บ้าน
"เอ่อ...คุณภีมครับคุณท่านให้ไปพบที่ห้องนั่งเล่นครับ"
ผมคิดว่าผมกลับมาพ่อจะยังไม่กลับมาเสียอีก มันก็ยังไม่ได้ดึกขนาดนั้น กลับบ้านเร็วจนผิดพิสัยแฮะ
พรึบ
"..."
"ไม่คิดจะไหว้จะทักทายกันบ้างหรอมารยาทที่เคยส่งไปเรียนลืมหมดแล้วหรอ...
กลับมาถึงไม่ทันเท่าไรก็รีบออกไปข้างนอกเลยนะ อยู่บ้านก่อนมันจะอะไรนักหนา ฉันกลับมาแต่ทำงานเหนื่อยๆแทนที่จะได้พักต้องมานั่งรอแกกลับมานี่!"
"ก็แล้วทำไหมไม่รอพบพรุ่งนี้ล่ะ"จะนั่งรอผมกลับมาทำไหม ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเจอกันอยู่แล้วมานั่งรอให้เสียเวลาพักผ่อนทำไมก็ไม่รู้ ยิ่งแก่ขึ้นทุกวันอยู่ด้วย
"ต่อปากต่อคำเก่งขึ้นนี่ ค่อยสมกับส่งไปเรียนตั้งไกล"
"อ้าวว..."
"แต่ก็เอาเถอะแค่อย่าทำให้ชื่อเสียงฉันเสียหายเป็พอ"หึ ชื่อเสียง ชื่อเสียง! อะไรก็หน้าตาชื่อเสียงมันจะอะไรหนักหนาผมเองก็ไม่อยากใช้หนักหรอกนามสกุลนี้...ยุ่งยาก
"..."
"เงียบ ดี! เงียบให้มันได้ตลอดล่ะ นี่เอาไปเอกสารเื่เรียนของแกฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้วอีกสามวันเข้าไปเรียนได้เลย แล้วอย่าทำให้เสียผู้ใหญ่เค้าล่ะ เค้าอุตสาห์เอาเข้ากลางเทมอให้"
"ครับ"
"ไปได้แล้ว"
"ครับ"
"เออ! เดียวเอานี่ไปด้วย"
"ครับ?"
"จะงงอะไรเอาไป! รถตกรุ่นขนาดนั้นขับไปก็มีแต่อายคนเค้า เอานี้ไปใช้!"
"ครับ? ตกรุ่น..."ตกรุ่นอะไรครับเค้าเพิ่งเปิดขายไปปีที่แล้วไม่ใช่หรอ
"อะไร? ไปได้แล้ว..."ไม่ดิ ผมยังไปไม่ได้
"ผมขอออกไปอยู่คอนโด"
"ไม่ได้!!! ขนาดอยู่บ้านวันแรกยังกลับมืดค่ำขนาดนี้แล้วนับภาษาอะไรกับอยู่คอนโดไม่ใช่ว่าแกจะไม่กลับเลยหรอ"ไม่ใช่ว่าที่บ้านไม่มีคนอยู่หรอกหรอผมถึงต้องออกไปข้างนอก ถามหน่อย
"ผมจะอยู่คอนโด! คุณไม่มีสิทธิมาห้ามผม ไม่อย่างงั้นผมจะกลับไปเรียนเมืองนอกเหมือนเดิม!"ความจริงผมก็ยังไม่อยากกลับมาหรอกครับอีกแค่2ปีผมก็จบแล้วทำไมไม่ให้เรียนให้จบจบไปก่อนค่อยกลับมา จะทำให้เื่มันยุ่งไปถึงเมื่อไร
"ภีม! อย่ามาพูดไม่รู้เื่ดู..."
