วันนี้เป็นวันที่พวกผมได้รับตารางสอน ในแต่ละวิชาของแต่ละวันซึ่งตารางของผมกับเรนได้เรียนร่วมกัน(เพราะเป็นคู่หูกันนี่นา)ตารางก็ดังนี้ครับ
ตารางเรียน อตวสัตถา เคโรนอส เฮเมนิกส์ & เรน ดาร์ก ดราก้อน
วันจันทร์
09.00 -12.00 น.
-วิชาประวัติศาสตร์ศึกษา ตึกกลาง ห้องxxx (มันเป็นสัญลักษณ์อะไรไม่รู้ครับ อย่าไปใส่ใจเลย)
13.00-16.00 น.
-วิชาเวทมนต์พื้นฐาน ตึกกลาง ห้องxxx
วันอังคาร
.09.00-12.00 น.
-วิชาการต่อสู้ ลานประลอง 2
วันพุธ
13.00-16.00 น.
-วิชาการสร้างอาวุธ โรงหลอมอาวุธ ป่าอาถรรพ์ เขตนอก
วันพฤหัส
09.00-12.00 น.
-วิชาสัตว์อสูรวิทยา ป่าอาถรรพ์ เขตนอก
นี่คือรายการแต่ละวิชาที่จะต้องเรียนในเทอมนี้ ซึ่งบอกแค่เวลา วันและสถานที่เท่านั้น ส่วนชื่ออาจารย์ผู้สอนไม่บอกในตารางที่ได้รับมาอีกอย่างจะเห็นได้ว่า แต่ละวิชานั้นเป็นวิชาพื้นฐานทั้งนั้นส่วนวันพฤหัสบ่ายถึงวันศุกร์จะว่างก็เพราะทางโรงเรียนจัดเวลาให้นักเรียนได้ไปทำภารกิจเลื่อนระดับนั้นเอง
วันนี้เป็นวันอังคาร (ความจริงแล้วที่นี่เรียกอีกอย่างนึงแต่ผมแปลให้ว่าเป็นวันอังคารละกัน) วิชาที่พวกผมต้องเรียนก็คือ วิชาการต่อสู้(อธิบายเล็กน้อย เมื่อวานเป็นวันมอบรางวัลของทางโรงเรียนนะครับเลยไม่มีเรียนและก้อเป็นวันจันทร์ด้วย)
การเรียนของพวกเราจะเรียนร่วมกันทุกหอ แต่ว่าแยกเป็นกลุ่มๆ เช่นหอน้ำมี 120 คน ก็แบ่งเป็นสี่กลุ่ม กลุ่มละ 30 คนไปเรียนในแต่ละห้องที่โรงเรียนจัดให้ หรือก็คือ แบ่งเป็น ห้อง 1 , 2, 3 , 4 นั่นเอง ซึ่งผมกับเรนนั้นอยู่กลุ่มแรก และตอนนี้ก็มาอยู่ตรงลานประลอง 2มารออาจารย์ผู้สอน ร่วมกับนักเรียนหออื่นอีก ร้อยกว่าคน
“สวัสดีนักเรียนปี 1 ทุกคน ฉันชื่อ เมเซ มาเมโฟล เป็นอาจารย์ที่จะมาสอนวิชาการต่อสู้พื้นฐานให้กับพวกเธอเพื่อที่จะหลอมทักษะและนำไปใช้ในการทำภารกิจต่างๆ
เอาละ บทเรียนที่ 1 ของวันนี้ก็คือการให้พวกเธอแต่ละคู่เข้ามาโจมตีฉันและอาจารย์อีก 4 ท่าน ให้เต็มที่หากคู่ไหนสามารถเอาชนะฉันหรืออาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งได้ ฉันจะให้คะแนนเต็มเลยทันทีและจบหลักสูตรการต่อสู้พื้นฐานของเทอมนี้ไปเลย ง่ายไหมล่ะ เอาล่ะ เริ่มแรก ฉันจะแบ่งกลุ่มพวกเธอเป็น 5 กลุ่มคละหอกัน”
อาจารย์เมเซพูดจบก็ตบมือครั้งหนึ่งจากนั้นก็มีกล่องไม้โผล่มาตรงหน้ากล่องหนึ่งแล้วให้ตัวแทนแต่ละคู่ไปหยิบลูกแก้วที่อยู่ในนั้นโดยในกล่องนั้นจะมีลูกแก้วอยู่ห้าสี ซึ่งคู่ของผมกับเรนได้สีดำคู่อื่นๆก็ได้แต่ละสีคละกันไป
