ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        สิ่งที่โหวหวังพูด.. มันทำให้สมองของผมรวนจนไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก

        ปราณกระบี่สำนักกระบี่สี่ขุนเขาคืออะไร?

        มันคือปราณกระบี่ที่ทำให้สำนักสี่กระบี่ขุนเขาคือสำนักอันดับหนึ่ง แถมยังเป็นวิชาที่อนุญาตสืบทอดให้เฉพาะศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักทั้งหกคนเท่านั้น! ซึ่งทั้งหกคนจะถูกเรียกหาว่า หกกระบี่แห่งซื่อซาน

        การที่อยู่ ๆ บอกมีคนอื่นนอกจากคนที่ได้รับอนุญาตให้ฝึกนี่มันอะไรกัน!

        และจริงอยู่ว่าผมเองก็ถือเป็นคนที่ฝ่าฝืนกฎ..

        แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเป็นศิษย์ของสำนัก เป็นลูกของอาป๊า เป็นลูกบุญธรรมของยี่ฟู่

        แล้วจริงอีกที่ผมสอนวิชานี้ให้โหวหวัง

        แต่โหวหวังมันคือศิษย์สำนักกระบี่สี่ขุนเขา แถมยังเป็นหลานชายสายตรงของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน

        แต่คิมบีโฮมันคือใคร?

        ทำไมมันถึงได้มีปราณกระบี่ของสำนักติดตัวได้?

        มันโคตรเป็นอะไรที่ไม่เข้ากันเลย

        “ปะ..เป็นไปได้อย่างไร?

        เป็นไปได้อย่างไรที่คิมบีโฮจะใช้ปราณกระบี่ของสำนักพวกเราได้?”

        ผมถามออกไปเพื่อขอความกระจ่างชัดจากโหวหวัง

        แต่หมอนั่น.. ฝ่ายนั้นกลับมองมาด้วยสายตาแน่วแน่

        “ฉันฝึกและเห็นเอ็งใช้ปราณกระบี่มากว่าครึ่งปี..

        มีฤๅที่ฉันจักมองพลาด?”

        โหวหวังตอบด้วยเสียงที่หนักแน่นเกินกว่าผมจะคาดเอาไว้

        ซึ่งจริง ๆ มันก็ไม่น่าจะมองผิดหรอก เพราะมันก็สำเร็จปราณกระบี่ขั้นที่หนึ่งไปแล้ว

        มันไม่มีทางมองพลาดได้

        แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อาจยอมรับได้

        “เป็นไปไม่ได้!

        เท่าที่ข้ารู้ คนที่เป็นปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขานั้นมีเพียงเก้าคน คือเจ้ากับข้า

        นอกจากนั้นก็คือหกกระบี่แห่งซื่อซานรวมถึงอดีตเจ้าสำนัก!

        และเท่าที่ข้ารู้ เจ้าสำนักรุ่นปัจจุบันยังมิได้ทำการเปิดรับศิษย์สายตรง หกกระบี่ฯ คนอื่น ๆ ก็มิน่าจักสอนคนอื่น..

        ยกเว้นแต่เป็น 'หกกระบี่แห่งซื่อซาน' รุ่นก่อนเท่านั้นที่ข้าพอจักนึกออก!”

        ผมพยายามเอาข้อมูลทั้งหมดในหัวมาต่อเรียงกันเหมือนคนกำลังงมหาชิ้นส่วนจากความโกลาหลแห่งความว่างเปล่า แล้วหวังว่าจะได้ภาพปริศนาแบบในหนังสือเรียน

        แต่เรื่องที่ผมกำลังคิดอยู่ตอนนี้ มันเกินขีดของคำว่า 'เหลือเชื่อ' ไปไกลมาก

        แล้วก็ไม่มีอะไร 'ง่าย' เลยสักนิด

        โดยเฉพาะที่ผมเป็นคนจากต่างทวีป

        ท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่ส่ายหน้าช้า ๆ ราวกับกำลังชั่งใจระหว่าง 'จะพูดดี' หรือ 'จะเก็บไว้ให้กลืนลงคอไปตลอดชีวิตดี'

        “หกกระบี่แห่งซื่อซานรุ่นก่อนล้วนแล้วแต่เสียสละตนเองในศึกกับคนพรรคมารฯ เมื่อครั้งก่อนไปจนหมด..

