างานนี้ไม่สำเร็จเกรงว่านายน้อยจะเฆี่ยนพวกเราจนตายแน่ๆ" นักฆ่าคนที่หนึ่งเสนอแนะวิธีการล้อมจับ
"เอาล่ะ แยกย้ายกันไป" นักฆ่าคนที่สองตอบกลับพร้อมกับพุ่งไปยังทิศทางเดียวกับที่ไล่ตามหลี่ชิงหยุนก่อนหน้านี้
จากนั้นนักฆ่าคนที่หนึ่ง พุ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามเพื่อจำกัดการขอบเขตเคลื่อนไหวของเป้าหมาย
หลังจากนักฆ่าคนที่สองหายไปจากระยะสายตาของนักฆ่าคนที่หนึ่งแล้ว ทันใดนั้นกลับมีมีดบินสี่เล่มพุ่งออกมาจากหลังต้นไม้สูงของตำแหน่งที่นักฆ่าคนที่หนึ่งยืนอยู่
นักฆ่าคนที่หนึ่งััได้ถึงบางอย่างจากด้านหลัง มันะโหลบในทันทีโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง โดยสัญชาตญาณของนักฆ่าของมันพวกมันมีประสาทััที่เฉียบแหลมและรับรู้ถึงอันตรายได้โดยอัตโนมัติ
หลังจากหลบมีดบินสี่เล่มแล้ว นักฆ่าคนที่หนึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศซึ่งยากต่อการขยับร่างกาย โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ด้านหลังของมันมีเงาสวมผ้าคลุมสีดำเข้าระยะประชิดในทันที
เมื่อนักฆ่าคนที่หนึ่งพยายามหันกลับไปต่อต้าน มันก็สายไปเสียแล้ว นักฆ่าคนที่หนึ่งไม่สามารถหลบการโจมตีในขณะที่อยู่กลางอากาศได้ ทั้งหมดนี้อยู่ในการคำนวณของเงาสีดำ!
เงาที่สวมผ้าคลุมสีดำ ปล่อยเข็มขนาดเล็กออกจากแขนเสื้อของเขา พุ่งตรงไปยังจุดฝังเข็มที่หน้าผากของนักฆ่าคนที่หนึ่งทันที
"จึก!"
เข็มขนาดเล็กปักอยู่ตรงกลางหน้าผากของนักฆ่าคนที่หนึ่ง ตำแหน่งที่เข็มปักอยู่นั้นเป็ตำแหน่งที่ใช้เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวทำให้เส้นประสาทเป็อัมพาตไปชั่วขณะ
"ตุบ!"
วินาทีต่อมานักฆ่าคนแรกหล่นตกลงสู้พื้นโดยทันที ไม่นานนักมันเริ่มเหงื่อออกเมื่อพบว่ามันไม่สามารถไหลเวียนพลังฉีหรือขยับร่างกายได้!
"แกเป็ใคร! แก้าอะไร!?" นักฆ่าคนที่หนึ่งคำรามใส่เงาสีดำ
เสียงคำรามของมันดังก้องกังวานไปหลายกิโลเมตร เงาสีดำรู้ว่านักฆ่าผู้นี้้าจะทำอะไร นักฆ่าคนที่หนึ่ง้าส่งสัญญาณไปยังนักฆ่าคนที่สองที่อยู่ห่างไกลออกไปเพื่อให้กลับมาช่วยเหลือตัวของมัน
เมื่อรู้จุดประสงค์ของนักฆ่าคนนี้แล้ว เงาสีดำกดจุดฝังเข็มสองสามจุดเพื่อให้นักฆ่าคนนี้หมดสติในทันที
จากนั้นเงาสีดำอุ้มนักฆ่าคนที่หนึ่งไปซ่อนหลังต้นไม้ เพื่อรอการมาของนักฆ่าคนที่สอง
...
ไกลออกไปนักฆ่าคนที่สองได้ยินเสียงของนักฆ่าคนที่หนึ่ง ตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้ามาที่แหล่งกำเนิดเสียงของนักฆ่าคนที่หนึ่ง
แต่เมื่อมาถึงนักฆ่าคนที่สองกลับพบว่าสถานที่แห่งนี้มันว่างเปล่า ไม่นานมันก็พยายามหาต้นตอของเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ในบริเวณใกล้เคียง
"ฟิ่ว!"
