Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่หนึ่งร้อยหนึ่ง  การเตรียมตัวก่อนเข้าดันเจี้ยนหอคอย

พี่โคแนนพูดจริงทำจริง

เขาคือคนจริงที่หากเจอร่างของตนเองในอดีตที่ยังเป็นนักรบหนุ่มร้อนแรงหรือเจอตนเองที่เป็นราชาชราที่เนหื่อยล้าเขาก็สามารถฆ่าคนทั้งสองคนได้ทันทีเพื่อเอาชีวิตรอดเพราะสำหรับพี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนต่อให้ชีวิตนี้คือภาพลวงตาห้อ้อมกอดสีขาวของสตรี เนื้อสีแดง ให้กับเขาก็เพียงพอใจแล้ว

ต่อให้โลกนี้คือภาพลวงตาตัวเขาเองก็คือภาพลวงตาเช่นกัน

ไม่มีใครคาดหวังว่าคนประเภทแกว่งดาบไปมาตลอดทั้งวันคืนแบบพี่โคแนนหรือเฮียกัซแห่งเบอร์เซิร์กคือนักปรัชญาที่พยายามใคร่ครวญถึงปัญหาของชีวิต

มันคือสาเหตุทีทำให้พี่โคแนนต้านทานพวกตัวยึกยือและเฮียกัซต้านทานพวกก็อดแฮนด์ได้เพราะแนวคิดว่า

พลังใจขั้นสูงสุดรวมกับทักษะปรัชญาขั้นสูงสุด

ทำให้ต่อให้อีกฝ่ายปีศาจมีพลังการรบกวนทางจิตหรือการพูดจาเพื่อทำลายจิตใจของมนุษย์อย่างไรคนที่มีพลังใจปานพระเอกโชวเน็นและพลังปรัชญาขั้นสูงสุดอย่างพี่โคแนนและเฮียกัซก็จะต่อต้านการพูดจาเกลี้ยกล่อมและการทำลายจิตใจของฝั่งปีศาจไปได้

ดังนั้นการเอาพี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนมาผจญภัยด้วยเพื่อเตรียมรับมือเผื่อเจอตัวประเภทยึกยือที่มีการโจมตีทางจิตใจได้จึงสำคัญอย่างมากสำหรับผม

“ขอบคุณที่ยอมรับคำขอร้องครั้งนี้”

ก่อนที่ผมจะยกปากกาและกระดาษขึ้นมาอีกครั้ง

“สอบถามหน่อยว่าหากเจอสถานการณ์อย่างนี้ต้องทำอย่างไร?”

ผมถามคำถามพี่โคแนนสารพัดเพื่อร่างแผนการการผจญภัย

พี่โคแนนส่ายศีรษะเอาเหล้ากรอกปากอีกครั้งรู้สึกเสียใจอยู่นิดๆที่รับงานนี้

“พวกบัณฑิต”

พี่โคแนนบ่นพึมพำ พวกที่ชอบคิดอะไรมากเกินไปแทนที่จะจัดการปัญหาทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าด้วยกำลังของเราเอง

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป้นอย่างพี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อน

การที่จะเอาตัวรอดในเรื่อง

“ชั้นเป็นนางร้ายที่ถูกกำหนดให้ต้องตายจึงได้ตะลุยดันเจี้ยนหอคอยจนถึงชั้นที่เก้าสิบเก้ารู้สึกตัวอีกทีก็เก่งกว่าจอมมารกลายเป็นบอสลับไปเสียแล้ว”

นั้นทำให้ตัวเขาต้องพยายามหาททางทุกวิถีทางที่จะเอาตัวรอดจากดันเจี้ยนไปให้ได้หรืออย่างน้อยก็เพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้มากที่สุด

จนกระทั่งเขาเริ่มทดสอบอารมร์ของพี่โคแนนจนถึงที่สุดแล้วจึงบอกว่า

“ผมจะไปเตรียมตัวและพรุ่งนี้เช้าจะมาหา”

ผมกล่าวก่อนที่จะจ่ายค่าเหล้าและเนื้อให้พี่โคแนนในโรงแรมก่อนจะไปหาเป้าหมายการเตรียมการอย่างอื่นก่อนจะเข้าดันเจี้ยน