        จักเหลือก็คงเหลือแค่ท่านเจ้าคุณจอมปราชญ์กระบี่ฟ้าแต่เพียงผู้เดียว”

        แววตาของท่านหนักอึ้งจนผมนึกว่าใครเอาก้อนหินไปถ่วงในลูกตาไว้ในตอนที่เขาเล่า สีหน้าก็เคร่งขรึมจนดูไม่ออกว่ากำลังโกรธ เศร้า หรือเหนื่อยกับโลกนี้กันแน่

        “แต่ยังมีอีกคนผู้หนึ่งที่เอ็งอาจไม่รู้ฤๅมองข้ามไป..”

        ท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังกลั่นกรองชื่อที่ถ้าพูดออกมาแล้ว จะไม่มีทางเอากลับคืนได้

        แต่สุดท้ายก็เหมือนท่านเอ่ยออกมา.. เสียงเบา.. แต่กลับกระแทกใจผมราวกับระฆังใหญ่ถูกตีในห้องแคบ ๆ

        “เธอมีนามว่า หลี่ ชิวเหมย ประมุขพรรคมารราตรีค้ำฟ้ารุ่นปัจจุบัน”

        ผมชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนเบิกตากว้างโดยอัตโนมัติ

        “หลี่ชิวเหมย?”

        ผมพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะถามต่อโดยไม่ได้กลั่นกรองเลยสักนิด

        “นางคือใคร? ท่านพ่อบุญธรรมไม่เคยเล่าเรื่องสตรีผู้นั้นให้ข้าฟังเลย

        แล้วนางเกี่ยวข้องอะไรกับสำนักสี่ขุนเขา? แล้วไปกลายเป็นประมุขพรรคมารได้ยังไง?”

        คำถามมันพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก

        ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าประตูไม้โบราณหลังหนึ่ง หนา ทึบ และมีกลิ่นความลับโชยออกมาแบบไม่ปิดบัง

        ท่านผู้เฒ่าวานรถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ยาวเสียจนผมนึกว่าท่านจะปล่อยปราณออกมาพร้อมกับพลังชีวิต

        เสียงลมหายใจนั้นไม่ใช่แค่เหนื่อย แต่มันเต็มไปด้วยความหนักหน่วง เหมือนคนที่เคยเห็นโลกถล่มมาแล้วหลายรอบ

        ดวงตาท่านยังคงจ้องตรงไปข้างหน้า แต่ไม่ได้โฟกัสอะไรชัด

        เหมือนคนที่กำลังมองทะลุกำแพงห้องนี้ออกไปยังอดีตที่ไม่มีใครเรียกให้ย้อนกลับมาได้อีก

        “เฮ้อ..”

        ท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่ถอนหายใจพลางก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วต่ำ

        “เรื่องนี้..

        มันควรถูกฝังไว้ในเงามืดยุทธภพ..

        ไม่มีใครอยากพูดถึง..

        และน้อยคนจักรู้ความจริง”

        ท่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผม

        “แม่หลี่ชิวเหมย..

        เธอคือลูกสาวบุญธรรมของหลี่จงหมิง ท่านเจ้าคุณเจ้าสำนักรุ่นก่อน..

        ท่านรับเลี้ยงนางตั้งแต่ยังเด็ก เพราะเชื่อว่านางบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ไม่เกี่ยวข้องกับบิดาผู้ให้กำเนิด”

        ท่านหยุดพูด พลางบีบมือเข้าหากันแน่น

        “ท่านเจ้าคุณจอมปราชญ์เลี้ยงเธอด้วยความรัก หวังให้เธอเติบโตเป็นความหวังของสำนัก

        แต่โชคชะตา..

        มันกลับเล่นตลก”

        ท่านส่ายหน้าเบา ๆ

        “วันปลุกพลังสถิตร่าง..

        เธอกลับปลุกได้พลังสถิตของจิ้งจอกเก้าหาง..

