หลุมพราง… เจ้าบ่าวมาเฟีย_End

        ช่วงนี้เป็นช่วงกำลังจะย่างเข้าสู่ฤดูหนาว สายลมพัดเอื่อยๆ ต้นไม้ ใบไม้ ปลิวไสวเล่นลมเป็นระลอกๆ หมู่ฝูงนกบินอยู่บนท้องฟ้า บ้างก็โฉบลงมาเกาะอยู่บนต้นไม้ใหญ่ บ้างก็บินอยู่บนท้องฟ้าต่อไป เพื่อหาแหล่งอาหาร มาประทังชีวิตตัวเอง และลูกน้อยที่เฝ้ารออยู่ที่รัง

        “มานี่มา เดินมาลูกเดินมา เดิมมาหาแด๊ดเร็วลูก”

        ออสตินที่นั่งยองๆ ยื่นมือใหญ่ทั้งสองข้างมาข้างหน้า ทำท่ารอรับเจ้าลูกชายตัวน้อย ที่อยู่ในชุดเสื้อผ้ากันหนาวตัวหนา มีหมวกไหมพรมใบเล็กสวมอยู่ที่ศีรษะด้วย ใบหน้าแสดงถึงความอารมณ์ดี ยิ้มร่า กึ่งเดินกึ่งวิ่งเตาะแตะ อย่างเด็กที่กำลังอยู่ในช่วงกำลังหัดวิ่ง ตรงไปหาออสติน

        “เอิ๊กกก.... เอิ๊กกก....”

        พอเด็กชายตัวน้อยมาถึงตัวออสติน ก็ส่งเสียงหัวเราะชอบใจ และโผเข้าสู่อ้อมกอดออสตินอย่างเร็วไว ออสตินจึงลุกขึ้นยืน จับร่างเล็กๆ ป้อมๆ ของลูกชายตัวน้อยชูขึ้นลง ยิ่งทำให้เด็กชายตัวน้อยหัวเราะเสียงดังชอบใจเข้าไปใหญ่ เล่นกันอยู่อย่างนั้นจนออสตินเหนื่อย แต่ลูกชายตัวน้อยไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยเลยสักนิด

        “แด๊ดเหนื่อยแล้วอ่ะ เราหยุดก่อนนะ ไปหามัมกันดีกว่า ดูสิมัมมีของอร่อยๆ ให้เรากินด้วยนะ”

        ออสตินบอกแก่ลูกชายตัวน้อยที่ยังอ้อมอยู่ที่แขนแกร่ง พร้อมกับมือใหญ่มือหนึ่งชี้ไปที่ตรีทิพยนิภา แล้วพาเจ้าลูกชายตัวน้อย เดินเข้าไปหาตรีทิพยนิภา ที่นั่งอยู่บนเสื่อปูรองนั่ง ซึ่งเธอกำลังนำจานที่มีแอปเปิลหั่นเป็นชิ้น ออกมาจากตะกร้าปิกนิค

        ออสตินเดินมาใกล้ๆ ตรีทิพยนิภาแล้ว ก็ปล่อยเจ้าลูกชายตัวน้อยลง เจ้าลูกชายตัวน้อยก็เดินแกมวิ่ง ตรงเข้าไปหาตรีทิพยนิภาทันทีอย่างไม่รอช้า โดยไปยื่นอยู่ตรงหน้าแล้วยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ ออกไปแบมือขอแอปเปิล พร้อมกับส่งสายตาปริบๆ ออดอ้อนของมาด้วยอีกทาง

        “ทำไงก่อนครับ??....”

        ตรีทิพยนิภายื่นแอปเปิลชิ้นเล็กๆ ให้เจ้าลูกชายตัวน้อย แต่ก่อนที่เจ้าลูกชายตัวน้อยจะทันได้รับไป เธอก็ถามเจ้าลูกชายตัวน้อย ว่าต้องทำไงเมื่อรับของจากผู้ใหญ่

        เจ้าลูกชายตัวน้อยก็ยกมือเล็กๆ ป้อมๆ ทั้งสองข้างขึ้นพนมมือไหว้แบบเร็วๆ ตามประสาเด็กน้อยที่กำลังหัดทำ ก่อนจะยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ ไปเอาชิ้นแอปเปิล มาส่งเข้าปาก กัด แล้วก็เคี้ยวๆ อย่างเอร็ดอร่อย

        “เรียนรู้เร็วนะเนี้ย!!...... เก่งมากเลยลูก”

        ออสตินยื่นมือใหญ่ไปจับศีรษะเล็กโยกไปมาเบาๆ แล้วค่อยปล่อย หย่อนกายแกร่งลงไปนอนหนุนตักนุ่มของตรีทิพยนิภา พอเจ้าลูกชายตัวน้อยเห็นอย่างนั้น ก็ลงไปนอนหนุนตักตรีทิพยนิภา อีกข้างอย่างไร้เดียงสา ทำให้ผู้ใหญ่ต่างพากันหัวเราะออกมา อย่างขบขันแกมเอ็นดู

        “ทำตาไวจังนะ นี่จะทำแข่งกับแด๊ดใช่ไหมเนี้ยไอ้เสือน้อย”

        ออสตินยื่นมือใหญ่ไปจับศีรษะเล็ก พูดไปด้วยอย่างมันเขี้ยว โดยเจ้าลูกชายตัวน้อยพอนอนหนุนตัก ก็ยังคงกินแอปเปิลอย่างสบายอารมณ์ ตรีทิพยนิภาเห็นพอลูกที่เข้ามาอ้อนเธออย่างนี้ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และก็ให้ทั้งรักทั้งหลงคนทั้งสองเป็นอย่างมาก และไม่คิดว่าชีวิตนี้เธอจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แสนน่ารักอย่างนี้

        “ขอบคุณนะคะที่รัก และดูแลภากับลูกเป็นอย่างดีมาโดยตลอด”

        ตรีทิพยนิภายื่นมือเรียวเล็กข้างหนึ่งไปทาบที่ท้องเล็กๆ ของเจ้าลูกชายตัวน้อย ส่วนอีกข้างหนึ่ง ก็ยื่นไปทาบแกมสากของออสติน สายตากลมโตคู่สวยมองอย่างซาบซึ้ง ปากบางอวบอิ่มก็กล่าวขอบคุณออกมาจากหัวใจส่วนลึก

        “จะขอบคงขอบคุณทำไมกันล่ะ ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เราก็ต้องรักและดูแลกันสิ คุณกับลูกคือคนสำคัญที่ผมรักมากสุดในชีวิตผม ผมต้องทำให้เราทั้งหมดมีความสุขไปด้วยกันสิ”

        ออสตินยกมือใหญ่ขึ้นมาจับมือเรียวเล็ก ที่วางทาบอยู่ที่แก้มสาก มากดจูบลงที่ใจกลางมืออย่างแสนรัก ก่อนจะพร่ำพูดให้คนตัวเล็กได้รู้ถึงความตั้งใจของเขา ที่เขาจะทำไปตลอดไม่ว่าวันเวลาจะผ่านพ้นไปยาวนานสักเท่าใดก็ตาม เขาก็จะทำให้ครอบครัวมีความสุขอย่างนี้ตลอดไป ตราบนานเท่านั้น

๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