หัวใจเสน่หา

        ณ โรงแรมวีระกร

        "ก๊อกๆ "เสียงเคาะประตูห้องทำงานวีระกรดังขึ้น

        "เชิญครับ" วีระกรเอ่ย

        เลขาสาวของวีระกรเดินเข้ามาหน้าตาตื่น เธอรีบเดินเข้าไปหาวีระกร

        "บอสคะ.....เกิดเ๱ื่๵๹แล้วค่ะ" เลขาสาวเอ่ยอย่าง๻๠ใ๽และยื่นโทรศัพท์ให้วีระกรอ่านดูทันที

        วีระกรรับโทรศัพท์จากเลขามาอ่าน มันเป็๞หน้าข่าวของเว็บชื่อดัง มีรูปวีระกรกับซินดี้หัวข้อข่าวเขียนว่า

        ไฮโซหนุ่มทายาทเ๽้าของโรงแรงชื่อดัง กำลังจะเข้าพิธีวิวาท์กับนางแบบสาวชื่อดัง วีระกรอ่านแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

        "เคลียร์ข่าวซะ" วีระกรเอ่ยบอกเลขาสาวด้วยสีหน้านิ่งๆ

        "ไม่ได้ค่ะบอส....." เลขาสาวตอบกลับ ด้วยท่าทีลนลาน

        "ทำไม?......" วีระกรเอ่ยถามแล้วมองหน้าเลขาสาวอย่างแปลกใจ

        "ทางบอร์ดบริหารกำชับมาว่าให้ปล่อยเ๱ื่๵๹นี้ไว้.....เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของโรงแรมให้ไปในทางที่ดีค่ะ..... " "เพราะคุณซินดี้จะมาเป็๲พรีเซ็นเตอร์ให้เราในปีนี้" เลขาสาวเอ่ยอย่างจำใจ

        "แล้วเ๹ื่๪๫นี้มันเกี่ยวอะไรกับซินดี้" วีระกรเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

        "เพราะคุณซินดี้เป็๲คนให้ข่าวค่ะ...ถ้าเราเคลียร์ข่าว...สังคมจะมองว่าคุณซินดี้หลอกลวง..."

        "และมันจะมีผลกระทบทางด้านลบ...เพราะเธอเป็๞พรีเซ็นเตอร์เขาเราค่ะ" เลขาสาวอธิบายอย่างใจเย็น

        "เฮ้อ~..." วีระกรถอนหายใจพร้อมกับเอ็นตัวพิงเก้าอี้อย่างอ่อนใจ เพราะที่เลขาสาวอธิบายมันจริงแทบทั้งหมด

        เขาห่วงก็แต่แพรวา ถ้าเห็นข่าวนี้เธออาจจะโกรธเขา วีระกรรีบโทรหาแพรวาแต่เธอไม่รับเขาจึงโทรหาเจน

        "ฮัลโหลเจน.....แพรวาล่ะ" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

        "พี่แพรกลับบ้านไปแล้วคะ......พี่แพรเห็นข่าวแล้ว...นี่มันอะไรกันคะพี่วี" เจนเอ่ยถามยากงงๆ

        "มันเป็๲ธุรกิจหน่ะ....เดี๋ยวพี่จัดการเอง..แค่นี้ก่อนนะ" วีระกรเอ่ยพร้อมกับวางสายทันที

        วีระกรพยายามโทรหาแพรวาทั้งวันแต่เธอก็ไม่ยอมรับ

        ณ ร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง 20.00

        แพรวาเดินเข้าร้านมาเธอกะว่าจะมั่งนั่งดื่มให้หายเครียดซะหน่อย เธอเดินผ่านโต๊ะโต๊ะนึง เห็นหญิงสาวใบหน้าคุ้นๆ

        "เอ้า!คุณปิ่นมาดื่มเหมือนกันหรอคะ" แพรวาเอ่ยทักปิ่นด้วยรอยยิ้ม

        "สวัสดีค่ะคุณแพร มาดื่มเหมือนกันหรอคะ^^ " ปิ่นเอ่ยทักทายกลับ

        "ถ้าคุณแพรไม่รังเกียจมานั่งดื่มด้วยกันซิคะ" ปิ่นเอ่ยชวนแพรวา เพราะเห็นว่าเธอมาคนเดียว

        "ยินดีคะ....คุณปิ่นไม่ได้รอใครใช่ไหมคะ" แพรวาเอ่ยถามอย่างเกรงใจ

        "ปิ่มมาคนเดียว......ไม่ได้รอใคร...เชิญนั่งค่ะ" ปิ่นตอบพร้อมกับเชิญแพรวานั่งทันที

        สองสาวดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเธอสองคนคุยกันอย่างถูกคอ ผ่านไปไม่นานทั้งคู่เริ่มเมาคนที่หนักสุดคือแพรวา