        ราชินีแห่งนักษัตรปีจอ..

        แลเป็นพลังสถิตตัวเดียวกันกับบิดาที่แท้จริงของเธอ..

        ประมุขพรรคมารรุ่นแรก”

        ท่านหยุดนิ่ง เสียงในห้องเงียบกริบ ก่อนจะกล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ

        “ซึ่งข่าวนั้น.. มันก็แพร่ไปทั่ว..

        มันเหมือนฟ้าผ่ากลางใจชาวยุทธ

        ไม่มีใครคิดว่าบุตรสาวที่จอมปราชญ์ให้ความเมตตาเลี้ยงมา..

        กลับเป็นบุตรสาวของประมุขพรรคมาร”

        น้ำเสียงท่านขมขื่นขึ้น

        “มีคนหลายผู้จากสี่อาณาจักรแลสองดินแดนต่างวอนขอให้ท่านเจ้าคุณจอมกระบี่ต่างฆ่าสักหารเธอ

        เพื่อปลอบขวัญชาวยุทธ

        แต่ท่านเจ้าคุณไม่ยอม..

        ท่านปกป้องเธอ โดยให้สัญญาว่าจะไม่สอนปราณกระบี่ให้ เพื่อยืนยันว่าเธอจะไม่เดินทางสายเดิมกับบิดา”

        ข้อมูลที่ผมได้รับมาตอนนี้เรียกว่ามันอัดแน่นจนผมไม่รู้ว่าจะประมวลสิ่งที่รู้ยังไง

        ชื่อของหลี่ชิวเหมยคือชื่อใหม่ที่ผมเพิ่งรู้..

        เบื้องหลังของเธอไม่ต้องพูดถึง..

        ทั้งหมดมันใหม่เกินกว่าผมจะทันได้ตั้งตัว

        แต่ตอนนี้เรื่องที่ผมต้องใส่ใจคงมีแค่เรื่องปราณกระบี่

        “แล้วเหตุใดนางถึงใช้ปราณกระบี่ได้เล่าขอรับ?

        ในเมื่ออดีตเจ้าสำนักให้สัตย์ไว้แล้วว่าจะไม่สอนวิชานี้ให้แก่นาง หรือว่านางแอบเรียนรู้ด้วยตัวเอง?

        หระ..หรือมีใครแอบสอนนาง?”

        ผมนิ่งค้างไปพักใหญ่ ความรู้สึกมันเริ่มไม่ใช่แค่สงสัยธรรมดาแล้ว

        มันเหมือนคนที่เคยคิดว่ารู้จักบ้านตัวเองดีทุกตารางนิ้ว จู่ ๆ ก็มีคนเดินมาบอกว่า ใต้พื้นบ้านมีอุโมงค์ลับซ่อนอยู่ตั้งแต่รุ่นปู่

        เรื่องราวที่ผมได้ยินมันสะเทือนมากพอจะทำให้รากความเชื่อเกี่ยวกับสำนักกระบี่สี่ขุนเขาของผมสั่นคลอน

        ท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่เหลือบมองไปทางเจ้าเมืองซุนต้าชิง

        ดวงตานิ่ง ๆ คู่นั้นสื่อบางอย่างที่แม้ไม่มีคำพูด แต่ทุกคนก็เข้าใจได้ทันที

        มีบางอย่างที่สำคัญพอจะพูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้

        ไม่ต้องมีคำสั่ง คนอื่นในห้องก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วลุกทยอยออกไปทีละคน เสียงฝีเท้าเงียบกริบราวกับไม่อยากทิ้งร่องรอยว่าเคยมีคนอยู่มากกว่านี้

        ทำให้ภายในห้องพยาบาลเหลือแค่ผม โหวหวัง ท่านผู้เฒ่า และท่านเจ้าเมือง

        และบรรยากาศที่เปลี่ยนไปแบบทันที..

