“ผมจะจัดการตามนั้นทันทีครับ”แดเนียลรับคำอย่างแข็งขันคงเป็เพราะเขามองออกว่าพันไมล์อาจเป็ว่าที่คุณผู้หญิงของเ้านายเขาก็เลยไม่กล้าชักช้า เผลอ ๆ เอาใจพันไมล์ให้ดีสีครามจะพอใจมากกว่าที่เอาใจสีครามตรง ๆ เสียอีก
“อืม ไปได้แล้ว”
สีครามไล่ให้คนของเขาออกไปหลังจากไม่มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมอะไรที่อยากทำก็ทําไปหมดแล้วทีนี้ก็เหลือแค่รอเวลา ไม่จำเป็ต้องทำอะไรอีก
ตอนที่คนของสีครามมาขอพบพันไมล์เธอก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดธรรมดาเรียบร้อยแล้วแม้ว่าเธอจะล้างเครื่องสำอางออกจากใบหน้าแทบจนหมดจด เหลือเพียงใบหน้าเกลี้ยงเกลาทว่าก็ไม่อาจปิดบังความสวยของเครื่องหน้ากับผิวพรรณผุดผาดที่มีเป็ทุนเดิมของเธอได้เพราะพันไมล์นั้นหน้าตาเหมือนมารดา ที่ก็สวยจนสมัยสาว ๆเคยถูกแมวมองพยายามชวนเข้าวงการมาแล้วทุกรูปแบบเพียงแต่แม่เธอไม่ชอบเื่พวกนี้จึงปฏิเสธนั่นเอง
ลลินอิจฉาริษยาที่พันไมล์ไม่ต้องทำอะไรมากก็สวยจนโดดเด่นกลบเธอไปหมดแต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อลลินก็หน้าตาไปทางเดียวกับแม่ตนเองนั่นแหละนิสัยใจคอก็คงไม่ได้ต่างกัน
แม่เป็อย่างไรลูกก็เป็อย่างนั้น
“พี่ครามส่งคุณมาเหรอคะ”เธอถามแดเนียลที่ยืนรอเธออยู่และไม่จับจ้องเธอจนเกินไปคิดว่าเขาคงเกรงใจเ้านายเขาล่ะมั้ง
“ครับคุณออสตินให้ผมเอามาให้คุณพันไมล์ครับ เผื่อมีอะไรจำเป็ต้องใช้ ก็ไม่ต้องเกรงใจ”พูดจบ แดเนียลก็ส่งบัตรเครดิตใบหนึ่งมาให้เธอ พันไมล์ชะงักความจริงก็ไม่ค่อยอยากรับไว้ แต่นี้เป็น้ำใจของสีคราม เก็บไว้โดยไม่ต้องใช้ก็ได้
“ฝากขอบคุณพี่ครามด้วยนะคะ”พันไมล์ส่งยิ้มให้น้อย ๆ และรอยยิ้มนั่นก็ทำให้แดเนียลตาพร่าไปชั่วขณะ เขารีบหลบตาวูบ...
ผู้หญิงอะไรทำไมสวยชวนละลายขนาดนี้ก็ไม่แปลกที่เจอกันไม่เท่าไหร่แล้วเ้านายเขาจะปักใจเสียขนาดนั้น
"ครับผมจะบอกให้ครับ ถ้างั้นก็ขอตัวก่อนนะครับ" แดเนียลคิดว่ารั้งอยู่นานคงไม่ดีรีบกลับไปรายงานสีครามว่าทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วจะดีกว่าจึงขอตัวกลับไปพันไมล์พยักหน้ารับ เธอเองก็กะจะกลับไปยังห้องนอนเช่นกันไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอลลินที่กลับมาจากข้างนอกพอดี
หึ...
