ตอนที่ 18 ทอยลูกเต๋า
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องหนังสือ ยิ่งทำให้ลั่วจิ่วรู้สึกไม่สบายใจ หรือว่าจะมีเื่ร้ายแรงเกิดขึ้น?
“ลั่วจิ่ว เื่การลอบสังหารคราก่อน สืบสวนไปถึงไหนแล้ว? ”หลังจากลังเลอยู่นาน เ่ิูก็เอ่ยถามขึ้น
“หา!” ลั่วจิ่วใกับคำถามของเ่ิู ไม่ใช่เพราะคำถามของเ่ิูตอบยาก แต่เพราะคำถามนี้ ท่านอ๋องเคยถามไปแล้วในวันนั้น เหตุใดวันนี้ถึงถามอีกครั้ง หรือว่าท่านอ๋องลืมไปแล้ว?
“ท่านอ๋อง ข้าน้อยสืบจนแน่ชัดแล้วว่าเป็มือสังหารที่ฝูงหวงฝู่เย่ส่งมา เป้าหมายคือการแย่งชิงจี้หยกพิณหงสา!”
“อืม อืม” เ่ิูพยักหน้า ทำท่าทางเข้าใจ ดูท่าคงไม่ได้ลืม
แต่สีหน้าเคร่งเครียดของเขายังไม่เปลี่ยน คล้ายกำลังมีเื่หนักใจ แสดงท่าทางลังเลที่จะพูด ยิ่งทำให้ลั่วจิ่วรู้สึกหวาดกลัว
ปกติแล้ว เวลาท่านอ๋องทำสีหน้าแบบนี้ ต้องมีเื่ใหญ่เกิดขึ้น หรือว่าฝูงหวงฝู่เย่กำลังจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่? ลั่วจิ่วเหงื่อแตก
เ่ิูไม่ได้พูดอะไร บรรยากาศในห้องหนังสือน่าอึดอัดมาก
อันที่จริงเ่ิูแค่อยากจะถามถึงอาการของโล่วชิเจี่ย แต่เขากลัวเสียหน้า จึงไม่กล้าเอ่ยปาก อ้ำอึ้งอยู่นาน
ลั่วจิ่วรู้สึกงงงวย วันนี้ท่านอ๋องทำตัวแปลกๆ
หลังจากลังเลอยู่นาน เ่ิูก็ถามคำถามของเขาออกมา
“าแของไอ้สารเลว โล่วชิเจี่ยดีขึ้นบ้างรึยัง?”
เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด เ่ิูจึงเติมคำว่า "ไอ้สารเลว" ไว้หน้าชื่อของโล่วชิเจี่ย เพื่อให้คนอื่นคิดว่าเขารังเกียจโล่วชิเจี่ย
แต่สำหรับลั่วจิ่ว มันกลับมีความหมายอีกอย่าง ฟังดูเหมือนว่าโล่วชิเจี่ยทำอะไรไม่ดีกับท่านอ๋องไว้ ท่านอ๋องจึงอาฆาตแค้น ชวนให้คิดไปไกล
“..ท่านอ๋อง.... โล่วชิเจี่ยเขาสบายดี!” ลั่วจิ่วก้มหน้าลง ไม่ให้เ่ิูเห็นสีหน้าของเขา ถ้าท่านอ๋องรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาคงโดนท่านอ๋องฉีกเป็ชิ้นๆแน่
เ่ิูเลิกคิ้ว น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจ
“ดีแค่ไหน? เมื่อคืนเพิ่งโดนโบย 50 ที ได้ทายาหรือไม่ ตอนนี้คงยังสลบอยู่ไหม!”
“เอ่อ...” ลั่วจิ่วทำหน้าลำบากใจ
ดีแค่ไหนน่ะรึ? จะบอกว่าแข็งแรง กระปรี้กระเปร่า ได้ไหม? ใครจะไปคิดว่าโล่วชิเจี่ยที่เมื่อวานโดนตีจนเกือบตาย ตื่นเช้ามาจะกลับมาแข็งแรงขนาดนี้!
“เอ่อ..... ข้าน้อยก็อธิบายไม่ถูก ขอเชิญท่านอ๋องไปดูที่ห้องขังด้วยตัวเองเถิด!”
ดูเหมือนเ่ิูจะรอคำพูดนี้อยู่พอดี ทันทีที่ลั่วจิ่วพูดจบ เ่ิูก็เดินนำหน้าไป
“พาข้าไปดู!”
ลั่วจิ่วพยักหน้า เดินตามเ่ิูไปที่ห้องขัง
เมื่อเ่ิูเดินเข้าไปในห้องขังแล้วเห็นโล่วชิเจี่ย สีหน้าของเขาก็มืดมน!
เพราะตอนนี้โล่วชิเจี่ยกำลังเล่นทอยลูกเต๋ากับเหล่าองครักษ์กันอย่างสนุกสนาน
“ข้าเลือกปลา!” โล่วชิเจี่ยตอบก่อน
“ข้าเลือกกุ้ง!”
“ข้าก็กุ้ง”
“ขอเลือกกุ้งเหมือนกัน!”
เมื่อเปิดฝาครอบออกดู ก็ปรากฏปลาคาร์ฟสีชมพู
“โห่!”
ทุกคนร้องโวยวาย ส่วนโล่วชิเจี่ยหัวเราะเสียงดังด้วยความดีใจ ข้ารวยแล้ว ข้ารวยแล้ว!
โล่วชิเจี่ยยิ้มแก้มปริด้วยความตื่นเต้น กวาดเงินทั้งหมดมากอดไว้ ยัดใส่ในอกเสื้อ
โล่วชิเจี่ยรู้สึกถึงความไม่พอใจจากเหล่าองครักษ์ที่อยู่นอกกรงขัง ทั้งยังััได้ถึงจิตสังหารจากข้างหลังพวกเขาอีกที เป็จิตสังหารที่รุนแรงมาก!
โล่วชิเจี่ยจึงหันไปมองอย่างระมัดระวัง ก็เห็นเ่ิูยืนอยู่ สีหน้าเขามืดมน จ้องมองนางด้วยสายตาอาฆาต สายตาเ็าแบบนั้น ทำให้โล่วชิเจี่ยตัวสั่นเทา
เกิดอะไรขึ้น? วันนี้นางแค่เล่นลูกเต๋า ไม่ได้ไปยุ่งกับเขาสักหน่อย! คิดดูดีๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรเขาจริงๆ แล้วทำไมหมอนี่ถึงมองนางแบบนั้น? โล่วชิเจี่ยไม่เข้าใจ
“โล่วชิเจี่ย อธิบายให้ข้าฟังหน่อย ” เ่ิูทำหน้าบึ้ง กัดฟันแน่น คำพูดของเขาเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน
ไม่ใช่แค่โล่วชิเจี่ยที่รู้สึกงงงวย แม้แต่เหล่าองครักษ์และลั่วจิ่วก็รู้สึกแบบเดียวกัน การที่โล่วชิเจี่ยเล่นลูกเต๋าเป็เื่ไม่ถูกต้องก็จริง แต่มันก็ไม่น่าถึงขั้นทำให้ท่านอ๋องโกรธขนาดนี้ นี่ดูเหมือนว่าท่านอ๋องกำลังจงใจหาเื่โล่วชิเจี่ยเลย!
504