"ดูพรีมเป็ตัวอย่าง...สินะ พรีมก็ส่วนพรีมผมก็ส่วนผมจะให้ผมเป็เงาของใครผมไม่ทำ!"หึ! ไม่ต้องรอให้พูดจบประโยคผมก็พอจะรู้ว่าจะพูดอะไร ก็เป็แบบนี้ไงผมถึงไม่ชอบพรีม ผมจะทำอะไรก็ไม่ได้ อยากไปไหนก็ไม่ได้ไป อยากไปเที่ยวไหนก็ต้องรอพรีมก่อน ต้องไปที่ที่พรีมอยากไป ต้องทำที่พรีมอยากทำ ตามเป็เงาตามติดพรีมอยู่ได้
"อย่ามาพูดจาแบบนี้กับฉัน แล้วนั้นก็พี่สาวแก"หึ พี่สาว พี่สาวรักกันขนาดนั้นทำไมไม่ให้ผมไปอยู่ที่อื่นให้มันแล้วๆไป
"แล้วไง ยังไงผมก็ยืนยันคำเดิม ผมเกลียดมัน! ผมเกลียดพรีม!!!"
"ภีม!!! แก!!!"
"..."
"...แกจะไปไหนก็ไปอยากไปอยู่ที่ไหนเชิญ แต่อย่าหวังว่าฉันจะให้อะไรแกอีก!"หึ
"ขอบคุณครับ แล้วก็นี่เอาคืนไป บัตรทุกอย่างด้วยไหมครับ?"ผมไม่ว่าเปล่าหยิบเอากุญแจรถที่พึ่งจะเก็บใส่กระเป๋าออกมาวางไว้ที่เดิมพร้อมกับบัตรเคดิตรวมถึงบัตรต่างๆที่พ่อเคยเอาไว้ให้วางไว้ที่โต๊ะ
"อวดเก่งจะไปรอดกี่น้ำ"
"ครับ"พูดจบผมก็เดินกลับขึ้นไปเอากระเป๋าเดินทางที่ยังไม่ได้เก็บของออกจากกระเป๋าั้แ่เดินทางกลับมาถึง เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าจะไม่ได้เอามันออกจากกระเป๋า
ก็รู้อยู่แล้วตอนแรกแค่อยากไปอยู่ที่คอนโดเลยยังไม่เอาของออกจากกระเป๋าขี้เกลียดจัดใหม่ ใครจะไปคิดว่าจะถูกไล่ออกจากบ้านแทน
หลังจากที่เดินออกมาถึงหน้าบ้านก็รู้สึกว่าตัวเองคิดผิด!!
ใครมันใช้ให้ออกไปตอนนี้!!!!
แล้วผมจะไปยังไงล่ะทีนี้?
แท็กซี่!!!
ใช่!!! รถแท็กซี่ลืมไปไงสมัยนี้เค้ากดเรียกรถกันได้แล้ว ผมเลยกดเรียกให้ไปส่งที่โรงแรม คืนนี้คงต้องนอนค้างที่โรงแรมไปก่อนไว้ค่อยไปหาเช่าคอนโดใกล้ๆมหา'ลัยอยู่ จะให้อยู่ที่โรงแรมเลยคงจะมากไปลำพังเงินที่มี แต่เื่เงินช่างมันก่อนค่อยหาที่หลังตอนนี้หาที่นอนให้ได้ก่อนลำดับแรก
.......
ตึ่ง!
"ชั้นไหนครับ"
"แปด"ผมออกจากโรงแรมมาอยู่คอนโดั้แ่มื้อวานแล้วครับ หลังจากที่ใช้เวลาไปตั้งนานในการหาคอนโดที่ถูกใจแถมถูกใจแล้วยังต้องว่างอีกไปที่ไหนก็ไม่มีที่ไหนว่าง จะว่างก็ว่างแต่ห้องที่ขายขาดทั้งนั้นจากที่อยากเช่าต้องเอาเงินเก็บที่มีเกือบทั้งหมดมาซื้อแทน ดีที่มันไม่แพงมากอย่างน้อยในวันที่ซวยก็ยังมีเื่ที่ดีอยู่บ้าง อย่างเช่นเื่คอนโด คอนโด คอนโด แล้วก็คอนโด นี่แหละเื่ดีของผมนอกนั้นซวยหมด
"..."