จากนั้นอาจารย์ก็ให้รวมกลุ่มกันตามสีของลูกแก้วแล้วอาจารย์ก็พูดขึ้นมาเพื่ออธิบายอีกครั้ง
“ในเมื่อพวกเธอได้รวมกลุ่มกันตามสีของลูกแก้วแล้วก็เริ่มการต่อสู้ได้ โดยให้เข้าไปต่อสู้กันทีละคู่ เรื่องของสีลูกแก้ว สีเหลืองต่อสู้กับอาจารย์ เมรี่ มาร์ชฟีเกิล
สีเขียวต่อสู้กับอาจารย์ คัสเอส เมโร อนากัลป์
สีแดงต่อสู้กับอาจารย์ นารุ เมจิกควอส
สีน้ำเงินต่อสู้กับอาจารย์ เชน เคลเยอร์
ส่วนสีดำต่อสู้กับฉัน เมเซ มาเมโฟล
เอาล่ะเริ่มห้าคู่แรกได้ เชิญ”
เมื่อสิ้นเสียงของอาจารย์เมเซ นักเรียนที่ได้ลูกแก้วสีต่างๆก็เดินเข้าไปในลานประจันหน้ากับอาจารย์ ห้าคน เมื่อสัญญาณเริ่มขึ้นนักเรียนห้าคู่นั้นก็พุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้ของตัวเองทันทีหวังเพื่อจะจบเกมให้เร็วที่สุดแต่ทว่าอาจารย์แต่ละคนกลับสามารถหลบ และรับได้อย่างง่ายดายไม่ว่านักเรียนจะใช้เวทย์บทไหน กระบวนท่าอะไรแม้กระทั่งอาวุธที่ตั้งเรียงรายอยู่ในสนามก็ไม่สามารถทำอะไรอาจารย์ทั้งห้าได้และแล้วก็ถูกอาจารย์จบเกมได้อย่างรวดเร็วในภายหลัง
สาเหตุที่อาจารย์ให้แต่ละคู่ออกมาต่อสู้กับตัวเองนั้นก็เพราะว่าต้องการรู้ถึงจุดอ่อนจุดบกพร่อง เพื่อที่จะหาข้อแก้ไขนั้นและสอนวิชาให้อย่างถูกวิธีและสมควรกับคู่นั้นๆเมื่ออาจารย์ตรวจสอบแล้วก็จะจบเกมโดยทันทีผ่านไปหลายต่อหลายคู่ก็ไม่ทำให้อาจารย์รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย
จนถึงคู่ของเจ้าชายเอลฟ์และคู่หูของเขาจากหอแสงที่ได้ต่อสู้กับอาจารย์นารุเมื่อสัญญาณเริ่มขึ้นเจ้าชายเอลฟ์ก็หายไปจากสายตาอาจารย์ทันทีทำให้อาจารย์นารุตกใจเล็กน้อยเจ้าชายเอลฟ์หายไปอยู่ด้านหลังของอาจารย์แล้วปาเวทย์แสงใส่ทันทีแต่อาจารย์ก็เอี้ยวตัวหลบและสวนกลับได้เอลฟ์คนนั้นก็เบี่ยงตัวด้วยความเร็วหลบลูกสวนทัน ส่วนคู่หูของเขาก็เข้ามาสอดประสานกันทันทีทำให้อาจารย์นารุรับมือยากขึ้นไปอีกการต่อสู้คู่นี้ถือว่าเป็นที่จับตามองของทุกสายตาทันที แต่พอผ่านไปห้านาทีอาจารย์นารุก็เพิ่มความเร็วขึ้นจนเอลฟ์และคู่ของเขาตามความเร็วไม่ทันแล้วก็ลงเอยด้วยการพ่ายแพ้ทันทีเมื่อปลายนิ้วของอาจารย์นารุจ่อที่คอของเขา
“ถือว่าใช้ได้คู่ของเธอสอดประสานกันได้ลงตัว แต่ยังขาดประสบการณ์อีกเยอะ ถ้าฝึกต่อไปเรื่อยๆคู่ของเธออาจจะไร้คู่ต่อกรก็ได้เพราะขนาดทำให้ฉันใช้พลังถึงสี่ส่วนสิบก็ถือว่าเยี่ยมยอดเลยล่ะ เอาล่ะ คู่ของเธอได้คะแนนเต็มนะจ๊ะ”