        ราวกับอากาศรอบตัวกลายเป็นของแข็ง เหมือนโลกหยุดหายใจเพื่อรอฟังความลับบางอย่างที่ฝังไว้ในเงามืดของยุทธภพมานานปี

        ท่านซุนต้าหลี่ถอนหายใจช้า ๆ แววตาหนักอึ้งเหมือนคนที่รู้ว่าคำพูดที่กำลังจะพูด จะเปลี่ยนอะไรบางอย่างไปตลอดกาล

        เขาเหลือบมองท่านเจ้าเมืองซุนเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเล็กน้อยอย่างลังเล ก่อนที่เสียงแผ่วเบาจะหลุดออกมาจากลำคอ

        เสียงที่ไม่ได้ดัง แต่กลับหนักจนเหมือนตกลงกลางอกผมทันที

        “เฮ้อ..

        คนที่สอนปราณกระบี่ให้แม่หลี่ชิวเหมย..

        คือลูกชายอีกคนของฉัน..

        ซุนป๋ายเหยียน”

        ผมชะงักจนเผลอเบิกตาโพลง คิ้วกระตุกโดยอัตโนมัติแบบที่แม้แต่ตัวเองยังไม่ทันรู้ตัว

        ใจหนึ่งก็อยากจะขำว่าโลกนี้มันจะเล่นมุกอะไรอีก แต่อีกใจก็จมอยู่กับความจริงที่เพิ่งได้ยิน

        ความจริงที่แรงพอจะสั่นประสาทให้มือผมเย็นเฉียบไปทั้งฝ่ามือ

        “ท่านเจ้าสำนัก?

        คนปัจจุบัน?

        เป็นคนสอน?”

        เจ้าเมืองซุนต้าชิงมองผมด้วยสายตานิ่ง ๆ ที่ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเขาเข้าใจดีว่าผมกำลังสับสนอยู่ขนาดไหน

        “หลานเอ๋ย.. ฟังก่อน..”

        เจ้าเมืองซุนต้าชิงเอ่ยพลางถอนหายใจเบา ๆ

        “หกกระบี่แห่งซื่อซาน รวมถึงแม่หลี่ชิวเหมย..

        พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน พวกมันต่างรักใคร่กันเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือดกันจริง ๆ

        เอ็งน่าจักประจักชัดแล้วจากตัวพ่อบุญธรรมของเอ็ง..

        ที่ติดตามไปปกป้องเอ็งถึงนอกทวีป”

        เขาหยุดไปชั่วอึดใจ คล้ายกำลังนึกถึงภาพวันเก่า ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงทุ้มนิ่ง

        “แม่คนนั้น..

        เธอเป็นเหมือนน้องสาวคนเล็กของพวกเขา..

        เปรียบดั่งบุปผาช่องามท่ามกลางป่าไม้

        แม้นแต่น้องชายของฉัน.. พ่อป๋ายเหยียน..

        มันก็เอ็นดูเธอไม่ต่างจากน้องสาวแท้ ๆ

        ระยะเวลาต่างหล่อหลอมให้พวกมันทั้งเจ็ดคนเกิดความผูกพันธ์แน่นแฟ้น ปานประหนึ่งเกิดมาร่วมชายคา..

        จักมิให้รู้สึกเอ็นดูแลสงสารแม่ชิวเหมยก็ยากอยู่..”

        ท่านเจ้าเมืองเบือนหน้ามองต่ำเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

        “ซ้ำ..

        ตำแหน่งศิษย์ก้นกุฏิที่พ่อป๋ายเหยียนได้มา ก็เกิดจากคำสัตย์สาบานของท่านเจ้าคุณจอมกระบี่

        สุดท้ายมันเลยแอบสอนปราณกระบี่ให้เธอ โดยไม่ให้ท่านเจ้าคุณจอมปราชญ์รู้

        ด้วยหวังแค่ว่า..

        แม่ชิวเหมยนั่นจะได้มีวิชาป้องกันตัว..

        แลเพื่อระบายความรู้สึกผิดข้างในอกก็แค่นั้นเอง..

        มันไม่ได้คิดว่าเรื่องจะเลยเถิดไปไกลขนาดนี้”

        “แล้วทำไมนางถึงกลายเป็นประมุขพรรคมารไปได้ล่ะครับ?”

