“แล้วต้นไม้แห่งชีวิตหล่ะมีอยู่มาก่อนหรือหลังพวกท่าน” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม
“พวกเ้าคงหมายถึง “พระมารดาแห่งหมู่ซู่(พระมารดาแห่งจิติญญาทั้งปวง) ” ท่านคือต้นกำเนิดดวงจิตถ้าไม่มีท่านก็ไม่มีพวกเราสักดวงิญญา แน่นอนพระนางคือผู้ให้กำเนิดให้ชีวิตให้จิตวิญาณกับพวกเราทั้งหมด” ผู้เฒ่าหมู่ซู่ตอบ
“พวกเราทั้งหมด ท่านหมายความว่าอย่างไรพวกเราจากทุกที่หรอ” ฮวาเฟยฟาถามต่อ
“พวกเราหมายถึง ต้นไม้ มนุษย์ ุ์ ิญญาภูติผี ปีศาจ เทพเซียนเทวดา ภูติ เดรัจฉาน ทั้งหมดล้วนกำเนิดมาจากต้นไม้แห่งชีวิต” หลานหลี่เซ่อกล่าว ทุกคนที่ได้ยินอ้าปากค้างตะลึงทึ่งและสงสัยคืออะไรกัน
“พระมารดาแห่งชีวิตหรือชื่อที่ผู้คนเรียกและถูกบันทึกไว้ “ต้นไม้แห่งชีวิต”คือสิ่งมีชีวิตแรกเริ่มของทุกสิ่ง ถัดจาก ผู้สร้าง ผู้ปกปักษ์ ผู้ทำลายผู้พิทักษ์”หลานหลี่เซ่อเริ่มเล่าพร้อมใช้พลังเวทย์สร้างภาพนิมิตรไปพร้อมเื่ราว ในภาพเป็ยุคอดีตั้แ่ก่อนดาวจะสร้างตัวมีเพียงต้นไม้แห่งชีวิตสีขาวยืนต้นลำต้นกิ่งก้านสาขาใบเถาวัลย์ล้วนฉาบไปด้วยสีขาวพร้อมหัวใจแห่งพฤกษาสีทองโปร่งแสงเต้นตรงกลางลำต้นอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวง
เมื่อยืนต้นได้ยาวนานเกินหมื่นปีก็เกิดเป็ร่างโปร่งแสงสีขาวของผู้หญิงสยายผมหน้าตาอ่อนโยนใจดีงดงามผุดขึ้นจากกอต้น ในมือประคองอยู่ตรงอกและค่อยสร้างดวงจิตขึ้นทีละดวงและปล่อยบ้างก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บ้างก็ลอยละลิ่วไปคนละทิศคนละทางนั่นคือดวงจิตของสิ่งมีชีวิตที่ต่างพากันไปกำเนิดในภพภูมิต่างๆ ที่เกิดขึ้นจะเกิดขึ้นใหม่ตามๆ กันมาในอนาคต และหลังจากการให้กำเนิดดวงิญญามากมายหนึ่งในผู้ที่กำเนิดมาก่อนคือพวกเผ่ายืนต้นหมู่ซู่ในขณะที่เผ่าพันธุ์อื่นถูกสร้างดวงจิตและปล่อยไปหาร่างในภพไกลโพ้นที่เหมาะกับตนหมู่ซู่และเหล่าพฤกษาถือกำเนิดจากเศษเสี้ยวของต้นไม้แห่งชีวิตที่ขยายออก และสร้างและทิ้งบางชิ้นลงหรือแบ่งออกจากเล็กน้อยก็กลายเป็พืชพันธุ์มากมายและท้ายสุดภพพืชพันธุ์ก็ถือกำเนิดขึ้นในขณะที่พฤกษาเกิดก้มาพร้อมดวงจิตเสี้ยวหนึ่งจากตัวพระแม่แห่งจิติญญาเช่นกันดังนั้นเมื่อดวงจิตของหมู่ซู่หลุดจากร่างก็จะแค่วนเวียนกลับหาร่างต้นไม้แห่งชีวิตเหมือนดวงิญญาอื่นๆแต่จะไม่ไปไหนไกลจากพระแม่ และท้ายสุดจะคืนลับร่างหมู่ซู่ในภพภูมินี้ต่อไปและในขั้นต่อมาก็เป็การมาของผีเสื้อราตรีที่บินมาเกาะเริ่มจากหนึ่งตัวกลายเป็สองตัวสามตัวร้อยตัวพันหมื่น แต่ผีเสื้อนี่ไม่ได้มาแต่ตัวและปีกเรืองแสงที่งดงามแต่นำพาดวงิญญามากมายที่ไร้ทางไปกลับมาสู่ต้นไม้แห่งชีวิตและนำทางต่อสู่ภพภูมิที่ควรไป