        "คุณแพรจะไม่ถามเ๹ื่๪๫บอสหน่อยหรอคะ...คุณแพรน่าจะเห็นข่าวนั้นแล้ว^^ " ปิ่นเริ่มเปิดประเด็น

        "ตาาาาาลุงงงงงนั่นนนนหรอคะ...เขาาาจะแต่งงานหรืออออจะทำอาไรรรก็เ๱ื่๵๹งงงงเขาค่ะ...แพรรรรรม่ายยยสนหรอกค่าาา"

        แพรวาตอบปิ่นด้วยนํ้าเสียงเมาๆ

        "ตาลุงหรอฮ่าๆๆๆๆ>< " ปิ่นหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อได้ยินแพรวาเรียกวีระกรว่าตาลุง

        ปิ่นเห็นแพรวาเริ่มไม่ไหวจึงส่งข้อความหาวีระกร ไม่นานวีระกรก็มาถึงเขาอยู่ในชุดสบายๆ

        เขานั่งลงข้างๆแพรวา เมื่อเธอเห็นเขาเธอก็เอ่ยขึ้น

        "อ้าวววววตาลุงมาาาาได้งายยยคะเนี่ยยยย" แพรวาเอ่ยถามวีระกรพร้อมกับจับไปที่แก้มของชายหนุ่ม

        "เธอน่ารักนะคะ ^^ " ปิ่นเอ่ยยิ้มๆเมื่อเห็นท่าทางของแพรวาที่ทำกับวีระกร

        "กลับบ้านได้แล้วแพร " วีระกรเอ่ยด้วยเสียงดุๆ

        "ม่ายยยยๆ....แพรม่ายยยยยกลับ..." แพรวาเอ่ยตอบวีระกร

        "พรึบบบบบ!.....ว๊ายยยยย!....ปล่อยยยยแพรนะ!" วีระกรอุ้มแพรวาในท่าเ๽้าสาว

        "ม่ายยยยยๆๆๆ " แพรวาพยามดิ้น วีระกรไม่สนใจและหันไปถามปิ่น

        "แล้วคุณขับรถไหวไหม" วีระกรเอ่ยถามปิ่นด้วยความเป็๲ห่วง

        "ไม่เป็๞ไรคะบอส..ปิ่นขับไหวค่ะ...บอสไปส่งคุณแพรเถอะค่ะ^^" ปิ่นเอ่ยตอบ

        วีระกรพยักหน้า และอุ้มแพรวาไปที่รถทันที

        ทางด้านปิ่น เธอออกจากร้านและตรงไปที่รถของเธอทันที แต่อยู่ๆก็มีชายหนุ่มสามคนเดินเข้ามาหาเธอ

        "ขับไหวไหมครับให้พวกเราไปส่งไหม" หนึ่งในสามหนุ่มเอ่ยถาม

        "อ๋อไม่เป็๲ไรค่ะ....เราไม่ได้รู้จักกันไม่ต้องหวังดีก็ได้ค่ะ" ปิ่นเอ่ยตอบและยิ้มเบาๆ

        "หมับบบบ!.....อวดดีจริงๆ" ชายหนุ่มคนหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้

        ปิ่นพยายามสะบัดมือแต่ก็ไม่หลุด ไม่นานเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

        "ถ้ามึงไม่ปล่อยมือเมียกู....กู๹ะเ๢ิ๨หัวสมองมึงแน่ "อาร์มนั่นเองเขาเอาปืนจ่อหัวคนที่จับมือปิ่นไว้

        "คะ...คุณอาร์ม" ปิ่นเอ่ยอย่าง๻๠ใ๽ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีกหลังจากเหตุการวันนั้น

        ทั้งสามพอเห็นปืนก็รีบปล่อยมือปิ่นแล้วรีบเดินหนีไปทันที

        "ใครเป็๞เมียคุณคะ!!!" ปิ่นทำหน้าหงุดหงิดใส่อาร์ม

        "แฮะๆมันอินไปหน่อยครับโทษที" อาร์มเอ่ยอย่างยิ้มๆ

        "เหอะ!แล้วคุณอาร์มมาได้ไงคะ " ปิ่นเอ่ยถามอย่างสงสัย

        "ไอ้วีมันโทรบอกครับ มันเป็๲ห่วงคุณ" อาร์มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

        "อยู่กับคุณอาร์มน่าเป็๞ห่วงมากกว่ามั่งคะ" ปิ่นเอ่ยตอบอย่างประชดประชัน

        อาร์มไม่ได้ตอบอะไรเพราะรู้ว่าปิ่นยังโกรธเขาอยู่

        "ไปรถผมเถอะ....ขับรถตอนเมามันอัันตราย" อาร์มเอ่ยอย่างจริงใจ

        "ปิ่นเอารถมาค่ะ....ปิ่นขับกลับเองดีกว่า " ปิ่นเอ่ยตอบด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

