ทองคำอสูร

     " ว่าแต่เด็กนี่ใคร? " เธอมองด้วยหางตาไปที่เด็กคนหนึ่ง

     " เอ่อ....คือว่า... " เขาพูดพร้อมเกาหัวอธิบายไม่ถูก

     " รึว่า! เจ้าไปขโมยลูกชาวบ้านมา เป็นขโมยมันไม่ดีนะ " เธอสั่งสอนบทเรียนที่ดีให้กับซิลเวอร์โดยที่ลืมไปว่าตัวเองก็เคยทำมาก่อน

     พูดอย่างกับตัวเองไม่เคยทำ ซิลเวอร์คิด " มันไม่ใช่แบบนั้นครับ " เขาพยายามที่จะอธิบาย

     " แล้วยังไงล่ะ? เจ้าจะอธิบายยังไง " เธอเริ่มกดดันเขาเรื่อยๆจนเขาเริ่มกลัว

     " ท่านยังจำไข่ใบนั้นได้ไหม? " เขาทบทวนความจำของเธอเรื่องในตอนที่สู้กับฝูงค้างคาวแว่น

     " ไข่ที่ดรอปจากค้างคาวแว่นน่ะรึ? " เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องที่เกือบลืมไปแล้ว

     " ใช่ครับ และเด็กคนนี้ก็เกิดมาจากไข่ใบนั้น " เขาพูดพร้อมกับลูบหัวแวมพูจนเขาหัวเราะชอบใจ

     " อะฮ่ะๆ! "

     เธอมองไปที่เด็กน้อยจนซิลเวอร์สังเกตุ " หือ? "

     ทันใดนั้นความคิดที่เขาเกือบจะลืมไปแล้วก็กลับมา จนเขากลัวว่ามันจะกลายเป็นความจริงจนมโนไปเอง จนเกิดเห็นภาพรูนในด้านร้ายที่ถูกสร้างขึ้นมาจากจิตใจเขาเอง

     เธอจับที่แก้มเด็กพร้อมกับใบหน้าที่เหมือนยักษ์อย่างหน้ากลัวว่า... " น่ากินจังแถมเนื้อเจ้านี่ยังเด้งอีกด้วย ถ้าได้กินคงเคี้ยวมันส์ "

     เมื่อเธอเข้าไปแตะแก้มเด็ก แวมพูก็เริ่มร้องให้ " แง้ๆๆๆ "

     " อะไรกันล่ะเนี่ย ยังไม่ได้ทำอะไรเลย " เธอปล่อยมือหลังจากเด็กร้องให้ออกมา

     " โอ๋ๆ อย่าร้องเลยน้า แบล่! " เธอพยายามที่จะทำหน้าตลกเพื่อให้เด็กหยุดร้องให้ แต่ก็ไร้ผลมันยิ่งทำให้เด็กร้องดังกว่าเดิมอีก

     " แง้ๆๆๆ "

     โอ๊ย! หัวข้าแทบจะระเบิดแล้ว เด็กบ้า! หยุดร้องให้สักที รูนได้แต่คิดกลัวว่าถ้าพูดออกมาเด็กมันจะร้องดังกว่าเดิม " ขอร้องล่ะ หยุดร้องให้สักที " เธอเข้าไปลูบหัวเด็กเหมือนกับที่ซิลเวอร์เคยทำเพื่อหวังว่าเด็กจะหยุดร้อง

     เมื่อใช้วิธีเดิมไม่ได้ผล เธอจึงขอให้ซิลเวอร์ช่วยหยุด " เจ้าหมา เจ้าช่วยหยุดเด็กนี่ที่สิ หัวข้าแทบจะระเบิดอยู่แล้ว " เธอมองไปที่ซิลเวอร์ที่กำลังตาลอยอยู่

     " เจ้าหมา เจ้าได้ยินที่ข้าพูดรึเปล่า? " เธอพูดพร้อมยื่นมือไปตบที่หน้าเขาเบาๆ

     " เฮ้! " เธอพยายามตะโกนเรียก แต่เขาก็ไม่ขยับตัวเลย ได้แต่นั่งนิ่งตาลอย

     เมื่อเธอเห็นว่าใช้คำพูดไม่ได้ผลเธอจึงมาใช้กำลังแทน " กลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงเดี๋ยวนี้! " เธอตบเขาอย่างแรงจนเลือดกกปาก

     เพี๊ยะ!

     และโลกแห่งมโนก็แตกสลายจนเขารู้สึกตัว " เฮือก! " เขาสะดุ้งตื่นพร้อมกับเหงื่อที่ใหลไม่หยุด   

     " ตื่นได้สักทีนะ " เธอใช้ผ้าเย็นของโรงแรมที่เตรียมไว้มาเช็ดมือของตัวเอง

     หลังจากที่เขาสะดุ้งตื่นเขาก็อุ้มแวมพูไว้ในอ้อมอกจนแน่น จนเด็กเริ่มหยุดร้อง

     " เฮ้อ.....สงครามหยุดสักที ทำได้ดีมากเจ้าหมา เอาไปไว้ที่เดิมได้แล้ว " รูนพูดกับซิลเวอร์ แต่เจ้าหมาก็ยังกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแล้วลุกขึ้นออกจากเก้าอี้

     " เจ้าจะไปไหนน่ะ " เธอถามด้วยความสงสัยในพฤติกรรมเจ้าหมาที่ดูลุกลี้ลุกลน

     " ข้าจะพาแวมพูหนีไป " เขาพูดพร้อมกับหน้าซีดเหมือนคนป่วย

     " จะหนีไปทำไม? มีใครตามมาหรอ " เธอหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่มีใครอยู่

     " ไม่มีใครตามมาหรอก สิ่งที่ข้าหนีคือท่านต่างหาก " เขามองด้วยหางตาไปที่รูน