“หิมะ!เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงบนต้นไม้แห่งชีวิตนั่น จริงๆ แล้วคือดวงิญญาที่ดับสูญ”ฮวาเฟยฟาเอ่ยแทรกขึ้น
“ถูกต้อง ที่พวกท่านเห็นว่าเป็หิมะแท้จริงคือดวงิญญาที่กลับมาขอพลังจากต้นไม้แห่งชีวิตและจะถูกนำทางต่อไปสู่ภพที่คู่ควรโดยผีเสื้อยมทูตทุกดวงจิตต้องเดินทางกลับสู่บ้านที่ตนจากมาในที่นี้ก็คือผู้ให้กำเนิดพระแม่แห่งจิติญญา” หลานหลี่เซ่อเล่าต่อ
หลังจากนั้นโลกเริ่มวุ่นวายแต่ละภพภูมิมีการตีรันฟันแทง สร้างอำนาจเบ่งขยาย เพื่อหลีกลี้หนีความวุ่นวายและการให้ดวงจิตจากภพอื่นทราบการกำเนิด และมีตัวตนของพระแม่แห่งจิติญญาท่านจึงให้คนทราบแค่ในนามต้นไม้แห่งชีวิตที่เป็ผู้ให้กำเนิดภพพฤกษาและปิดผนึกการเข้าออก และการับรู้จากภพอื่นๆ เด็ดขาดเว้นแต่ดวงิญญาที่ดับสูญจะสามารถเดินทางแวะเวียนผ่านมาทางภพนี้ได้
ทุกคนหันมองไปที่ต้นไม้แห่งชีวิตเห็นหิมะที่ร่วงหล่นซึ่งความจริงก็คือิญญาที่ดับสูญ ช่างดูเปราะบางงดงามแบบไม่มีพิษมีภัยเหมือนยามมีชีวิตอยู่และลำแสงเส้นสายลากยาวฉวัดเฉวียนไปมาจากบนฟ้าสู่ใต้ดิน จากใต้ดินสู่บนฟ้าจากซ้ายไปขวา ขวาไปซ้าย ของการนำทางของผีเสื้อราตรีก็รู้สึกสะท้อนถึงความไม่แตกต่างของทุกดวงจิตที่ต้องเวียนว่ายและไปตามทางที่ตัวเองได้กระทำมา
“แล้วท่านหล่ะ หลานหลี่เซ่อ ตัวตนของท่าน”เ้าวั่งซูเอ่ยถาม
“ข้าก็คือหนึ่งในเศษเสี้ยวของต้นไม้แห่งชีวิตอย่างที่ทุกคนลือกันหลังจากที่เกิดเหตุะเิที่จัตุรัสเฟิงสุ่ยแรงกระแทกทำให้เศษเสี้ยวหนึ่งหลุดไปภพภูมิมนุษย์ และ เมื่อข้าถือกำเนิดแรกเริ่มข้าไม่สามารถมีรูปร่างแบบมนุษย์ได้ แต่ด้วยความผิดเพี้ยนของพลังงานที่หมู่บ้านชุนเทียนทำให้ข้าได้รูปร่างมนุษย์มาและกลายเป็หลานหลี่เซ่อหลังจากที่ข้าได้รับแต่งตั้งมาเป็ปรมาจารย์ภพกระจกข้าก็อยากกลับมาช่วยแบ่งเบาภาระพระแม่ พร้อมกับสร้างภพพืชพันธุ์จึงได้พยายามสร้างหมู่ซู่ขึ้นมาโดยใช้รูปร่างหน้าตาข้า