"มีอะไรครับ เห็นมองนานแล้ว"ว่าจะไม่สนใจแล้ว แต่จ้องกันขนาดนี้จะทำเป็ไม่สนเลยก็คงจะเกินไปหน่อย
"ภีม..."
"ครับ?"มันไม่ใช่ว่าเค้าเรียกชื่อผมหรอกนะครับ เป็เผลอเรียกเสียมากกว่า แต่ผมได้ยินไง แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นรู้จักผมได้ไง? ผมว่าผมไม่น่าจะรู้จักเค้านะ
"..."
"ผมถามว่ารู้จักผมหรอ"
"..."โอเครไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ เห็นว่ามองอยู่หรอกถึงได้ถาม
"..."
ตึ่ง!
ถึงสักที ขึ้นลิฟยังไงให้ดูเหมือนเดินขึ้นบันได ก็ว่าชั้นแปดมันก็ไม่ได้สูงขนาดนั้นนะ ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันนานกว่าที่ควรจะเป็
แกรก
ประเทศไทยแลนด์นี่ร้อนได้กระทั่งฤดูหนาวเลย เฮ้อ...พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องไปเรียน ไม่ต้องบอกก็รู้คนเค้าจะมองกันยังไงเข้ามาเรียนกลางเทมอแบบนี้ แต่มันแล้วไงผมมันไม่สนอยู่แล้ว
.........
มหา'ลัย
แกรก
พรึบ
เฮ้อ....ไม่ว่าจะใครก็เป็ล่ะมั่งมีคนเปิดประตูเข้ามาก็จะต้องหันมองกันแต่มันจะมองเยอะไปหรือเปล่า
แต่ก่อนที่ผมจะเดินไปนั่งด้านหลังที่พอมีที่ว่างเหลืออยู่ก็ต้องหันไปตามเสียงเรียกก่อน
"ภีมทางนี้!!!"หึ โลกมันสักจะกลมเกินไปหรือเปล่า ที่บังเอิญลงเรียนวิชาเดียวกับพรีมแถมยังเรียนมหา'ลัยเดียวกันอีกต่างหาก ไม่ใช่เพราะโลกกลมก็คงเป็คนที่อยากจะให้ผมกลับมาเรียนที่ไทยนักหนาลิขิตนั่นแหละ แต่เื่อะไรที่ผมต้องเดินไปหาพรีม ต่างคนต่างอยู่เถอะ
"มึงๆใครอ่ะไม่คุ้นหน้าเลยกูก็ว่ากูมานั่งเรียนวิชานี้จะเทมอหนึ่งแล้วนะ"
"กูก็ไม่คุ้นว่ะมึงแต่พรีมแฟนพี่อู๋รู้จักด้วยว่ะมึง"อู๋? แฟน? พรีม? คำพวกนี้มันอะไรกัน
"อู๋เดือนมหา'ลัยปี3กับดาวมหา'ลัยปีที่แล้วน่ะหรอ"
"ใช่ๆคนนั้นแหละ"
"เฮ้ยมึง! มึงอย่ามโนค่ะเค้ารู้จักกันที่ไหนล่ะ นั่นมึงดูค่ะเค้าเดินไปนั่งหลังห้องค่ะไม่ได้เดินไปนั่งกับพรีมสักหน่อย"
จะนั่งที่ไหนมันก็เื่ของผมอีกไหมล่ะ จะมาใส่ใจเื่อะไรของผมหนักหนา
.........
"ภีม พรีมเรียกไม่ได้ยินหรอ..."
"..."ได้ยิน
"พี่นั่งด้วยนะ กลับมาั้แ่เมื่อไหร่พ่อไม่เห็นบอกเลย ทั้งที่วันนั้นยังแว่ะเอาของขวัญมาให้พี่อยู่เลย"
"..."ไหนว่าติดลูกค้า ลูกคร่าสิไม่ว่าตาแกนี่!
"มาเรียนที่นี่หรอ แล้วเรียนคณะอะไร บริหารเหมือนเดิมหรอ?
