เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้คนที่อยู่บริเวณนั้นรวมทั้งคีรีรีบเดินออกมาดู จนได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งทันได้เห็นแต่เื้ัของคนก่อเื่เพียงเท่านั้นเพราะทั้งสองคนต่างก็ทิ้งสายยางวิ่งหลบไปทางหลังตึก
“รีบขึ้นรถก่อนดีกว่าครับเดี๋ยวพลอยใสจะกลายเป็ขี้ปากคนอื่นเอา” คีรีรีบวิ่งเข้ามาบังสาวหมวยจากสายตาคนอื่นพร้อมกับกดเปิดรถให้หญิงสาวได้ขึ้นไปนั่ง ก่อนที่ตนเองจะวิ่งไปขึ้นรถอีกฝั่งแล้วขับออกไป
“เกิดอะไรขึ้นครับทำไมถึงเป็อย่างนี้ล่ะ” คีรีสอบถามสาวน้อยที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำพร้อมทั้งปรับทิศทางแอร์ในรถไม่ให้ส่งตรงไปที่นักศึกษาสาวด้วยเกรงว่าเธอจะหนาว แถมยังดึงเสื้อแจ๊คเก็ตของตัวเองที่พาดเอาไว้ที่เบาะมาคลุมให้กับเธออีกด้วย
“ฮือ..พลอยใสก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพลอยใสยืนดูต้นไม้อยู่ดี ๆ ก็มีน้ำมาจากไหนไม่รู้ ฉีดเข้าหน้าเข้าตัวพลอยใสเปียกไปหมดอย่างที่เห็นนี่เลยค่ะฮือ...” สาวหมวยเล่าให้ฟังพร้อมกับปาดน้ำตาตัวเองไปด้วยเกิดมาไม่เคยเจอเหตุการณ์เยี่ยงหมาลอบกันเช่นนี้มาก่อน “แล้วนี่เราจะไปไหนกันคะ?”
“ไปจัดการเสื้อผ้าของพลอยใสก่อนไงจะกลับบ้านทั้งชุดเปียก ๆ อย่างนี้คนที่บ้านเราคงในะ”
ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...เสียงโทรศัพท์ของคีรีดังขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งคู่
“ฮัลโหลไอ้ปั้นหูไวตาไวเหมือนเดิมนะมึง” คีรีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นว่าเป็เบอร์ของปั้นจั่นจึงได้กรอกเสียงส่งไปยังปลายสาย
(เออ แล้วมันยังไงวะ เกิดศึกชิงนายหรือไง)
“ชิงอะไรล่ะกูเห็นแต่ด้านหลังของผู้ต้องสงสัย มันเป็ผู้ชายโว้ย”
(ฮ้า! เดี๋ยวนี้นอกจากผู้หญิงแล้ว มึงยังไปเป็ขวัญใจของพวกเดียวกันอีกด้วยเหรอวะ)
“ไอ้ห่าปั้นพูดซะกูขนลุกเลย มึงช่วยหาความจริงให้หน่อยดิ กูก็
อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นถ้ากูจำไม่ผิดแถวนั้นมันมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ด้วย”
(ได้! เดี๋ยวกูจัดการให้) ปั้นจั่นรับปากไม่มีอิดออดแล้ววางสายไปแต่แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับคีรี เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนทุกคนพึ่งพากันได้ทุกเื่ปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนหนึ่ง ก็คือปัญหาของทุกคนที่เหลือเช่นกัน
คีรีขับรถไปจอดหน้าร้านเสื้อผ้าพลอยใสเห็นแล้วก็เดาออกว่าเขาจอดทำไม หญิงสาวจึงตั้งใจจะลงไปจัดการเอง
“พลอยใสรออยู่ในรถนี่ล่ะเดี๋ยวพี่ไปดูชุดให้เอง เปียกขนาดนี้จะลงไปยังไง?”ชายหนุ่มส่งเสียงบอกเมื่อเห็นว่านักศึกษาสาวทำท่าเปิดประตูจะลงไปเอง
“ขอบคุณค่ะ”พลอยใสตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจากความซาบซึ้งใจ
หลังจากได้ชุดมาเรียบร้อยแล้วคีรีขับรถต่อไปจนถึงคอนโดแห่งหนึ่ง พลอยใสมองความสูงสง่าของคอนโดแห่งนี้แล้วก็มองหน้าคนขับรถด้วยความสงสัย
“นี่มันที่ไหนคะแล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอคะ?”