ในขณะหาต้นตอของเสียงอยู่ นักฆ่าคนที่สองได้ยินเสียงวัตถุบางอย่างมุ่งตรงมาทางมันด้วยความเร็วสูงสุด มันคือมีดบินสีดำสี่เล่ม!
นักฆ่าคนที่สองหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าคาดเอวของเขา เพื่อปัดป้องการโจมตีจากมีดบิน ระหว่างที่กำลังจะปัดป้องการโจมตี เขารู้สึกถึงลมเย็นวูบวาบจากด้านหลัง
"จึก!"
เงาสีดำใช้นิ้วกดจุดฝังเข็มของนักฆ่าคนที่สองให้เป็อัมพาตในทันที
เมื่อเห็นนักฆ่าคนที่สองหมดสติแล้ว เงาสีดำถอดผ้าคลุมออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนหยก คิ้วที่หนาและตั้งตรง ดวงตาสีเขียวหยกของเขาให้ความรู้สึกสงบ...
เงาสีดำนี้คือหลี่ชิงหยุนอย่างแม่นยำ
สาเหตุที่เขาต้องปลอมตัวเพราะเขาไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของเขา
หลี่ชิงหยุนมีอาการเหนื่อยล้าและหอบเบาๆ ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อยเพราะเขาใช้พลังิญญามากเกินไปในการควบคุมมีดบินและเข็ม
ตัวเขาเองอยู่เพียงแค่ระดับการรวบรวมปราณเท่านั้น ไม่มีทางที่จะต่อสู้ซึ่งซึ่งหน้ากับระดับลมปราณทองได้ เขาจึงจำเป็ต้องใช้การโจมตีแบบกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัว
หลี่ชิงหยุนเก็บชุดคลุมสีดำของเขาใว้ในแหวนเก็บของ จากนั้นเขาเริ่มค้นตัวเพื่อหาเบาะแสที่มาของนักฆ่าทั้งสองคน
หลังจากค้นหาเสร็จแล้ว เขาพบป้ายไม้สีดำซึ่งเขียนว่า 'หยาน'
หลี่ชิงหยุนรับรู้โดยทันทีว่า นักฆ่าสองคนนี้ต้องมาจากตระกูลหยาน!
ตระกูลหยานและตระกูลหลี่เป็ศัตรูทางธุรกิจกันมาหลายปีแล้ว ธุรกิจยาของตระกูลหลี่เป็อันดับหนึ่งในเมืองอาทิตย์สีชาดที่ก่อตั้งเมื่อหลายปีก่อน แต่ตระกูลหยานย้ายเข้ามาหลังจากนั้นอีก 5 ปี เพื่อจัดตั้งร้านขายยาอีกแห่งเพื่อต่อต้านตระกูลหลี่ ในตระกูลหลี่มีการคาดการณ์ว่าจะต้องมีผู้ที่แข็งแกร่งอยู่เื้ัของตระกูลหยานอย่างแน่นอน
"เหตุใดตระกูลหยานถึงส่งคนมาฆ่าข้า? โดยปกติแล้วพวกมันมักจะแข่งขันกันทางธุรกิจเท่านั้น พวกมันจะไม่ทำอะไรที่โง่เขลาเช่นนี้" หลี่ชิงหยุนเกิดคำถามขึ้นในหัวของเขา
แต่จู่ๆเขานึกขึ้นมาได้ว่า เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตที่แล้วของเขา
'เป็ไปได้ไหมว่าจะเป็ตระกูลหยานที่อยู่เื้ัและมีส่วนร่วมการตายของพ่อของเขาในชีวิตที่แล้ว?'
"ช่างมันก่อน ตอนนี้คงทำได้แค่รอให้นักฆ่าสองคนนี้ได้สติ จึงค่อยเค้นข้อมูลจากปากของพวกเขาอีกครา" หลี่ชิงหยุนตัดสินใจนั่งสมาธิพร้อมหยิบยาจากขวดหยกเข้าปากของเขา เพื่อปรับลมหายใจ และฟื้นฟูพลังิญญาที่เสียไปก่อนหน้านี้
1K