        ผมถามออกไปทันที เสียงอาจจะดังไปหน่อยเพราะยังไม่หายงง

        “ในเมื่อเป็นถึงลูกบุญธรรมของอดีตเจ้าสำนัก

        แถมได้รับความรักจากพวกหกกระบี่ฯ เหมือนเป็นน้องแท้ ๆ”

        ผมส่ายหัวช้า ๆ

        ความคิดในหัวมันตีกันยุ่งยิ่งกว่ากระดาษโน้ตบนโต๊ะอาจารย์ใหญ่

        ผมมีเชื่อแบบเดียวกับท่านจอมปราชญ์ฯ

        ผมเชื่อว่าเด็กคือผ้าขาว ถ้าได้โตมาในสภาพแวดล้อมที่ดี ได้รับความรัก ได้รับการสั่งสอนที่ถูกต้อง มันก็ควรจะโตมาเป็นคนดี ไม่ใช่เหรอ?

        แต่กับหลี่ชิวเหมยนั่น..

        ทุกอย่างมันกลับหัวกลับหางจนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าความเชื่อนั้นยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า

        หรือโลกมันอาจไม่ได้มีแค่ดินดี ปุ๋ยดี แล้วจะทำให้ปลูกได้ดอกไม้สวย ๆ เสมอไปก็ได้

        เจ้าเมืองซุนต้าชิงถอนหายใจอีกครั้ง ยาวและเงียบอย่างกับจะปล่อยทุกอย่างออกมาพร้อมลมที่พ่นผ่านไรฟัน

        เสียงนั้นมันเหมือนกับว่าเขายอมรับ..

        ยอมรับความจริงอะไรบางอย่างเข้าแล้ว โดยที่ไม่อยากพูดมันออกมาสักนิด

        “ตอนแรกแม่ชิวเหมยก็ดูดี..

        เธอใช้ความดีของตัวเองพิสูจน์ตัวตนให้ยุทธภพยอมรับ แม้นจักมีคนคอยตั้งคำถามเรื่องชาติกำเนิดของเธอ

        แต่เธอก็ใช้ทั้งฝีมือ ทั้งคุณธรรม ปราบพรรคมาร สร้างคุณูปการจนผู้คนเหล่านั้นเงียบเสียงไป

        ถึงขนาดมีอยู่ช่วงนึง..

        เธอถึงกับถูกเรียกหาว่า 'กระบี่เล่มที่เจ็ดแห่งซื่อซาน' เลยด้วยซ้ำ

        เป็นหน้าเป็นตาของสำนัก..

        เป็นความภูมิใจของท่านเจ้าคุณจอมปราชญ์..

        แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป..

        เพราะเธอดันไปหลงรักคนที่ไม่สมควรรัก..”

        เจ้าเมืองซุนต้าชิงยกมือขึ้นลูบหน้าผากอย่างหนักหน่วง เหมือนพยายามไล่ภาพอดีตที่ยังคงติดตา ที่ล้างเท่าไหร่ก็ไม่หาย

        “แม่ชิวเหมย.. เธอดันไปตกหลุมรักพ่อป๋ายเหยียน..

        แต่น้องชายของฉันกลับมองเธอแค่เป็นน้องสาว..

        มองเป็นคนในครอบครัว..

        ไม่เคยคิดเกินเลยกับแม่ชิวเหมยเลยแม้แต่น้อย

        แต่เธอไม่ยอมเข้าใจ..

        ถึงขั้นทำผิดพลาดครั้งใหญ่..

        จนเธอถลำลึกเกินกว่าจะแก้ตัวได้..

        สุดท้าย..

        เธอ-!”

        “พอแล้วลูกต้าชิง..

        ส่วนเรื่องที่เหลือ..

        มันควรถูกฝังไปกับอดีต มันไม่ใช่อะไรที่ควรเอามาพูดอีกในเวลานี้”

        ท่านผู้เฒ่าวานรพลันเอ่ยห้ามขึ้นมา ก่อนหันมามองผมเต็มตา

        แววตานั้นจริงจังแบบที่ผมรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้พูดเล่นเลยแม้แต่นิด

        “เอาเป็นว่า..

        เพราะลูกชายฉันไม่รับรักเธอ..

