โลกหมื่นมิติ

   “คุณชายความจริงแล้วผมไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้กับคุณชาย แต่การล่วงเกินท่านเจ้าเมืองแบบนั้นไม่ฉลาดเลยนะครับหรือท่านลืมไปแล้วว่าเจ้าเมืองแต่ละคนมาจากไหน ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นคนของตระกูลรุ่งโรจน์แต่ถ้าเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลแล้วท่านอาจจะลำบากเอาได้นะครับ ครั้งหน้าท่านต้องระวังมากกว่านี้”ชายชราพูดขึ้นหลังจากออกห่างจากคฤหาสน์ของไผ่

   “ฉันรู้ฉันแค่ลืมตัวเท่านั้นครั้งหน้าจะระวังมากกว่านี้ แต่ฉันแค่อยากรู้ทำไมเราจะต้องยอมพวกมันด้วย” วิโรจน์มองไปที่ชายชราแล้วถามด้วยความหงุดหงิด

   “เมื่อครู่ถ้าเราลงมือพวกเราคงไม่ได้กลับออกมา” ชายชราตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

   “ท่านหมายความว่ายังไง”สีหน้าของวิโรจน์จริงจังแล้วถามด้วยความอยากรู้

   “คุณชายอายจะสัมผัสได้ไม่ได้ แต่แฝดชายหญิงด้านหลังชายหนุ่มคนนั้นแข็งแกร่งกว่ากระผมและท่านเจ้าเมืองถ้าเราลงมือเราได้ถูกสองคนนั้นฆ่าอยากแน่นอน”ชายชรามองวิโรจน์แล้วตอบ

   “ท่านพูดจริงงั้นรึ” วิโรจน์ถามกลับด้วยความตกใจ

   วิโรจน์เห็นชายชราพยักหน้ายืนยันสีหน้าก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที แม้เขาจะใจร้อนแต่เขาก็ไม่โง่ขนาดนั้น จากท่าทางของอีกฝ่ายแล้วถ้าเขาลงมืออีกครั้งพวกเขาก็จะต้องไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่ แม้ว่าเขาจะมาจากตระกูลใหญ่แต่เขาก็จะรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนั้นไม่กล้าลงมือ เมื่อคิดถึงตรงนี้สีหน้าวิโรจน์ก็เปลี่ยนไป

   “ได้ครั้งนี้จะปล่อยพวกมันไปก่อน” จากนั้นวิโรจน์ก็หันไปหาเมธี “ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ตามหาคนที่ลงมือกับน้องชายฉันให้เจอถ้าพบว่าเป็นฝีมือของพวกมันฉันจะทำให้พวกมันต้องเสียใจ” วิโรจน์เปลี่ยนสีหน้าพร้อมกับพูดอย่างเย็นชา

.

.

   “งานประมูลเปิดตัวของเราที่จะถึงนี้จะต้องทำให้ทุกคนที่มาประทับใจให้ได้อย่าผิดพลาดเด็ดขาด ส่วนบัตรเชิญอย่าพลาดเด็ดขาด”ไผ่พูดขณะนั่งดื่มชาวิญญาณอยู่ในห้องนั่งเล่น

   เขามั่นใจว่าการการประมูลของเขาจะมีตระกูลใหญ่มากมายเข้าร่วมเพราะพวกเขาได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในการต่อสู้กับสัตว์อสูรทะเลที่ผ่านมา

   “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับนายน้อย”มงคลที่เป็นคนรับผิดชอบดูแลหอประมูลตอบกลับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

   จากนั้นไผ่หันไปมองเพชรกับพลอยที่กำลังนั่งดื่มชาวิญญาณอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ความรู้สึกเป็นยังไงบ้างครับหลังจากกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับตะวัน”

   “จะให้อธิบายยังไงดีละครับ รู้แต่ว่าตัวผมในตอนนี้แข็งแกร่งพอที่จะสามารถสู้กับกู่หลงได้โดยไม่แพ้เลยละครับ”เพชรพูดอย่างอารมณ์ดี

   “ฉันก็เหมือนกันแข็งแกร่งมากพอที่จะเผชิญหน้ากับเจ้ากู่หลงนั้นได้และยังมีโอกาสชนะด้วย”พลอยที่ปกติมักจะไม่พูดก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มยินดีบนใบหน้าเช่นกัน