“ไงเรน คิดว่าสุดยอดไหมคู่นั้นนะ”ผมที่ดูอยู่ก็หันมาถามคู่หู
“ก็เก่งใช่ย่อยการก้าวท้าวอย่างรวดเร็วนั่นก็ถือว่าเก่งละนะ”เรนตอบ
“อืม ก็คงงั้นแหละ เอาล่ะตาเราออกโรงบ้างแล้ว ไปกันเถอะ”ผมเดินนำเรนออกไปยืนอยู่กลางสนาม
“อือ ป่ะ”เรนตอบ
ผมกับเรนยืนเผชิญหน้ากับอาจารย์เมเซ และรอสัญญาณเริ่ม
“คู่หอน้ำงั้นเหรอฉันว่าพวกเธอลำบากหน่อยล่ะนะ เพราะว่ามาเจอกับฉันคนนี้อีกอย่างพวกเธอสองคนหน้าคุ้นๆนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับว่าแต่ถ้าคู่ผมชนะนี่จะจบหลักสูตรวิชานี้เลยใช่ไหมครับอาจารย์”ผมเป็นคนพูดออกไป
“ฮ่าๆๆ แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าพวกเธอทำได้ล่ะนะ ว่าแต่จะไม่หยิบอาวุธมาต่อสู้หน่อยเหรอพวกเธอหน่ะ”อาจารย์ถามพวกผม
“ไม่ชอบใช้อาวุธอ่ะครับ อีกอย่างอาจารย์ก็ไม่ได้มีอาวุธนี่”ผมพูดน้ำเสียงธรรมดาปนหัวเราะเล็กน้อย
“ฮ่าๆๆ แล้วเธอจะเสียใจเจ้าหนู”
และแล้วเสียงสัญญาณก็เริ่มขึ้นแต่ก็ไม่มีใครพุ่งเข้าไป ผมกับเรนยืนนิ่งอยู่กับที่ ยืนแบบเฉยๆไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร และท่าทางแบบนี้แหละที่ทำให้อาจารย์เมเซ กังวล
“แววตาใช้ได้เลยนี่ เมื่อพวกเธอไม่บุกงั้นฉันก็จะเป็นฝ่ายบุกเองละนะ”ว่าแล้วอาจารย์เมเซก็หายตัวไปทันทีทำให้นักเรียนอึ้งกับความเร็วทันที
อาจารย์โผล่ด้นหลังผมพร้อมฟาดฝ่ามือมาอย่างรวดเร็วแต่ว่าก่อนที่ฝ่ามือจะมาถึงตัวผม อาจารย์ก็เบิกตากว้างทันที
,อะ อะไรกันหายไปไหนแล้ว หรือว่า ด้านหลัง,อาจารย์เมเซหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ก็เห็นผมโผล่แล้วพุ่งฝ่ามือเข้ามาอย่างรวดเร็วอาจารย์เห็นดังนั้นก็ยิ้มทันที แต่ว่า
อั๊ก
อยู่ๆก็ถูกโจมตีด้วยเท้าแล้วกระเด็นไปหลายเมตรทันที
“ตะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“คิดว่าผมต่อสู้เพียงคนเดียวงั้นเหรอครับอย่าลืมสิว่าผมต่อสู้เป็นคู่”ผมพูดแล้วยิ้มน้อยๆ ส่วนเรนก็เก็บเท้าแล้วเดินมายืนข้างๆผม
“หึหึหึ ไม่เลวนี่แต่ว่าแค่นี้มันไม่สามารถเอาชนะฉันได้หรอกนะ” ,อะไรกันการโจมตีเมื่อกี้เราจับสัมผัสไม่ได้งั้นเหรอไม่น่าเชื่อว่านักเรียนปีหนึ่งจะทำได้ขนาดนี้งั้นคราวนี้ฉันก็จะใช้พลังครึ่งหนึ่งละนะ ไหนดูซิว่าจะรับมือได้หรือเปล่า,