“คอนโดพี่เองพี่พาพลอยใสแวะมาเปลี่ยนเสื้อผ้าไง จะได้จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนกลับบ้านจะพาเราไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในปั๊ม มันก็ไม่มีไดร์ให้เป่าผม ว่าแต่เราไว้ใจพี่หรือเปล่าล่ะ?”
“ไว้ใจสิคะพลอยใสไว้ใจพี่มินสก์ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับยิ้มละไมในใจเต้นตูมตามแอบดีใจที่ได้เข้าใกล้ความเป็ส่วนตัวของชายหนุ่มในดวงใจมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง
คีรีพาพลอยใสขึ้นลิฟต์จากชั้นใต้ดินที่เขาจอดรถตรงขึ้นไปยังชั้นของห้องพักตนเอง
“พลอยใสรอแป๊บนะ”คีรีส่งเสียงบอกหญิงสาวเมื่อเปิดประตูเข้ามาให้ห้อง ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องเล็กปล่อยนักศึกษาสาวให้ได้ยืนมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องกว้าง ซึ่งพบว่ามันเป็ห้องชุดที่มีการจัดแบ่งสัดส่วนของพื้นที่เอาไว้ได้อย่างลงตัว ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น เครื่องใช้ต่างๆ ก็เน้นเป็สีเมทัลลิกดูมีความล้ำสมัยสะท้อนตัวตนของชายหนุ่มได้เป็อย่างดี
“นี่ครับผ้าเช็ดตัวกับไดร์เป่าผม ห้องน้ำอยู่นั่น ในนั้นมีช่องให้เสียบปลั๊กได้พลอยใสเข้าไปจัดการตัวเองได้ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวพี่จะลงไปจัดการรถที่เปียกก่อน”
“ขอบคุณพี่มินสก์มากนะคะและก็ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อนเพราะพลอยใสอีกแล้ว”
“ไม่เป็ไรไม่ต้องคิดมาก เราเข้าไปจัดการตัวเองก่อน ยืนเปียกอยู่อย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย”ชายหนุ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวเข้าไปจัดการตัวเองตามที่พูด
ในห้องน้ำที่หรูหราน่าใช้มีครบครันทุกอย่าง พลอยใสจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดผมและเป่าผมจนแห้งหวีเข้าทรงได้เรียบร้อย ก่อนจะยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกชุดที่คีรีเลือกมาให้นั้นเป็ชุดเดรสสั้นผ้ายีนส์สีซีด กระดุมหน้า คอกลมแขนสั้นมีเข็มขัดคาด เพิ่มลูกเล่นด้วยลายปักน่ารักเล็ก ๆ อีกสองสามลายกระจายอยู่ที่ฝั่งซ้ายของ่ตัวเสื้อขนาดก็ช่างเหมาะเจาะพอดิบพอดีกับรูปร่างของเธอนอกจากจะชื่นชมที่ตัวเองใส่ออกมาดูดีแล้วหญิงสาวยังชื่นชมในรสนิยมของชายหนุ่มอีกด้วย
คีรีขึ้นมาบนห้องอีกครั้งพลอยใสก็จัดการตัวเองเรียบร้อย ออกมาปรากฏตัวในภาพลักษณ์ใหม่ต่อสายตาของชายหนุ่มในดวงใจ