   “ถ้าไม่ได้นายน้อยช่วยเหลือและให้ชีวิตใหม่พวกเราคงจะไม่มีวันนี้และคงจะตายไปอย่างสิ้นหวัง พวกเราต้องขอบคุณนายน้อยมากจริง ๆ ครับ”เพชรลุกขึ้นโค้งคำนับให้ไผ่ด้วยความเคารพอย่างถึงที่สุด ทางพลอยและคนอื่น ๆ ที่อยู่ที่นี่ต่างก็ทำเช่นเดียวกัน

   ไผ่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างมีความสุข “การที่พี่ทั้งสองคนกลายเป็นระดับตะวันทำให้ผมวางใจได้มากขึ้น ต่อไปนี้จะได้ทำอะไรได้สะดวกมากยิ่งขึ้น”

   ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะทำอะไรไผ่ก็จะต้องระมัดระวังอยู่ตลอดเวลาพยายามไม่ขัดแย้งกับใครมากนักเพราะเขายังไม่มีระดับตะวันอยู่ในตระกูล แต่ตอนนี้มันต่างออกไปเพราะเขามีผู้ติดตามระดับตะวันถึงสองคนทำให้ไม่ต้องระวังตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

   “นายน้อยไม่ต้องห่วง ตอนนี้พวกเราแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้แล้ว นายน้อยรองกับคุณหนูเองก็เช่นกันพวกเราจะไม่ให้ใครแตะต้องทั้งสองคนได้เด็ดขาด”เพชรตบหน้าอกของตัวเองแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

   “คงต้องฝากทุกคนด้วยครับ” ไผ่พยักหน้าตอบพร้อมรอยยิ้ม

   จากนั้นก็หันไปหาพงษ์แล้วถาม “จัดการเรื่องคนหน่วยลับไปถึงไหนแล้ว”

   “จากหยกบันทึกภาพที่เราบันทึกเอาไว้ได้ เราได้ตรวจสอบดูแล้วและพบคนที่เราต้องการจำนวนไม่น้อยเลยครับ”พงษ์ได้ยินคำถามของไผ่จึงรีบรายงานความคีบหน้า

   “ดีมาก แต่จำเอาไว้ด้วยว่าเราไม่สนใจว่าเขาจะมีพรสวรรค์มากหรือน้อยของพวกนี้มันค่อย ๆ ขัดเกลาได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือความภักดีผมไม่ต้องการให้มีปัจจัยเสี่ยงที่ไม่แน่นนอน”ไผ่พยักหน้าแล้วเอยอย่างจริงจัง

   เรื่องนี้สำคัญมากเพราะมันหมายถึงข่าวสารสำคัญที่พวกเขาจะได้รับหรือความลับที่พวกเขามีจะรั่วไหลออกไป ดังนั้นไผ่จึงจำเป็นต้องเน้นย้ำเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษเพื่อป้องกันปัจจัยเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้น

   “รับทราบครับนายน้อยพวกเราจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ที่สุดครับ นายน้อยไม่ต้องกังวล”พงษ์รับปากอย่างมั่นใจ เพราะเขาเองก็รู้ถึงความสำคัญในเรื่องนี้และให้ความสำคัญกับมันอยู่ก่อนแล้ว

   ไผ่ใช้เวลาพูดคุยเรื่อง ๆ ต่างกับทุกคนจนกระทั่งถึงเวลาต้องไปรับน้องของเขาที่โรงเรียน

   การได้ไปรับไปส่งน้องของเขาไปโรงเรียนในทุก ๆ วันนั้นเป็นความสุขอย่างหนึ่งของไผ่ ถ้าไม่ติดธุระที่จำเป็นจริง ๆ เขาจะไม่มีทางละเลยการกระทำเหล่านี้เด็ดขาด

   เพราะอีกไม่กี่ปีเมื่อน้องของเขาเติบโตขึ้นก็คงจะไม่อยากให้เขาไปรับไปส่งอีกแล้ว ไผ่จึงอยากจะใช้เวลาเหล่านี้ให้คุ้มค่าที่สุด.