        ความรักมันเลยกลายเป็นความแค้น แลจากนั้นเธอก็เริ่มคิดจะล้มสำนักสี่ขุนเขา..

        จะว่าไปตอนนี้ก็ไม่แน่ว่าคนที่ใช้ปราณกระบี่จะมีแค่เธอคนเดียวฤๅไม่..

        พรรคมารอาจได้วิชานี้ไปจากเธอก็เป็นไปได้ เพราะความแค้นที่ฝังลึก”

        ท่านซุนต้าหลี่พูดพลางเบนสายตามองไปที่โหวหวังทีหนึ่งก่อนจะหันกลับมามองผม

        สายตาที่เขามองยังดูจริงจังเหมือนเดิม..

        แต่ก็แฝงแววเป็นห่วงเอาไว้ในนั้น

        “ส่วนไอ้หนุ่มคิมนั้น..

        ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่ามันได้วิชานี้มาจากไหน อาจจะเป็นศิษย์ลับ ๆ ของหนึ่งในหกกระบี่รุ่นปัจจุบัน

        ฤๅไม่..

        ก็อาจเป็นพวกพรรคมารที่สอนมัน

        เพราะตอนนี้แม่ชิวเหมยเป็นประมุขพรรคมารฯ

        การที่เธอจักสอนปราณกระบี่ให้คนพรรคมารฯ ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

        แต่หากให้ฉันชี้ขาดในยามนี้..

        ดูจากจิตสังหารของมันแล้ว..

        ก็มีสิทธิ์เป็นอย่างยิ่งที่พ่อหนุ่มคิมจักเป็นคนจากพรรคมาร”

        เสียงของท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่ตอนพูดประโยคสุดท้ายหนักแน่นจนผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมใส่ทั้งห้อง

        ใจผมนี่สะเทือนวูบเหมือนโดนชกเข้าเต็มอก

        ความจริงที่ได้ยินมันเล่นเอาหงายเงิบ ทุกอย่างที่ผมเคยรู้ เคยเข้าใจมา กลับกลายเป็นตรงข้ามไปหมด

        สายตาผมนี่ตื่นเต็มสองข้างทันที รู้ตัวเลยว่าไอ้การเจอกับคิมบีโฮในวันพรุ่งนี้ จากคิดว่ายากอยู่แล้ว มันกลับทำให้รู้สึกยากเข็ญเข้าไปอีก

        แล้วถ้าคิมบีโฮมันเป็นคนของพรรคมารจริง ๆ แถมยังได้รับการฝึกจากหลี่ชิวเหมยด้วยล่ะก็..

        ก็มีสิทธิ์ที่ผมจะเป็นเป้าหมายของคนพรรคมารฯ ด้วยเหมือนกัน

        ผมนี่รู้สึกเหมือนโดนคลุกอยู่ในความคิดกลุ้ม ๆ ความกลัว ความสงสัย ความตั้งใจ มันมาปนกันมั่วไปหมดในหัว

        แต่ในตอนที่ผมยังจมอยู่กับความคิดวุ่น ๆ ที่มันไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด

        ท่านผู้เฒ่าซุนต้าหลี่ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบที่ฟังแล้วรู้เลยว่าแกไม่ได้พูดเล่น

        “อย่างไรเสีย..

        การที่เอ็งสอนปราณกระบี่ให้หลานชายของฉัน ซึ่งเป็นวิชาที่ล้ำค่าแลหาได้ยาก

        ฉันก็ควรจะตอบแทนเอ็ง”

        ท่านพูดเฒ่าวานรพูดพลางวางมือบนไหล่ของผม

        “วันนี้.. ฉันจะสอนเอ็งเรื่องปราณธาตุแลการผสานธาตุปราณ..

        จักช่วยชี้แนะเอ็ง.. ให้เอ็งสามารถเข้าใจถ่องแท้ถึงสิ่งที่เอ็งสงสัย

        อย่างน้อย ๆ แม้นฉันไม่มั่นใจว่าเอ็งจักชนะพ่อหนุ่มสกุลคิมฤๅไม่

        แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจ..

        ว่าเอ็งต้องสูสีกับมันแน่..!”