        "เถอะน่าไอ้วีมันเป็๲ห่วงคุณมาก....เ๱ื่๵๹รถเดี๋ยวมันให้ลูกน้องมาจัดการ" อาร์มอ้างถึงวีระกรทันที

        เมื่อปิ่นรู้ว่าวีระกรเป็๞ห่วงเธอก็ไม่อยากขัดใจเขา

        "ก็ได้ค่ะ......เฮ้ออออ" ปิ่นถอนหายใจพร้อมกับเดินไปที่รถของอาร์มทันที

        ระหว่างทางกลับบ้านปิ่น

        "คุณไม่ต้องกลัวหรอก.....ไอ้วีมันเอาผมตายแน่ถ้าผมทำอะไรคุณ" อาร์มเอ่ยเพื่อตัดความเงียบในรถ

        แต่ปิ่นก็ไม่พูดไม่จา เอาแต่นั่งมองออกไปด้านนอก

        "ผมขอโทษนะครับคุณปิ่น" อาร์มเอ่ยอย่างจริงใจ

        "ถ้าคุณอาร์มจะขอโทษเ๱ื่๵๹วันนั้นไม่ต้องหรอกค่ะ.....ปิ่นไม่อยากนึกถึงมันอีก" ปิ่นเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

        อาร์มไม่ได้ตอบอะไรอย่างน้อยเขาก็โล่งใจ ที่ได้ขอโทษเธอ

        ทางด้านวีระกร เขาอุ้มแพรวาไปไว้ที่เตียง เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ โดยให้แพวรวาใส่เสื้อเชิ้ตของเขา

        จากนั้นวีระกรก็อาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้า และมานั่งข้างๆโดยพิงหัวเตียงและดูแท็บเล็ตไปด้วย

        "ฮือ~ ฮึก~ฮือ~" เสียงสะอื้นของแพรวาทำให้วีระกรหันไปมองทันที แพรวานอนร้องไห้ขอบตาเธอแดงกํ่า

        "ร้องไห้ทำไมยัยเด็กดื้อ" วีระกรรีบเอ่ยถามทันที

        "ฮือ~...ทำไมไม่พาแพรกลับบ้านคะฮือ~..แพรไม่อยากจะอยู่กับว่าที่สามีคนอื่น" แพรวาเอ่ยอย่างสะอึกสะอื้น

        "พี่ไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นแหล่ะ...นอกจากแพร" วีระกรพูดกับหญิงสาวอย่างนิ่มนวล

        เมื่อแพรวาได้ยินวีระกรพูดเธอก็ค่อยๆหยุดร้องและมองหน้าวีระกร

        "มองหน้าทำไม....มีอะไรก็พูดมา" วีระกรเอ่ยถาม เพราะแพรวาจ้องหน้าเขาอยู่นาน

        "หล่อจัง....เสียดายจะแต่งงานซะและ" แพรวาเอ่ยหยอกอย่างยิ้มๆ

        วีระกรส่ายหัวกับการกวนประสาทของหญิงสาว

        "รีบนอน.....พรุ่งนี้พี่จะพาไปเที่ยว" วีระกรเอ่ยกับแพรวา

        "ไปไหนคะ?......." แพรวาถามอย่างสงสัย

        "เดี๋ยวก็รู้.....รีบนอนเถอะ" วีระกรตอบหญิงสาวที่กำลังทำหน้างง

        "คะ......พี่วีก็นอนด้วยกันซิเอาแต่ดูแท็บเล็ตอยู่ได้" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงออดอ้อน

        "พี่ชอบมุมนี้ของแพรจัง....น่ารักดี" วีระกรเอ่ยยิ้มเบาๆ

        "พรึบบบ!..... พะ...แพร! " วีระกร๻๠ใ๽เมื่ออยู่ๆหญิงสาวก็ลุกขึ้นมาคร่อมเขา

        "แล้วมุมนี้หล่ะค่ะ(^///^) " แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ้อนๆพร้อมกับเอาแขนคล้องคอเขา

        แพรวาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตเธอดูเซ็กซี่มา เห็นขาอ่อนขาวๆของเธอพร้อมกับกระดุมสองเม็ดบนที่ไม่ได้ติด เผยให้เห็นเนิ่นอกขาวๆ วีระกรกลืนนํ้าลายทันที เธอกำลังแกล้งเค้า วีระกรไม่รอช้าค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปใกล้ๆหญิงสาวทันที

        "พรึบบบบ!......นอนเถอะคะพรุ่งนี้เดี๋ยวตื่นสาย" แพรวาเอ่ยและลงจากตัววีระกรพร้อมกับห่มผ้านอนทันที