“อืม! แต่งแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะเราน่ะ” คีรีเอ่ยชมพร้อมกับรอยยิ้มจากความจริงใจก่อนที่จะส่งเสียงชวนหญิงสาวกลับบ้าน “พี่ว่าเราไปกันดีกว่า เดี๋ยวกลับผิดเวลานานๆ ที่บ้านพลอยใสจะเป็ห่วงเอา” ชายหนุ่มพูดเสร็จก็เปิดประตูให้ พลอยใสเดินออกจากห้องไปโดยมีชายหนุ่มเ้าของห้องเดินตามไปติดๆ
คีรีไปส่งพลอยใสจนถึงบ้านแถมยังซื้อขนมไทยติดมือกลับมาอีกหลายชนิด ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวบอกว่าไม่ต้องจ่ายเงิน จะขอตอบแทนกับชุดที่เขาซื้อให้แต่ชายหนุ่มก็ไม่รับ ยืนยันว่าจะจ่ายเงินค่าขนมเพราะเป็ของซื้อของขาย
การกระทำ ความอ่อนโยนใจดี ใส่ใจในความรู้สึก ไม่มีตกหล่นในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆแถมยังให้เกียรติผู้หญิงของคีรียิ่งสร้างความประทับให้กับพลอยใสจนถึงขีดสุดซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวตัดสินใจว่าจะข่มความอาย ความกลัวในใจ ไม่สนใจผู้หญิงรอบตัวของเขาแล้วเดินหน้าคว้าหัวใจของเ้าชายไอทีมาให้ได้
“กูถามว่ามึงไปฉีดน้ำใส่น้องเขาทำไมน้องเขาไปทำอะไรให้มึงวะ” กังหันส่งเสียงคำรามใส่หน้าสองนักศึกษาชายที่ถูกจับมัดมือยืนจนมุมอยู่ที่มุมห้องเก็บของของร้านกาแฟ
“ก็มันน่าแกล้งก็เลยแกล้ง แค่นั้น” คำตอบจากหนึ่งในสองคนที่จับมาได้
“น้องกูถามดี ๆทำไมมึงตอบกวนตีนจังวะ” ปั้นจั่นที่นั่งอยู่บนกระสอบน้ำตาลเงยหน้าขึ้นมาส่งเสียงนิ่มๆ ถาม
“คำตอบผมก็ตรงที่สุดแล้วจะเอาอะไรกับผมอีก เอาเป็ว่าผมจะไปขอโทษยัยหมวยนั่นละกัน พวกพี่พอใจหรือยังล่ะ”คำตอบจากนักศึกษาชายปีสองตอบกลับมาทำให้ปั้นจั่นถึงกับต้องลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคนพูด
ผลั่ก!! / โอะ!! เสียงกำปั้นกระทบเข้ากับลำตัวของนักโทษชายที่เขาจับตัวมาได้น้ำหนักมือที่หนักหน่วงเล่นเอาอีกฝ่ายจุกจนร้องไม่ออก
“อุ้ย! ขอโทษที มือมันลั่นว่ะ” ปั้นจั่นเอ่ยขอโทษนักศึกษาชายที่ถูกกำปั้นของเขาจนตัวงอ
“มึงสองคนคิดว่าเื่มันจะง่ายอย่างนั้นเลยเหรออยู่ ๆ คิดจะไปฉีดน้ำใส่ใครก็ได้ พอจับได้เลยจะไปขอโทษ แค่นี้ก็จบทำไมมันง่ายนักวะ ถ้าอย่างนั้นกูพอใจจะต่อยมึง กูก็จับมึงมาอย่างนี้แล้วก็ต่อย” /ผลั่ก! ผลั่ก! / “อย่างนี้ก็ได้สิ” ปั้นจั่นไม่พูดเปล่ายังทำจริงตามที่พูดอีกด้วยซึ่งกังหันก็ช่วยจัดการอีกคนให้ได้รับความเท่าเทียมกันอีกด้วยเล่นเอานักโทษของเขาที่เพิ่งจะยืดตัวขึ้นมาได้ ต้องกลับไปตัวงอเช่นเดิม
“เฮ้ย! ไอ้แฝด..มึงสองคนใจเย็นสิวะ” เป็เสียงจากคีรี ที่เปิดประตูเข้ามาเห็นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
