หลี่เยี่ยนฟางได้แต่นั่งเท้าแขนรอทั้งคู่อยู่ที่ศาลาริมสระบุรุษหนึ่งเอ่ยทักขึ้นจากด้านหลังของเธอ น้ำเสียงทุ้มฟังดูคุ้นเคยทันทีแววตาเรียวของเธอจับจ้องย่อมจดจำได้ กู่อี้หานเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ข้าง ๆพร้อมยกรินน้ำชาก่อนจะกระดกรวดเดียวหมดทำเสียงอึกใหญ่ลงคอเธอมองบุรุษตรงหน้าเขาคงไม่ชอบหน้าเธอจริง ๆเพราะไม่เช่นนั้นคงไม่แสดงกิริยาท่าทางหยาบคายเช่นนี้ออกมาต่อหน้าเธอแน่ ๆ
หลี่เยี่ยนฟางมองดูท่าทางเขาอย่างเงียบๆ ไม่เอ่ยพูดใด ๆออกมาทำให้กู่อี้หานรู้สึกอายท่าทางตนเองเขายกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากเล็กน้อยเพราะปกติแล้วเขาเป็บุรุษที่วางตัวดีเสมอมาแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกขัดเคืองที่นางไม่ลุกโวยวายเหมือนเช่นทุกครั้งจึงอยากที่จะเย้าแหย่นางท่าทางของนางในเพลานี้ดูสงบนิ่งคาดเดายากยิ่งทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าความเงียบสงบนั้นนางจะวางแผนทำร้ายอันเอ๋อร์ของเขาอย่างไรบ้าง
“เ้ามองดูพวกเขาแล้วเห็นว่าเป็เช่นไรบ้าง”กู่อี้หานแกล้งถามขณะที่มองไปยังกู่อี้เฉินและเหลียงหนิงอันยืนคุยกันอยู่ไม่ไกลนัก
“แล้วกู่ซื่อจือละเพคะรู้สึกเยี่ยงไร” หลี่เยี่ยนฟางแกล้งถามกลับเพราะเธอรู้ดีว่ากู่อี้หานแอบรักนางเอกอย่างหมดใจแต่ด้วยความที่เป็พระรองสุดแสนประเสริฐเขาเลยเลือกที่จะถอยออกมาอย่างเงียบ ๆตามตำราพระรอง
“เ้า!!”กู่อี้หานสบถเสียงใ
“ทำไม...กู่ซื่อจื่อรู้สึกเช่นไรหม่อมฉันก็รู้สึกเช่นนั้นแหละ”เธอตอบแบบให้เขาคิดคำตอบนั้นเอง ถึงแม้คำตอบจะเป็อย่างไรมันก็คือคำตอบของเขาเพียงแต่ผู้เดียว เธอยกยิ้มก่อนจะยกรินน้ำชาขึ้นชิมราวผู้ชนะเหลียงหนิงเดินมายังศาลาที่คนทั้งคู่นั่งอยู่
“คาราวะกู่ซื่อจื่อ”นางยอบกายอย่างอ่อนหวาน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับเขา
“อันเอ๋อร์นั่งก่อนไท่จื่อท่านไม่ต้องรีบร้อนองครักษ์ในที่นี้ล้วนเป็ของท่าน”กู่อี้หานกล่าวเชิญเหลียงหนิงอันนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะหันไปบอกผู้เป็น้องชายกู่อี้เฉินออกคำสั่งกับเหล่าองครักษ์ค่อยคุ้มกันมิให้ผู้ใดเข้ามาในสวนอุทยานนี้
“คุณหนูเหลียงเหตุใดเ้าต้องคอยมายืนรอหลังวังเช่นนี้สู่เ้าไม่มาวังหลวงพร้อมข้าเสียหล่ะ”หลี่เยี่ยนฟางเสนอแนวทางพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อยหากแต่ใบหน้าท่าทางของนางกลับสร้างความไม่พอใจให้กับกู่อี้หานที่ฟัง