พวกท่านเข้าใจใช่ไม๊ข้าไม่สามารถสร้างรูปร่างคนขึ้นมาตามอำเภอใจ มันแย้งกฎธรรมชาติดังนั้นจึงต้องเป็ตัวเองเต็มไปหมดให้ทุกคนมาช่วยงานและสลับตัวกันไปมาเพราะทุกร่างและดวงจิตแห่งหมู่ซู่ล้วนพันผูก และรับรู้ถึงกันได้หมดดังน้นทุกร่างของหลานหลี่เซ่อก็มีความคิดความทรงจำประสบการณ์ไม่ต่างกันและในขณะที่พวกเราสร้างกระจกพืชพันธุ์พวกเราบรรพาจารย์ทุกคนที่ต่างล้วนมีต้นกำเนิดจากภพนั้นๆ ก็ได้ออกความเห็นให้ภายใต้กระจกคือภพที่แท้จริง คือการดึงภพที่แท้จริงมาอยู่ใกล้และสามารถใช้วิตได้ทั้งภพของตัวเองเจอหน้าค่าตาญาติมิตร และที่สำคัญคือการได้กลับสู่ภพต้นกำเนิดคือการเติมพลังแห่งจิติญญา อย่างที่พวกท่านทราบทุกดวงจิตจะอ่อนแอและสูญสลายหากไม่ได้รับพลังจากภพกำเนิดเลยและที่สำคัญพวกเรายังสามารถป้องกันการะเิแบบในอดีตอีกการปกปักรักษาสถานที่แห่งนี้ หมู่บ้านชุนเทียนเป็หน้าที่ร่วมกันของทุกภพ”
“ฮะ!แบบนี้ก็หมายความว่าภายใต้กระจกทุกบานที่สำนักคุ้มภัยเก้าจักยุตราคือทางสู่ภพอื่นทั้งหมดแบบนี้ทุกคนก็ฝ่าฝืนกฏทั้งหมดมาโดยตลอดหน่ะสิ” เ้าวั่งซูเอ่ย
“จะพูดแบบนั้นก็ได้ ฝ่าฝืนกฏการข้ามภพแต่กระจกและพวกข้าไม่สามารถนำพาสิ่งอื่นหรือดวงจิตใดๆ ข้ามไปมาได้เว้นแต่พวกเราเหล่าบรรพาจารย์และผู้สร้างกระจกภพนั้นๆ ซึ่งก็น่าจะเป็คนจากภพอื่นแม้แต่ดวงจิตเดิมกำเนิดจากภพนั้นๆ ก็ไม่สามารถข้ามไปมาได้ และจุดประสงค์ของพวกเราบรรพาจารย์อย่างที่พวกท่านก็ทราบก็คือการปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้และฝึกปรือเหล่าผู้ฝึกตนให้ชำนาญและรับรู้สภาพภพต่างๆให้ได้มากที่สุดเพื่อป้องกันภัยร้ายที่อาจจะเกิดในอนาคต” หลานหลี่เซื่อเอ่ย
“อีกอย่าง จริงๆ แล้วพวกข้าข้ามไปมาได้สองภพและพาคนเข้าออกไปไม่ได้แต่ไม่มีคนไหนเค้าสามารถข้ามไปข้ามมาได้ทุกภพแบบท่านสองคนด้วย ฮ่าๆๆ”หลานหลี่เซ่อเสริมประชด
“แหะ! แหะ! ก็จริงของเค้าเนอะ”เ้าวั่งซูหันมาทางฮวาเฟยฟา
“แล้วทำไม ภพฝันแห่งความเงียบงันหลี่เลี่ยงเฟิ่ง เค้าถึงไม่ทราบว่าเื้ักระจกคือภพฝัน” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม
“หลี่เลี่ยงเฟิ่งเป็ปรมาจารย์ที่ปรากฏตัวเป็คนสุดท้ายภพฝันแห่งความเงียบงันเป็ภพที่ค่อนข้างลึกลับต่างจากภพพืชพันธุ์ตรงที่ไม่แน่ใจว่ามีตัวตนอยู่จริงไม๊ขาวหรือดำ และจริงๆเค้าเองก็ทราบว่าปรมาจารย์ทุกคนจะดึงภพต่างที่แท้จริงมาไว้ในกระจกเพื่อเพิ่มพลังชีวิต และพลังปกป้องให้กระจกทั้งเก้าและเื่นี้จะเป็ความลับแค่ระหว่างปรมาจารย์กระจก ทั้งหมดแต่ที่เค้าทำตัวเหมือนไม่รู้อะไรเลยนั่นอาจจะเป็เพราะพันธะบางอย่างทำให้ความทรงจำของเค้าถูกกักไว้ชั่วคราว” หลานหลี่เซ่อกล่าว