ระหว่างที่ขับรถกลับจากบ้านของพลอยใสคีรีได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนว่าสามารถตามจับตัวมือฉีดน้ำได้แล้วทั้งสองคนชายหนุ่มจึงได้ขับรถกลับไปที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง
“ต้องขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยพี่ว่าเรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่า พวกพี่แค่อยากรู้ว่าพวกนายสองคนฉีดน้ำใส่พลอยใสทำไมใครใช้ให้พวกนายสองคนทำ ถ้านายบอกมา นายก็กลับออกไปได้ ไม่มีอะไรซับซ้อนหรอก” คีรีเดินเข้าไปเจรจากับสองนักโทษด้วยความใจเย็นทั้งปั้นจั่นและกังหันจึงได้ถอยให้เ้าของเื่เป็คนจัดการเอง
“ผมก็พูดไปแล้วว่ายัยหมวยมันน่าแกล้ง ถ้าพี่ไม่พอใจที่ผมไปแกล้งเด็กพี่ ผมก็ยินดีไปขอโทษไงพี่จะเอาอะไรอีก”
ผลั่วะ! เสียงกำปั้นกระทบเข้ากับใบหน้าคนพูดจนต้องหันไปตามแรงหมัดพร้อมกับเืที่ซึมออกมาที่มุมปาก
“นี่สำหรับปากเสีย ๆที่น้องใช้พ่นคำออกมา พลอยใสไม่ใช่เด็กของพี่ พูดอย่างนี้ผู้หญิงเขาเสียหาย น้องควรจะหัดให้เกียรติผู้หญิงมากกว่านี้หน่อยนะวิถีสุภาพบุรุษน่ะน้องชาย แล้วสรุปว่ามีข้อมูลแค่นี้ใช่ไหมที่จะบอกพี่น่ะ”
“........”ไม่มีคำพูดใด ๆตอบกลับมาจากนักโทษสองคนที่มองสบตากันแล้วก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าสู้หน้าสามหนุ่มก่อนจะต้องรีบส่งเสียงอีกครั้ง “เฮ้ย! พี่จะทำอะไรจะเอากระเป๋าเงินผมไปทำอะไร พี่ ๆ”
คีรีหยิบกระเป๋าเงินของสองหนุ่มออกมาจากกระเป๋ากางเกงหลังเพื่อเปิดหาบัตรที่จะสามารถบ่งบอกตัวตนของทั้งสองคนได้
“ในเมื่อนายไม่บอกพี่ก็จะหาเอง” คีรีหยิบบัตรนักศึกษาของทั้งสองคนมาอ่านชื่อก่อนจะพิมพ์เข้าไปในมือถือ ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ค้นหาข้อมูลของทั้งสองคนจนได้ข้อมูลพ่อแม่และที่อยู่มาพร้อม
“อ้าว! ไอ้น้อง นี่พ่อกับแม่นายหย่ากันแล้วเหรอ เสียใจด้วยนะแล้วบ้านที่นายอยู่ตอนนี้เป็บ้านพ่อหรือบ้านแม่ล่ะ แต่ไม่เป็ไร ไปดูก่อนก็ได้แค่ลาดพร้าวนี่เองว่าแต่นายจะไปพร้อมกันเลยไหม นายจะได้ไม่ต้องเสียค่ารถไง” ในขณะที่คีรีพูดอยู่นั้นนักโทษทั้งสองคนถึงกับอ้าปากค้าง อึ้งในข้อมูลที่เขาพูดมาไม่คาดคิดว่าแค่เพียงใช้เวลาไม่นาน คน ๆ หนึ่งจะรู้ข้อมูลของตัวเองมากขนาดนี้และที่สำคัญเื่นี้จะให้ที่บ้านของเขารู้ไม่ได้
“พี่อย่าไปเลยนะ ผมยอมพูดแล้วก็ได้ผมก็แค่อยากช่วยคนที่ผมรัก เธอชอบพี่มากนะครับพี่มินสก์ ผมไม่อยากเห็นเธอเสียใจก็เลยอยาก