“เ้ากำลังคิดจะทำอะไรเยี่ยงฟาง”
“หม่อมฉันเพียงแต่อยากมีเพื่อนมาตำหนักไท่จื่อหม่อมฉันต้องนั่งรอไท่จื่อขณะที่พระองค์อ่านตำรา หม่อมฉันเหงาก็เท่านั้นเพคะ”เธอตอบตามความเป็จริง ‘ไม่รู้ว่าหลี่เยี่ยนฟางทนได้อย่างไรที่ต้องนั่งรอคนที่เขาไม่ได้ใส่ใจตัวเองเลย’
“ข้ามากับท่านได้จริงหรือคุณหนูหลี่”
“ได้ซิคราวหน้าข้าจะให้พ่อบ้านจางส่งรถม้าไปรับท่านที่จวน”
“ขอบคุณคุณหนูหลี่”เหลียงหนิงอันเหยียดยิ้มเล็กน้อย แววตาดูใสราวลูกกวางน้อยหลี่เยี่ยนฟางมองรอยยิ้มนั้นก็อดยิ้มตามไม่ได้
‘อย่างน้อยเธอก็หาโอกาสให้พระนางได้อยู่ใกล้กันมากขึ้นเหลือแค่ตามสืบผู้ที่คิดก่อการกบฎ’หลี่เยี่ยนฟางตั้งใจที่จะให้พระนางรีบแต่งงานกันและช่วยจับอัครมหาเสนาบดีเฉิงเซินโยวที่เป็ตัวร้ายบงการก่อการกบฎแต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานเธอไม่สามารถกล่าวว่าได้
“ไม่เป็ไรข้าเองก็ผิดมีตาหามีแววไม่” เธอแสดงความจริงใจต่อเหลียงหนิงอัน‘ฉันจะต้องรอดพ้นชะตาของหลี่เยี่ยนฟางให้ได้’ เหลียงหนิงอันยกยิ้มบาง ๆ
“ม่ะ...ข้ารินน้ำชาให้เ้าถือว่าไถ่โทษล่ะกัน”หลี่เยี่ยนฟางยกกาน้ำชาขึ้นด้วยสองมือ เหลียงหนิงอันยกถ้วยชาตนรับ น้ำชาค่อย ๆรินอย่างนุ่มนวล หากแต่บุรุษหนึ่งปรากฏตัวขึ้นร่างกายของเธอเหมือนตอบสนองอัตโนมัติร่างหลี่เยี่ยนฟางสั่นเทาราวกับหวาดกลัวทันทีที่สายตาเธอเหลือบมองเห็นบุรุษหนึ่งที่ยืนคุยกับทหารที่อยู่ไม่ไกลจากศาลาที่พักน้ำชาเทล้นจนรด มือเรียวเหลียงหนิงอันร้องขึ้นทำให้เธอได้สติหันกลับมามอง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ช่วยกู่อี้หานสะบัดแขนเธอออก แรงผลักทำให้ร่างบางล้มลงพร้อม ๆกับกาน้ำชาที่แตกกระเด็นจนบาดเข้าที่มือเธอทันที กู่อี้หาน พิศมองมือเรียวขาวของเหลียงหนิงอันที่แดงเพราะความร้อนจากน้ำชาแต่ฝ่ามือเธอกลับถูกบาดเป็แผลลึก หลี่เยี่ยนฟางลุกขึ้นยืนกู่อี้เฉินมองเห็นรีบเดินเข้ามาดูจับยกมือเหลียงหนิงอันที่กำลังแดงฉ่าขึ้นมาดู
“อันเอ๋อร์ข้าจะพาเ้าไปทายาเสียก่อน”กู่อี้เฉินประคองร่างบางกลับเข้าตำหนักทางด้านกู่อี้หานเหมือนเพิ่งจะนึกได้เขาหันกลับมามองที่ หลี่เยี่ยนฟางหยดเืหลายหยดที่พื้นแม้นางจากซ่อนมือไว้ด้านหลังเขาก็รู้ได้ว่านางได้รับาเ็ตอนที่เขาผลักนางออก
“เยี่ยนฟางเ้า...”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเสียงแ่