ภีม...ตอบพี่หน่อย"
"..."
"พรีม กลับไปนั่งที่เถอะอาจารย์จะเข้าแล้ว"ทำไมไม่เดินมาเรียกกลับไปตั้งนานปล่อยให้ถามอะไรไร้สระตั้งนาน
"เอ่อ...นาเราว่าเราจะนั่งกับภีมนาสะดวกมานั่งด้วยกันไหม"
"โอเครค่ะ งั้นเดี๋ยวนาเดินไปเก็บของมาให้นะคะ"
"ขอบคุณค่ะ"
พรึบ
"ไปนั่งไกลๆไม่ต้องมายุ่ง"ก่อนที่เพื่อนของพรีมจะเดินไปเก็บของมาจริงๆผมต้องรีบห้ามไว้ซะก่อน
"มันจะอะไรนักหนา พรีมจะนั่งตรงนี้มันก็สิทธิของพรีมก็เห็นอยู่ว่าเก้าอี้มันว่าง นั่งด้วยกันนี่แหล่ะ รอตรงนี้นะพรีมเดียวนาไปเอาของมาให้"แล้วคุณเธอจะยุ่งด้วยทำไหม
"..."โอเครอยากจะนั่งตรงนี้ก็เชิญนั่งไป ผมไปนั่งที่อื่นก็ได้
พรึบ
หมับ!
"เอ่อ...ภีมนั่งตรงนี้แหละ นาไม่เป็ไรเรากลับไปนั่งที่เดิมก็ได้ภีมคงไม่สะดวกใจ"ก็ยังดีที่รู้ คนมาก่อนก็ควรได้นั่งมันถึงจะถูก
"ค่ะไปกันเถอะ"
ไปได้ซะที
"วันนี้พอแค่นี้ค่ะ ไว้คาบหน้าเจอกันใหม่ค่ะนักศึกษา"จบไปแล้วครับกับสามชั่วโมงแห่งการทรมานในห้องเรียน
"ภีม! ไปทานข้าวกันพี่มีอาหารอร่อยๆแนะนำเยอะเลย"เฮ้อ...จะตามผมไปถึงไหน พออาจาร์ยเดินออกจากห้องไปพรีมก็รีบลุกมาชวนผมไปกินข้าวด้วยทันที
"อย่ามายุ่งจะไปไหนก็ไป"
"ภีม...พี่แค่อยากกินข้าวด้วย"แต่ผมไม่อยากไง แค่นี้ก็คิดไม่ได้คนเรา
"พรีมเค้าไม่อยากให้ยุ่งด้วยเราก็ไปกันเถอะคนมองกันหมดแล้ว"
"แต่...เราอยากกินข้าวกับน้อง"เชิญสองคนคุยกันไปเถอะ ผมจะไปหาข้าวกินหิว!
ตืด~ ตืด~ ตืด~
"สวัสดีครับคุณภีมผมเลขาคุณภีร์นะครับ คุณท่านให้โทรมาเช็คว่าวันนี้คุณภีมเข้าเรียนหรือเปล่า"หึ ถึงกับต้องให้เลขาโทรเช็คมันเกินไปหรือเปล่า ไหนว่าไล่ออกจากบ้านแล้วไง ตาแก่...
"..."
ตืด!
ในเมื่อไล่ผมออกจากบ้านแล้วเราก็ไม่มีความจำเป็ต้องยุ่งเื่ของกันและกัน กดวางสายไปเลย
ว่าแต่ว่าผมต้องไปขึ้นรถที่ไหน ต้องไปยังไง ตอนเช้าก็ขึ้นแท็กซี่หน้าคอนโดมาเลยไม่ต้องใช้ความพยายามเท่าไรเฮ้อ...สงสัยคืนนี้ต้องออกไปหารถมาขับซะหน่อย ไม่มีรถส่วนตัวใช้มันลำบากไม่น้อยเลย
เอาเป็ว่าสั่งมากินแทนแล้วกันเป็ทางเลือกที่ดีไม่น้อย
_________________
8K