บรรยากาศรอบตัวของอาจารย์เมเซเปลี่ยนไปแถมยังมีออร่าสีฟ้าออกมาอีกด้วย บรรยากาศนี้อาจารย์ทั้งห้าก็รับรู้ได้ถึงแม้ว่าจะยังต่อสู้กับคู่อื่นๆอยู่ก็ตาม
“อะไรกัน เจ้าเมเซมันใช้พลังระดับนี้กะจะฆ่าเด็กๆให้ตายหรือไง”อาจารย์คัสเอสพล่ามขึ้นมาขณะต่อสู้อยู่ส่วนอาจารย์อีกสามคนก็คิดเหมือนๆกัน
ทางด้านอาจารย์เมเซ
ตอนนี้เกิดกระแสลมสีฟ้าวนรอบๆตัวอาจารย์แววตาของอาจารย์เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ผมกับเรนสังเกตเห็นความผิดปรกตินั่นก็ยิ้มออกมา
“นี่เรนสงสัยว่าอาจารย์เริ่มเอาจริงแล้วสิ”
“นั่นสินะ เอาไงดีล่ะ จะบุกหรือจะตั้งรับ”เรนหันมาถาม
“อืมเอาเป็นตั้งรับก่อนแล้วค่อยบุกดีไหม จากนั้นก็จบเกมให้เร็วที่สุดเพื่ออิสรภาพในการเพิ่มเวลาต่อยกันของพวกเราอีกวันเป็นไง”ผมพูด
“เอาสิฉันรู้สึกว่าต่อยกับนายมันช่วยเพิ่มหลายสิ่งอย่างให้ฉันได้อย่างก้าวกระโดดมากกว่าการเรียนแบบนี้ซะอีก”
“ก็เหมือนกันแหละน่าเกมต่อไปกำลังจะเริ่มแล้วนะ เตรียมให้ดีล่ะ”ผมพูด
“รู้แล้วน่า”
[ฉันจะเริ่มเอาจริงละนะตายก็อย่าว่ากันล่ะ อยากจะรู้จริงๆ ว่าเจอแบบนี้เข้าไปจะทำหน้ายังไงหึหึ]อาจารย์เมเซคิดในใจแล้วรวบรวมพลัง จากนั้นก็หายตัวไปอีกครั้ง แต่คราวนี้รวดเร็วกว่าเดิมจนเทียบไม่ติดจากนั้นก็ไปอยู่ด้านข้างผมอย่างรวดเร็วพร้อมกับปล่อยบอลเวทย์สีฟ้าที่ไม่รู้ว่าสร้างตอนไหนใส่ผมทันที
ตู้ม
เสียงดังสนั่นสนามดังขึ้นฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ทำให้ไม่สามารถมองเห็นข้างในนั้นได้
“หึหึ เสร็จไปหนึ่งทีนี้ก็เหลืออีกหนึ่ง”อาจารย์เมเซกล่าวแล้วหายตัวไปอีกครั้ง
กึก ตู้ม อั๊ก
“อะ อะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่”อาจารย์เมเซตอนนี้ซึ่งงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะตอนนั้นเขาขว้างบอลเวทย์ใส่คนหนึ่งแล้วใช้ความเร็วเพื่อจะไปจัดการอีกคนหนึ่งแต่ว่าเขากลับโดนโจมตี ใช่ โดยทีเขาไม่รู้ตัวเลย
อาจารย์ค่อยๆลุกขึ้นแต่ว่าภาพตรงหน้ากลับปรากฏเป็นภาพของผมที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบพุ่งฝ่ามือเข้ามาอย่างรวดเร็วอาจารย์เห็นดังนั้นก็ปรับท่าร่างใหม่อย่างรวดเร็วแล้วรับฝ่ามือผมทันที
“หึหึ ความเร็วแค่นี้ยังอ่อนนักไอ้หนู”
กระบวนท่าปราบเซียน ฝ่ามือลากชีวัน
เสียงของอาจารย์ดังขึ้นแล้วพุ่งฝ่ามือสวนมาอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะปลิดชีพผม
กึง!!!!