“หม่อมฉันนึกได้ว่ามีธุระหม่อมฉันทูลลา” เอ่ยจบเธอรีบเดินออกมาให้ไวที่สุดในความคิดตอนนี้เธอมีเพียงบุรุษที่มาใหม่ เธอมั่นใจว่าเขากำลังมองมาที่เธอเป็แน่แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเพราะอะไรร่างกายของ หลี่เยี่ยนฟางถึงได้มีปฏิกิริยาหวาดกลัวบุคคลคนนั้น
หลี่เยี่ยนฟางพยายามเรียบเรียงตัวละครต่างๆ ในนิยายที่เคยอ่านผ่านตามาว่าใครกันที่ทำให้หลี่เยี่ยนฟางหวาดกลัวได้ราวกับลูกนกเธอมั่นใจว่าบุรุษผู้นี้อาจเป็หนึ่งในเนื้อหาหลัก‘ร่างกายหลี่เยี่ยนฟางถึงกับออกอาการหวาดกลัว แสดงว่าบุคคลนั้นย่อมน่ากลัวกว่า’ หลี่เยี่ยนฟางได้รับาเ็ทำให้เธอไม่ต้องเข้าวังหลวงไปเป็เพื่อนคุยองค์รัชทายาท เธอให้เวลาทั้งหมดไปกับการเขียนเื่ราวต่าง ๆที่พอจดจำได้ลงแผ่นกระดาษหนา ๆก่อนจะเก็บซ่อนไว้เป็อย่างดีทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
“คุณหนูเ้าคะ..เจียลู่เ้าค่ะ”
“เข้ามา....มีอะไรหรอ....แล้วนั่น?”หลี่เยี่ยนฟางมองกระปุกกระเบื้องเล็ก ๆ ในมือสาวใช้อย่างสงสัยเพราะในจวนแม่ทัพไม่มีกระปุกกระเบื้องเนื้อดีอย่างนี้เป็แน่
“กู่ซื่อจื่อฝากยานี้มาให้เ้าค่ะ”
‘ตบหัวแล้วลูบหลังฉันรึไง’หลี่เยี่ยนฟางไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้ห้ามที่สาวใช้จะป้ายยาลงปากแผลให้เธอเนื้อยาชั้นดีเนื้อเย็นช่วยคลายความเจ็บลงได้รวดเร็ว เธอหรี่ตามองอย่างพึงพอใจ
“คุณหนูเ้าคะ..นี่ก็เกือบเจ็ดวันเข้าไปแล้วคุณหนูไม่อยากเข้าวังไปพบไท่จื่อหรือเ้าคะ”เจียลู่ลูบยาพรางเอ่ยถามนาง
“ไม่หลอก...น่าเบื่อนะซิไม่ว่าเ้ารู้ไหมไท่จื่อทึ่มนั่นนอกจากจะไม่อารมณ์ขันแล้วเอาแต่นั่งอ่านตำราน่าเบื่อไหนยังจะให้ข้าไปเป็ไม้กันสุนัขอีกเวลาที่แอบไปพบคุณหนูเหลียงนั่น”
“ตายแล้ว!!คุณหนูยอมได้เยี่ยงไรเ้าคะ”
“เอาเถอะๆๆข้าถือว่าเพราะพวกเขาเป็คู่ที่เหมาะสมแล้วข้าก็จะไม่ขัดขวางความรักของพวกเขา”
“ได้อย่างไรเ้าคะท่านราชครูอบรมสั่งสอนคุณหนูมาแต่ยังเยาว์เพื่อให้คุณหนูเพียบพร้อมที่จะเคียงข้างเป็พระชายาไท่จื่อเชียวนะเ้าคะ”
“จิ๊จิ๊ จิ๊ เ้าอย่าเอ่ยไป เ้านะไม่รู้อะไร” หลี่เยี่ยนฟางคลิ๊กลิ้นอย่างเ้าเล่ห์เพราะเธอรู้เนื้อเื่ของนิยายเล่มนี้ดีไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ต้องวิ่งวุ่นแก้ไขสิ่งต่างๆ ที่หลี่เยี่ยนฟางคนเดิมได้ทำไว้
“......” เจียลู่
“แผลข้าก็ดีขึ้นมากสู่เราออกไปเที่ยวชมตลาดกันเสียหน่อยไม่ดีหรอกหรือ”
“แต่...”
“ไม่ต้องแต่...บอกพ่อบ้านจางเตรียมรถม้าไว้ให้ข้าด้วยเ้าไม่ไปก็เื่ของเ้า”หลี่เยี่ยนฟางสะบัดตัวลุกอย่างี้เี
4K