ช่วยเธอกำจัดคนที่มาขวางทาง”
“โอ้โหโว้ย! ไอ้น้อง มึงโคตรพระเอกเลยว่ะ กำจัดเสี้ยนหนามให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก เพื่อจะได้เห็นเธอไปรักกับคนที่เธอ้านี่มึงคิดได้ยังไงวะ” กังหันส่งเสียงสรรเสริญนักโทษของเขาทันทีที่ได้ยินคำสารภาพด้วยความรู้สึกสมเพช
“ทำอย่างนี้มันไม่ถูกต้องถึงจะกำจัดผู้หญิงคนอื่นไปได้แล้วรู้ได้ยังไงว่าพี่จะเลือกผู้หญิงที่น้องรักมาเป็แฟน คิดจะรักใครก็ควรรักให้ถูกทางด้วยมาใช้วิธีลอบกัดคนอื่นโดยเฉพาะผู้หญิงด้วย มันไม่ใช่วิถีของลูกผู้ชายไอ้น้อง ถ้ารักเขาก็บอกเขาไปตรงๆ”
“ครับพี่ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมขอโทษ” คำขอโทษหลุดออกจากปาก พร้อมกับใบหน้าสลดอย่างคนสำนึกผิด
“จะเอายังไงต่อวะไอ้มินสก์กูแล้วแต่มึง” ปั้นจั่นส่งเสียงถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสำนึกผิด
“เื่นี้ต้องให้คนที่เขาเสียหายเป็คนตัดสินใจเอง”
ว่าแล้วคีรีก็ต่อวีดิโอคอลถึงพลอยใสผู้เสียหายทันทีถ่ายหน้าตาของสองคนที่ทำให้เธอต้องเปียกปอนให้ดู เล่าเื่ให้ฟังแล้วถามว่า้าจะให้เขาจัดการยังไงต่อพลอยใสนั้นเห็นสภาพของนักศึกษาชายแล้วถึงกับอึ้งไปเช่นกันเพราะคาดได้ว่าทั้งสองคนก็คงจะโดนจากพวกพี่แก๊งกาแฟมาหนักแล้วเหมือนกัน เธอจึงไม่อยากจะเอาเื่อะไรอีก
(พลอยใสไม่อยากเอาเื่อะไรแล้วค่ะแค่อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้กับพลอยใสอีกก็พอ)
“ถ้าพลอยใส้าแค่นั้นพี่ก็จะจัดการให้ตามนั้นครับ” คีรีตอบกลับพลอยใสก่อนจะหันมาทางสองหนุ่มนักโทษ“ได้ยินแล้วใช่ไหม ดีเท่าไหร่แล้วที่น้องเขาไม่เอาเื่ไม่คิดจะขอโทษหรือขอบคุณน้องเขาหน่อยเหรอ?”คีรีพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กล้องถ่ายไปที่หน้าของสองหนุ่ม
“ผมขอโทษครับผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ขอบคุณที่ไม่เอาเื่นะครับ”
ค่ำคืนวันศุกร์เช่นนี้หกหนุ่มแก๊งกาแฟมีปาร์ตี้กันเป็ปกติโต๊ะข้างเวทีในผับชื่อดังถูกจับจองด้วยห้าหนุ่มที่หน้าตาไม่เป็รองใคร
“คุณชายสิบรถถึงไหนแล้ววะเนี่ยไอ้ครูสมึงโทรถามมันหน่อยสิ ถ้าป่านนี้ยังอยู่กับมาร์วาล่ะก็บอกมันว่าไม่ต้องมาแล้ว เพราะกว่ามันจะร่ำลากันเสร็จ กว่าจะมาถึงนี่กูว่าผับปิดพอดี” คีรีบอกครูส ฝรั่งตาน้ำขาวคนเดียวในกลุ่มก่อนจะหันมาคุยกับตรีวิทย์หรือต่อ เพื่อนที่กว่าจะลากออกมาด้วยกันได้ ต้องใช้คำว่ายากเย็นที่สุด“ไอ้ต่อ แล้วสรุปที่กูบอกให้เอาแอฟเกมใบ้คำไปชวนลูกพีชคุยน่ะ ได้ฤกษ์หรือยังวะ?”