ฝ่ามือของอาจารย์ถูกหยุดไว้ย่างง่ายดายโดยฝ่ามือที่พุ่งมาของผมที่เปลี่ยนจากการพุ่งเป็นหมุนปัดออกข้างแล้วกระแทกมืออีกข้างใส่อาจารย์ทันที
ตู้ม อั่ก
อาจารย์เมเซพลาดท่าโดนฝ่ามือเข้าอย่างจัง เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่
อั่ก
“บะ บ้าน่าแค่ฝ่ามือธรรมดาๆเท่านั้นไม่ใช่เหรอ มันไม่น่าจะสร้างความเสียหายได้ขนาดนี้นี่อีกอย่าง ท่าปัดเมื่อกี้มันอะไรกัน เรียบง่าย แต่สามารถรับฝ่ามือเราได้ไม่ได้การล่ะ”ขณะกำลังพร่ำกับตัวเองอยู่เรนก็โผล่มาอย่างรวดเร็วแล้วอัดกระบวนท่าใส่อาจารเมเซทันทีเจ้าตัวเห็นท่าไม่ดีจึงใช้กระบวนท่าปราบเซียนตั้งรับอีก แต่ก็ถูกเรนไล่ต้อนอย่างรวดเร็วทั้งความหนักแน่น ดุดัน และความแข็งแกร่งของมือกับเท้าที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถจะทำได้ แต่ทว่าก่อนที่อาจารย์เมเซจะใช้กระบวนท่าชั้นสูงนั้นก็โดนผมประกบแล้วสวนกลับอย่างรวดเร็วจนอาจารย์โดนหมัด เท้า และฝ่ามือไปหลายครั้งโดยที่ตัวอาจารย์ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้ทั้งคู่ได้เลย
“ยังหรอกน่า ย้าก!!” อาจารย์ตะโกนลั่นสนาม
ปลดผนึก ฟูม!!
สิ้นคำพูดก็มีไฟสีฟ้าที่เข้มกว่าเดิมลุกท่วมตัวของอาจารย์แถมความร้อนยังแผ่กว้างไปทั่วสนาม จนอาจารย์คนอื่นๆพานักเรียนออกไปนอกลานต่อสู้
“เจ้าเมเซมันคิดจะทำอะไรกันปลดผนึกพลังแบบนี้มันอันตรายนะ แล้วทีนี้เด็กสองคนนั่นจะสู้ได้ยังไง”อาจารย์คนหนึ่งพูด
ฝั่งผมกับเรนเห็นไฟกระจายออกก็ถอยกลับอย่างรวดเร็วทันที
“เอาละสิไอ้เรน อาจารย์เอาจริงแล้วว่ะแถมจิตสังหารนี่มันกะจะฆ่ากันชัดๆเลยไม่ใช่เหรอไง”
“เห็นแล้ว จะเอาไงต่อต่อสู้มือเปล่าธรรมดาคงไม่ได้แล้วนะ”
“อืม ต้องใช้เวทย์มนต์แล้วละสิ เอางี้จบเกมเลยดีไหม”ผมถามความเห็น
“ดี เข้าไปพร้อมกันทั้งคู่เลย”
“ได้เลย”
“คราวนี้พวกเธอไม่รอดแล้วล่ะ ตายซะ”อาจารย์เมเซพูดแล้วผนึกเวทย์ให้กลายเป็นดาบแล้วพุ่งมาอย่างรวดเร็วจนคนทั้งสนามมองไม่เห็นอะไรเลย แบบว่าตามไม่ทันสักนิดอยู่ๆก็หายตัวไป ยกเว้นเหล่าอาจารย์ที่พอจะมองเห็นลางๆ ความจริงพวกเขาอยากจะเข้าไปห้ามการต่อสู้นี้ แต่ก็รู้นิสัยเมเซดีถ้าหากมีใครมาขวาง ก็เตรียมตัวตายได้เลย ถึงจะเป็นห่วงลูกศิษย์ที่อยู่ในสนามก็เถอะ แต่ก็ห่วงชีวิตตัวเองมากกว่า