“ออ นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมเค้าถึงไม่รู้ว่าั์ถูหลันกับเทพธิดาเม่งเซี้ยะคือพ่อแม่และเค้าทั้งสามสามารถอยู่ด้วยกันได้ผ่านกระจกมาตลอด” เ้าวั่งซูเอ่ย
“นี่พวกท่าน ได้มีโอกาสเจอทั้งสองแล้วรึ”หลานหลี่เซ่อเอ่ยถามตื่นเต้น
“ใช่พวกข้าทั้งสองได้บังเอิญหลงเข้าไปภพฝันและก็ค้นพบว่าภพฝันเป็ภพที่มีความขาวดำแท้จริงไม่อาจแยกแยะ และก็สามารถปรากฏได้ทุกที่ตามความ้าของเหล่าดวงจิตที่มีตบะถึงเรียกร้องและทั้งสองคนก็มีชะตาที่น่าเศ้รา และเป็คนที่ยิ่งใหญ่และน่านับถือมากทีเดียว”เ้าวั่งซูเล่า
“พวกเค้าสองคนคือเทพผู้ครองจักรราศีแห่งฟ้าตะวันออกกลุ่มจักราศีแพะทะเลและ เทพผู้ครองจักรราศีแห่งฟ้าทางตะวันตกกลุ่มจักราศีหญิงพรมจรรย์ทั้งสองคือหนึ่งในดวงจิตดวงแรกๆ ที่ถูกกอปรสร้างขึ้นในภพ์ทั้งสองคือดวงดาวทางตะวันออกและตะวันตกที่สว่างและงดงาม ยิ่งเวลาที่ทั้งสองภพบกันปีละหนึ่งครั้งแสงสว่างก็ยิ่งกระจายวงกว้างมาจนถึงภพนี้ แต่ตามที่เล่าหลังจากเกิดการแย่งชิงวางอำนาจบาดใหญ่อิดฉาริษยา ทั้งสองคนก็คือหนึ่งในเหยื่อของความบาดหมางเ่าั้แต่ข้าเชื่อว่าท้ายสุดพวกเค้าก็มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันในภพภูมิที่สงบอย่างแท้จริง”หลานหลี่เซ่อกล่าวยิ้ม
“พวกท่านนี่ทุกเื่จริงๆ”เ้าวั่งซูหลุดปากเบาๆ
“ฮ่าๆ! แน่สิ! เื่พวกท่านพวกข้าก็รู้ไม่มีเื่ไหนหลุดรอดไปจากพวกข้าหมู่ซู่หรอก ฮ่าๆๆๆ”หลานหลี่เซ่อและพวกหมู่ซู่าต่างพากันหัวเราะยกใหญ่ ทั้งสี่คนฟังอึ้งแต่ก็เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความะและความสามารถของเหล่าต้นไม้หมู่ซู่จากภพพืชพันธุ์และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต้นไม้แห่งชีวิตที่แท้จริงแล้วให้กำเนิดทุกอย่างธรรมชาติคือต้นกำเนิดของสรรพสิ่งและอยู่ทุกที่จริงๆ
“โอ๊ะ! นั่นต้นไม้แห่งชีวิตสว่างขึ้นพวกผีเสื้อราตรีก็ดูกระวนกระวาย” เ้าวั่งซูเอ่ย
“นั่นน่าจะเป็สัญญาณว่าพระแม่แห่งจิติญญากำลังปรากฏกาย สร้างดวงจิตใหม่สู่ภพภูมิ” ผู้เฒ่ามู่ซู่พูดเชื่องช้า
7K