“ยังว่ะ”
“อะไรของมึงวะ ทำเป็หมาเฝ้าปลากระป๋องอยู่นั่นแหละไอ้มินสก์มันอุตส่าห์ส่งที่เปิดฝาให้ มึงก็ยังไม่ยอมใช้ซะทีแล้วอย่างนี้เมื่อไหร่มึงจะได้กินปลาในกระป๋องวะ” เป็เสียงจากกังหันที่ดังขึ้นมาด้วยความรู้สึกขัดใจในความเคอะเขินของตรีวิทย์ ถ้าเป็เื่อื่นเพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยมีอาการปอดแหกเช่นนี้มันสู้ยิบตาเลยทีเดียวแต่กับเื่ความรักนี้คงเป็เื่เดียวที่ทำให้ตรีวิทย์ออกอาการไปไม่เป็ต้องให้เพื่อนทุกคนช่วยกันลุ้นจนเหนื่อยแทน
“เออ กูก็พยายามอยู่ถ้ามีโอกาสกูจะพยายามขยับปากให้ได้แล้วกัน”
“โฮะ! ไอ้ต่อ..มึงนี่ทำเสียชื่อเพื่อนหมด ไม่หัดเอาพวกกูเป็
เยี่ยงอย่างบ้างเลย โอกาสน่ะ ไม่ต้องรอโว้ย สร้างเองได้ทุกเมื่อมึงดูอย่างไอ้มินสก์สิ โอกาสมาประเคนให้มันถึงที่ วัน ๆต้องสับรางยิ่งกว่าทำงานอยู่การรถไฟเสียอีก”
“อ้าว! ไอ้ลิงกัง อยู่ ๆ โยนมาที่กูเฉย นึกถึงแล้วปวดหัวจี๊ดขึ้นมาเลยเนี่ย”
“ไอ้สิบรถกำลังจอดรถอยู่ว่าแต่เื่มันเป็ยังไงวะ กูได้ยินมาว่ามีการฉีดน้ำอะไรกันด้วยเหรอ?” ครูสหันมาบอกเพื่อนว่าคุณชายสายเสมอตอนนี้มาถึงผับแล้วก่อนจะถามถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน
“เออดิเล่นซะน้องหมวยกูเปียกเป็ลูกหมาตกน้ำเลย” เป็ปั้นจั่นที่ตอบคำถามของครูสแทนคีรี
“หมวยด้วยเหรอวะขาวเลยดิ ขาวหมวยสวยอึ๋มป่ะวะ” ครูสทำหน้าหื่น ยิ้มฟันขาวขึ้นมาทันที จนคีรีอดไม่ได้ต้องส่งเสียงขึ้นมาบ้าง
“ทันทีเลยนะมึงไอ้ครูสไอ้หื่น แค่ที่มึงมีอยู่นี่ยังไม่พอใช่ป่ะ น้องมิริน น้องโรส น้องแนนซี่ น้องติญาน้องกุ๊กไก่ น้องไหม น้องนิ้ง...”
“พอ ๆ ๆ เลยมึงแค่สองคนแรกกูก็ปวดหัวแล้วป่ะ” ครูสรีบเบรคเพื่อนทันที ก่อนที่มันจะไล่ชื่อออกมาเยอะมากไปกว่านี้ “สรุปกูจะได้รู้
ไหมว่ามันเกิดเื่อะไรขึ้นคุณชายมินสก์?”
“เออกูก็อยากรู้เหมือนกัน มึงกำลังจะถามเื่เมื่อกลางวันนี้ใช่ป่ะไอ้ครูส” เสียงสิบรถที่เพิ่งเดินมาถึงโต๊ะดังขึ้นเสริมประโยคของครูส
“มาทันเสือกพอดีเลยนะมึงไอ้คุณชายสายเสมอ” กังหันแซวเพื่อนที่มาได้จังหวะพอดี
“แน่นอน..ก็กูมันคนรู้เวลาโว้ย”
“ถุย!!” เป็เสียงตอบรับจากเพื่อนอีกห้าคนที่ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะเป็ปั้นจั่นที่ถามคีรีในสิ่งที่ยังคาใจ
“เออ แต่กูก็ว่าจะถามอยู่แล้วหลังจากเคลียร์กับไอ้สองคนนั่นเสร็จ มึงหายไปไหนมาวะ”
“กูไปจัดการแก้ปัญญาที่ต้นเหตุมา”
“ต้นเหตุ?น้องไอซ์เหรอ?” ปั้นจั่นถามอีกครั้งเพื่อเคลียร์ความสงสัย
“ใช่กูไปเคลียร์กะน้องไอซ์มา พูดตรง ๆ ชัด ๆ หวังว่าน้องเขาจะเข้าใจ”
“โอ้โห! คุณชายมินสก์ของกูเด็ดขาดมาก” ตรีวิทย์ตบไหล่คีรีส่งเสียงชื่นชม
“ไอ้มินสก์กูว่าปัญหาของมึงน่ะ คือมึงดีเกินไป” สิบรถผู้ที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มทำการวิเคราะห์
4K