อาจารย์เมเซหายตัวมาอยู่ตรงหน้าพวกผมพร้อมตวัดดาบอย่างรวดเร็วแต่ดาบไม่ทันได้ถึงตัวของพวกผมเขาก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว
เหล่าอาจารย์ที่อยู่ข้างสนามเห็นอย่างนั้นก็งุนงงว่าทำไมเมเซถึงถอยมาแถมตอนนี้ยังเห็นเม็ดเหงื่อผุดออกมาจากใบหน้าของเขาอีก
[บ้าน่า เราไม่กล้าโจมตีพวกนั้น ทำไมกัน แค่เห็นแววตานั่นก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวเจ้าสองคนนั้นมันเป็นใครกันแน่] อาจารย์เมเซคิดในใจ แต่ว่าไม่ทันไรก็เห็นผมกับเรนเปลี่ยนท่าร่าง ที่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเรนตอนนี้ท่าร่างจากยืนเอียง เปลี่ยนเป็นการยืนกึ่งนั่ง ผมจากท่าร่างยืนตรงเปลี่ยนเป็นยืนแยกขา ระยะเท้าขนานกับไหล่มือซ้ายแตะไหล่ขวา มือขวาไขว้หลัง
“รับมือให้ดีนะครับ คราวนี้ถึงตาย”เรนเป็นคนพูดออกมาให้อาจารย์ได้ยิน จากนั้นก็หายตัวไปคนแรกเร็วจนอาจารย์เมเซมองไม่ทัน แต่ทว่าก็รู้สึกได้ว่ามีอันตรายอยู่ด้านหลังจึงฟาดดาบไป แต่ก็ต้องตกใจ เพราะคนที่มาโผล่หลังเขา ก็คือผมเอง จังหวะที่ดาบอาจารย์ฟาดลงมาผมก็หายตัวไปทันทีคราวนี้ไปโผล่ด้านข้างของอาจารย์ ถึงแม้ว่าอาจารย์จะเห็นว่าผมอยู่ข้างเขาแล้วแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมากนะสิ มากขนาดไหนก็ดาบที่ฟาดด้วยความเร็วสูงสุดของเขายังเป็นภาพโสลวอยู่เลย
ผมสลับเท้าแล้วหมุนตัวอย่างรวดเร็วเพื่อเพิ่มแรงเหวี่ยงให้มีมากขึ้นจากนั้นก็พุ่งหมัดที่ดูเหมือนเชื่องช้าแต่รวดเร็วแถมยังมีออร่าสีเขียวที่ละเอียดอ่อนอีก
กระบวนท่าครุฑดำ หนึ่งหมัดสยบนาคา
ฟุก!!
เสียงเหมือนชกลมเฉยๆดังสนั่นมากๆ และบัดนี้อาจารย์ได้หายไปจากตำแหน่งอย่างรวดเร็วไม่ใช่หลบทันหรอกนะครับ แต่โดนเต็มๆต่างหาก แต่มันยังไม่จบแค่นี้หรอกครับเรนซึ่งตอนนี้รอจังหวะอยู่ก็เริ่มทันทีเขาอ้าขาให้กว้างขึ้นยื่นมือซ้ายไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือขวาเหวี่ยงไปด้านหลังจากนั้นออร่าสีดำทมิฬก็แผ่ออกมา
กระบวนท่าราชันย์ สยบจักรพรรดิมังกร
ฟึก !!