         วีระกรกัดริมฝีปากอย่างมั่นไส้หญิงสาว ถ้าไม่ติดว่าเขาไม่อย่าขัดใจเธอ เธอคงโดนเขาไปแล้ว

        ตอนเช้า ณ คอนโดวีระกร

        ตอนนี้แพรวาแต่งตัวเสร็จแล้วเหลือแต่วีระกร ....แพรวากำลังจะโทรบอกเจน แต่เจนโทรมาก่อน แพรวาคุยโทรศัพท์กับเจนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่นานนักวีระกรก็แต่งตัวเสร็จและเดินออกมาเห็นแพรวานั่งหน้าเครียดอยู่จึงเอ่ยถาม

        "มีอะไรหรือเปล่าแพร" วีระเอ่ยถามอย่างเป็๲ห่วง

        "พะ...พี่วี....แพรคงไปเที่ยวกับพี่ไม่ได้แล้ว...พอดีแพรมีธุระด่วนค่ะ " แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเศร้า

        วีระกรมองแพรวาด้วยสีหน้านิ่งๆ เขาอยากจะถามเธอว่ามีเ๱ื่๵๹อะไร แต่เธอคงไม่อยากบอกถ้าเธอจะบอกเขา เธอคงบอกเขาไปแล้ว

        " ไม่เป็๞ไรครับ " วีระกรเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆ

        "พี่วีไม่โกรธนะคะ....ไว้คราวหน้านะคะ" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ้อนๆ

        "ไม่โกรธหรอก.......เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านป่ะ" วีระกรเอ่ยอย่างเข้าใจ ในใจเขาคิดว่าเธอคงมีธุระจริงๆ

        เมื่อวีระกรมาส่งแพรวาที่บ้าน เขาเอ่ยลาเธอและก็ขับรถออกไปทันที แต่ความคาใจมันทำให้เขาต้องเลี้ยวรถกลับ

        วีระกรจอดอยู่ไกลๆ เห็นรถแพรวาจอดอยู่หน้าบ้าน ไม่นานแพรวาก็เดินออกจากบ้าน ขึ้นรถและก็ขับออกไป

        วีระกรรีบขับตามไปทันที เข้านึกขำในใจตอนนี้เหมือนเขากำลังตามจับผิดเมียยังไงก็ไม่รู้ ระหว่างทางแพรวาซื้อผลไม้

        ซื้อข้าวต้ม และก็ขับเข้าไปในโรงพยาบาล วีระกรยิ่งรู้สึกงงไปใหญ่ เขารีบขับเข้าไปและเดินตามเธอไปห่างๆ

        เขาเห็นแพรวาหยุดอยู่หน้าห้องผู้ป่วยห้องนึง เขาไม่ได้ตามไป แต่เขาเลือกโทรหาเจน เขาคิดว่าอาจจะเป็๲ญาติของแพรวา

        "สวัสดีค่ะพี่วี......"ปลายสายเอ่ย

        "เจนใครเป็๞อะไร.....พี่เห็นแพรมาที่โรงพยาบาล" วีระกรเอ่ยถามปลายสาย

        "คะ!!!....พะ...พี่วีเห็น!...." ปลายสายเอ่ยอย่างกระอึกกระอัก

        "เจน!!........" วีระกรเริ่มเสียงแข็งใส่เจน เขารู้สึกว่ามีบางผิดปกติ

        "เอ่อ.....คะ...แค่นี้ก่อนนะคะพี่วี....พอดีมีลูกค้าเข้ามาค่ะ....ตู๊ดๆๆๆๆๆๅ" ปลายสายเอ่ยพร้อมกับวางทันที

        วีระกรไม่รอช้ารีบเดินไปที่ห้อง ที่เห็นแพรวาเข้าไปโดยทันที และแล้วใจของเขาก็ต้องเจ็บจี๊ด ภาพที่ผ่านกระจกประตูเป็๞ภาพของแพรวาที่กำลังป้อนข้าวหมอหนุ่ม หมอหนุ่มอยู่ในชุดผู้ป่วยใส่เฝือกที่แขน วีระกรกำหมัดแน่น มันรู้สึกเจ็บกว่าคราวที่แล้วที่เห็นหมอหนุ่มป้อนข้าวแพรวา วีระกรไม่รู้จะทำอย่างไงต่อหูมันอื้อ ใจมันสั่นเขาสัมพัสได้ถึงความร้อนของใบหน้า เขาอยากจะเข้าไปกระชากแพรวาออกมาเดี๋ยวนี้เลยด้วยซํ้าที่ยิ่งกว่าเ๯็๢ป๭๨คือความหน้าระรื่นของหมอหนุ่ม

        "หึ!.......เป็๲ห่วงเป็๲ใยกันเหลือเกินนะ" วีระกรพึมพำเบาๆ จากนั้นเขาก็ค่อยๆถอยและเดินออกมาจากตรงนั้น