จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 120: เงากระบี่ข้างกาย สู่เหมืองร้างทิศประจิม 

หลายราตรีผ่านพ้นไปหลังกลับจากถ้ำห้าธาตุ เฉิน ฮ่าวหราน ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมที่สุดภายในห้องพักหมายเลข 12 แม้รากฐานขั้นสร้างรากฐาน-ต้นจะมั่นคงขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่เขาก็ยังคงต้องโคจรเคล็ด "ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด" อย่างเคร่งครัด กดกลิ่นอายพลังที่แท้จริงให้ดูคลุมเครือราวศิษย์ขั้นก่อลมปราณสูงสุดทั่วไป สายตาที่จับจ้องและความรู้สึกถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็นยังคงเป็นดั่งเงาตามตัว

การพึ่งพาเพียงฝ่ามือและ "เส้นใยอัสนี" ที่ต้องคอยปิดบังนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป 'ต้องมีอาวุธ' เขาตัดสินใจเด็ดขาด แต้มอุทิศ 5 แต้มสุดท้ายถูกใช้ไปกับการแลก กระบี่เหล็กกล้า เรียบๆ เล่มหนึ่งจากแผงค้าอาวุธเก่าในเขตตำหนัก มันดูธรรมดา ไร้ลวดลาย แต่เมื่อฝ่ามือสัมผัสด้ามจับที่พันหนังหยาบ ความรู้สึก คุ้นเคย อันยากจะอธิบายก็แล่นผ่านเข้ามาในใจ จิตวิญญาณกระบี่อัสนีกัมปนาทในทะเลจิตสั่นไหวเล็กน้อย เป็นการตอบรับที่เงียบงัน

เป้าหมายต่อไปคือแต้มมรดก (ยังคงมี 11 แต้ม ต้องการอีก 9 แต้มเพื่อวิเคราะห์กระบี่) และแต้มอุทิศสำหรับ "เศษเหล็กดาราฯ" เขามุ่งหน้าสู่หอประกาศข่าว กวาดตามองภารกิจระดับ 3 อย่างรวดเร็ว เสียงพูดคุยของศิษย์คนอื่นดังแว่วมาถึงความอันตรายของภารกิจต่างๆ แต่สายตาของเขาหยุดลงที่ป้ายภารกิจเดิม "ตรวจสอบพลังงานผิดปกติ ณ เหมืองแร่ร้างทิศตะวันตก" รางวัล 70 แต้มอุทิศ! กลิ่นอายพลังงานประหลาดที่อาจเชื่อมโยงกับสิ่งที่เขาตามหา ผลักดันให้เขาตัดสินใจ

"ข้าขอรับภารกิจนี้" เขากล่าวต่อศิษย์พี่ที่เคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงสงบ ภายใต้กลิ่นอายพลังที่ถูกอำพรางไว้ ศิษย์พี่เพียงเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะประทับตรารับรองโดยไม่ได้ซักถามมากนัก

ฮ่าวหรานเตรียมตัวอย่างรวดเร็วที่สุด เสบียง น้ำ ยาพื้นฐานเล็กน้อย เข็มซัดเคลือบยาชา และกระบี่เหล็กกล้าเล่มใหม่ข้างเอว จากนั้นเขาก็ออกจากตำหนัก มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกแต่เพียงลำพัง

เส้นทางสู่เหมืองร้างเปลี่ยวร้างสมชื่อ ป่าเขาทึบขึ้น อากาศเย็นลง กลิ่นอายอสูรร้ายแฝงเร้น เขาเคลื่อนที่ด้วย "ก้าวย่างประกายสายฟ้า" ที่ควบคุมเสียงและประกายแสงไว้อย่างดีที่สุด จิตวิญญาณแผ่กว้าง สอดส่องทุกทิศทางอย่างไม่ประมาท เขาสังเกตเห็นรอยเท้าประหลาดขนาดใหญ่ที่เพิ่งผ่านไปไม่นานนัก และซากสัตว์เล็กๆ ที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ เพิ่มความระแวดระวังขึ้นอีกระดับ

เมื่อเข้าใกล้จุดหมาย ปากทางเข้าเหมืองขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น อ้าปากดำทะมึนบนหน้าผาหิน เถาวัลย์โบราณเลื้อยพัน หินถล่มปิดปากทางบางส่วน ทิ้งช่องว่างแคบๆ ไว้ ลมเย็นยะเยือกพัดสวนออกมา พร้อมกลิ่นอับชื้นและกลิ่นแร่จางๆ

ฮ่าวหรานหยุดยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ "ผิดปกติ" และ "ปั่นป่วน" จากภายใน มันทั้งเก่าแก่และแฝงอันตราย

ครืน...

กระบี่อัสนีกัมปนาทในทะเลจิต สั่นสะท้าน! ความรู้สึก "ตื่นตัว" และ "ไม่สบายใจ" ถูกส่งผ่านมายังเขา!

'ที่นี่... มีบางอย่างจริงๆ!' เขากำด้ามกระบี่เหล็กกล้าเล่มใหม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สูดลมหายใจลึก รวบรวมสมาธิ ก่อนจะก้าวเท้าแรก... เบียดตัวผ่านช่องว่างแคบๆ นั้น เข้าสู่ความมืดมิดอันน่าพรั่นพรึงของเหมืองร้างทิศประจิม...

(จบตอนที่ 120 )