เสียงทีดังเหมือนกับสายเบ็ดที่โดนดึงจนขาดแล้วก็เงียบ
เหล่าอาจารย์และนักเรียนไม่เห็นอะไรเลยแค่วินาทีเดียว เรื่องนี้จบเพียงวินาทีเดียวจากนั้นอีกสามวิถัดมาก็เกิดแรงระเบิดที่ทำลายตั้งแต่กลางสนามกว้างออกไปอีกสิบห้าเมตรกับพายุลมที่พัดกรรโชกออกมาจากสนามอย่างแรง จนนักเรียนหลายคนปลิวไปกับพายุนั้นส่วนคนที่อยู่ใกล้เหล่าอาจารย์ก็ถือว่าโชคดี เพราะอาจารย์แต่ละคนกางบาเรียไว้ทัน
“กะ เกิดอะไรขึ้น มีใครมองทันไหม”อาจารย์นารุถามอาจารย์คนอื่นๆ
“ไม่รู้ มองไม่ทัน”อาจารย์เชนตอบอย่างอึ้งๆ
“ไปดูกันเถอะ”อาจารย์นารุพูดแล้วพุ่งตัวออกไป
เมื่อเธอไปถึงสนามก็ต้องตกใจอีกทีเพราะเจอกับหลุมกว้าง 15 เมตรแถมยังลึกจนมองไม่เห็นพื้นเบื้องล่างอีกด้วยเห็นดังนั้นก็แจ้งเรื่องไปทางโรงเรียนทันทีซึ่งหลังจากนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาตรวจสอบ และได้ข้อสรุปว่า หลุมนี่ลึกมากกว่า 1กิโลเมตร แถมด้านล่างก็ไม่มีอะไรเลย และอาจารย์เมเซก็ได้เสียชีวิตแล้วดูจากข้อมูลที่แสดงออกมาจากจออ่ะนะ ซึ่งปรกติอาจารย์เมเซต้องรอเกิดอีก 4 ปีแต่ในกรณีที่เป็นอาจารย์ของทางโรงเรียน และเป็นนักเวทย์ระดับชั้นแม่ทัพ 6 ดาวอีก จึงได้รับเงื่อนไขพิเศษจากทางเมืองหลวง คือ เมื่อตายจะคืนชีพภายใน1 เดือนนั่นเอง ส่วนเรื่องนี้ก็ได้ข้อสรุปว่าอาจารย์เมเซเกิดคลั่งจึงเปิดผนึกพลังแล้วฆ่านักเรียนสองคน และได้ใช้พลังมากเกินไปเป็นเหตุทำให้ตัวเองเสียชีวิต ส่วนนักเรียนทั้งสองคนเมื่อตรวจสอบก็เกิดความงุนงงขึ้น เพราะข้อมูลของโรงเรียนบอกว่า นักเรียนสองคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ แถมยังอยู่ในหอพักของตัวเองอีกต่างหาก
ในห้องของผมกับไอ้เรน
“เฮ้ย ไอ้ออฟรีบๆเปิดประตูซะทีสิวะฉันปวดท้องเว้ย เร็วๆ”เรนตบประตูดังปังๆๆแถมยังตะโกนเรียกให้ผมออกมาจากห้องน้ำอีก
“รอเดี๋ยวสิฟร๊ะฉันอึอยู่ไม่เห็นหรือไง เดี๋ยวก็ออกไปแล้ว”ผมตะโกนตอบ
“นายห้ามอาบน้ำนะเว้ยให้ฉันปลดทุกข์ก่อน ไม่งั้นมีเฮ”
“เออๆๆ รอเดี๋ยวน่า”
และแล้วก็จบไปอย่างทุกข์สุดๆ(เพราะดันปวดอึตอนจัดการกับอาจารย์เมเซเรียบร้อยพอดี
........................................
196K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