ใช้เงินเธอไปเกือบล้านแต่ทำที่เป็ถือถุงกลับมาแค่ใบสองใบที่เหลือคงรอให้แบรนด์ส่งตามมาที่บ้านทีหลังล่ะสิ
“กลับมาดึกเชียวเหนื่อยไหมเนี่ย” พันไมล์ทักทายลลินยิ้ม ๆ คนที่กำลังเดินคิดอะไรเพลิน ๆจึงสะดุ้งสุดตัวตามประสาคนมีชนักติดหลัง! ลลินเพลินมือไปหน่อยเพิ่งจะมากังวลก็ตอนเห็นหน้าพันไมล์นี่แหละ ที่ผ่านมาพันไมล์มักยอม ๆเธอมาตลอดเธอเลยไม่ค่อยเกรงใจ แต่ไม่รู้ทำไม ่หลังมานี้ จู่ ๆ พันไมล์ก็ดูเปลี่ยนไป...
แม้ว่าพันไมล์จะตามใจเธอเหมือนเดิมแต่ลลินกลับไม่รู้สึกว่าคนคนนี้จนโง่แบบเมื่อก่อนขณะที่ส่งยิ้มให้เธอ แววตาของพันไมล์กลับไม่ได้สื่ออารมณ์อะไรเลยเธอไม่สบายใจสักนิดที่เป็แบบนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นเธอได้ข่าวจากคณินด้วยว่าวันนี้ไปได้ไม่ค่อยสวย ไม่รู้สีครามโผล่ไปร่วมโต๊ะกับเขาและพันไมล์ได้อย่างไรสุดท้ายเขาเลยไม่ได้กล่อมพันไมล์ให้สลัดสีครามน่ะสิ
เอาเถอะ...
ลลินไม่อยากมองในแง่ร้ายเธอยังรู้สึกว่าเธอมีโอกาสคิดแผนการมาจัดการพันไมล์ได้อีกเป็ร้อยเป็พันยังไงชะตากรรมของนังพี่สาวคนนี้ เธอก็จะขอเป็คนกำหนดให้เอง
“ไม่เหนื่อยเลยค่ะพี่ไมล์ล่ะคะ สนุกไหมคะ เห็นไปเดตกับพี่เนายมา” ลลินแกล้งแหย่ หากเป็ชาติก่อนพันไมล์คงจะเขินและบอกปัดเธอ ทว่าชาตินี้พันไมล์กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็โกรธขึ้ง
“ทำไมพูดแบบนี้ล่ะลลินเดตอะไรกัน พี่กับพี่นายเป็แค่คนรู้จักอีกอย่างเธอพูดแบบนี้ถ้าแม่กับพ่อพี่ได้ยินจะว่ายังไงล่ะ”
“เอ่อ...ก็...”ลลินถูกท่าทีที่เปลี่ยนไปของพันไมล์ทำให้ใ เธอยังไม่ทันได้ตอบโต้ก็เห็นพันไมล์กล่าวต่ออย่างเยือกเย็น
“พี่กับพี่นายไม่เหมาะกันหรอกอยู่ด้วยกันคงไปไม่รอด พี่ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นแล้ว”
ลลินได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนถ้าพันไมล์ปฏิเสธคณิน แผนที่เธอวางไว้ก็พังหมดน่ะสิ! “ทำไมล่ะคะพี่นายออกจะเป็คนอบอุ่นจริงใจ ยังไม่ทันได้คบหากันเลยพี่ไมล์อย่าเพิ่งกังวลไปก่อนสิคะ"
พันไมล์หลุบตาต่ำเธอไม่ได้ตอบลลินออกไปในทันที
ทําไมน่ะเหรอ?
ยังจะกล้าถามอีกเหรอก็เพราะเธอแต่งกับคณินมาแล้วชาติหนึ่งถึงได้รู้ยังไงล่ะ
“เื่ที่ว่าพี่จะเลือกผู้ชายคนไหนจะแต่งงานกับใคร ยังไงก็ต้องผ่านความเห็นของคุณพ่อคุณแม่ เธอไม่ต้องห่วงไป”พันไมล์ยิ้มน้อย ๆ "จะว่าไปแล้ว ถ้าพี่นายดีขนาดนั้น ทำไมลลินไม่ลองคนกับเขาดูล่ะ?"
"...!!"
“พี่ว่าเธอสองคนต้องเหมาะกันมากแน่ๆ” พันไมล์กล่าวเสียงหวาน...
ใช่เหมาะกันเหมือนผีเน่ากับโลงผุ หรือไม่ก็ต้นงิ้วกับนรกเลยล่ะ
1K
