เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        บนแท่นชมการต่อสู้หลังประตูทองแดงหลีเซี่ยเฝ้ามองหวังเฉินที่บุกตะลุยฝ่าฝูงออร์คในดันเจี้ยนลับด้วยความหวัง

        นั่นคือนักเรียนที่เธอเคยภาคภูมิใจและพึงพอใจมากที่สุด

        เธอเชื่อว่าการที่หวังเฉินเลือกดันเจี้ยนลับระดับนรกไม่ใช่ความโอหัง แต่เป็นการตัดสินใจที่อยู่บนพื้นฐานของความสามารถที่แท้จริง

        ยิ่งไปกว่านั้นหวังเฉินผู้มีพรสวรรค์ระดับ SSS ก็มีคุณสมบัติมากพอที่จะอวดอ้างได้เช่นกัน

        “เจ้าตัวแสบ ครูรอให้เธอสร้างปาฏิหาริย์อยู่นะ อย่าทำให้ครูผิดหวังเชียว!”

        แม้ในใจหลีเซี่ยจะเชื่อมั่นว่าหวังเฉินจะไม่มีทางล้มลงที่นี่แต่เมื่อเห็นร่างนั้นพุ่งเข้าใส่เหล่าออร์คหัวใจของเธอก็ยังคงเต้นระรัวด้วยความกังวล

        ภายในดันเจี้ยนลับ

        ร่างของหวังเฉินพุ่งทะยานราวกับเสือดาวเขาลดระยะห่างระหว่างตัวเองกับออร์คนักรบได้อย่างรวดเร็ว

        “โฮก!”

        ออร์คนักรบที่อยู่แนวหน้าสุดเห็นมนุษย์วิ่งเข้ามาใกล้ก็คำรามอย่างโหดเหี้ยมอาวุธในมือเหวี่ยงออกไปพร้อมกับลมกระโชกหวังจะฟาดร่างมนุษย์ตรงหน้าให้แหลกเป็นชิ้นๆ

        ทว่าในตอนนั้นเอง

        เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของออร์คนักรบหวังเฉินไม่มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้า ขณะวิ่ง เขาก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นพุ่งเข้าใส่ร่างของออร์คนักรบโดยตรง

        เข่ากระแทก!

        เสียงกระดูกแตกร้าวแผ่วเบาดังขึ้นหน้าอกของออร์คนักรบถูกเขากระแทกจนบุบยุบร่างสูงสามเมตรของมันลอยกระเด็นออกไปราวกับกระสอบข้าว

        จากนั้นขณะที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ หวังเฉินก็หมุนตัวดาบยาวสำหรับผู้เริ่มต้นในมือตวัดออกไป

        ฉับฉับ!!

        แสงเย็นยะเยือกสาดผ่านปลายดาบกรีดผ่านลำคอของออร์คนักรบสองตนที่หมายจะโจมตีพร้อมกันอย่างไร้ซึ่งความลังเล

        เลือดสาดกระเซ็นร่างของออร์คนักรบทั้งสองก็ล้มลงบนพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก

        สังหารในพริบตา!

        ในพริบตาเดียวออร์คนักรบทั้งสิบเก้าตนก็ถูกหวังเฉินจัดการไปสามตนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

        โฮกโฮก โฮก!!

        ทว่าในเวลานั้นเองออร์คนักรบที่อยู่ด้านหลังก็ไล่ตามมาติดๆ

        การตายของพวกเดียวกันไม่ได้ทำให้พวกมันหวาดกลัวตรงกันข้าม กลิ่นคาวเลือดกลับกระตุ้นให้พวกมันคำรามอย่างบ้าคลั่งพุ่งเข้าโจมตีหวังเฉินอย่างไม่ลดละ

        ในพริบตาออร์คนักรบสี่ตนก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ

        ฟิ้วฟิ้ว ฟิ้ว!!

        อาวุธทั้งสี่เหวี่ยงออกไปพร้อมกับลมกระโชกอย่างรุนแรงพุ่งเข้าโจมตีหวังเฉินที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ

        แต่เมื่อเห็นเช่นนั้นหวังเฉินที่เท้ายังไม่แตะพื้นก็ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปรับ

        วิชาลมวายุคลั่ง!

        พลังเวทเข้มข้นปะทุขึ้นลมวายุคลั่งสีเขียวอ่อนสองสายพุ่งทะลุออกไปปะทะเข้ากับอาวุธทั้งสี่ของออร์คนักรบอย่างจัง

        ลมวายุคลั่งตัดผ่านอาวุธทั้งสี่ขาดสะบั้นจากนั้นก็ยังคงพุ่งเข้าชนร่างของออร์คนักรบอย่างต่อเนื่อง

        ฉัวะ!

        เสียงฉีกขาดของเนื้อหนังดังขึ้นร่างสูงใหญ่ของออร์คนักรบถูกลมวายุคลั่งผ่ากลางตัว

        เลือดและอวัยวะภายในกระจัดกระจายบนพื้นทำให้ถ้ำแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะอิดสะเอียนในทันที

        เมื่อออร์คนักรบทั้งสี่ล้มลงช่องว่างก็ปรากฏขึ้นในแนวรบที่อัดแน่น เผยให้เห็นออร์คจอมเวทที่หวังเฉินเล็งเอาไว้

        “โอกาสนี้แหละ!”

        เมื่อเห็นดังนั้นแววตาของหวังเฉินก็ฉายแววเย็นชา เมื่อเท้าแตะพื้นเขาก็ออกแรงกระโดดพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่

        คมดาบพริบตา!!

        วินาทีต่อมาเขาก็พุ่งไปหยุดตรงหน้าออร์คจอมเวทดาบยาวสำหรับผู้เริ่มต้นในมือฟาดฟันออกไปอย่างไม่ลังเล

        ฝั่งตรงข้ามออร์คจอมเวทสัมผัสได้เพียงเงาดำวูบผ่านตา ก่อนจะเห็นแสงเย็นยะเยือกพุ่งเข้าหา

        “โฮก!”

        เมื่อเห็นเช่นนี้ออร์คจอมเวทก็คำรามด้วยความโกรธ มันโบกไม้เท้าเวทมนตร์ในมือเพื่อรับดาบยาว

        ตูม!

        ในพริบตาอาวุธทั้งสองก็ปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังสนั่น

        แต่ก่อนที่ออร์คจอมเวทจะดีใจที่มันสามารถป้องกันการโจมตีได้มันก็เห็นมนุษย์ตรงหน้าหมุนตัวพุ่งเข้าหาออร์คนักรบอีกครั้ง

        “โฮก!”

        เมื่อเห็นเช่นนั้นออร์คจอมเวทก็คุกรุ่นด้วยความโกรธ มันร่ายมนตร์เพื่อใช้ลำแสงลาวาสั่งสอนมนุษย์ที่ไม่รู้จักประมาณตนผู้นี้

        แต่ทันทีที่มันโบกมือมันก็พบว่าไม้เท้าเวทมนตร์ในมือหักเป็นสองท่อนจากนั้นโลกที่มันเห็นก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วน

        ชิ้ง!

        วินาทีต่อมาร่างของออร์คจอมเวทก็แยกเป็นสองส่วน ล้มลงบนพื้นซ้ายขวา

        …

        บนแท่นชมการต่อสู้หลังประตูทองแดงหลีเซี่ยที่จับจ้องหวังเฉินมาโดยตลอดก็ตกตะลึงไปแล้ว

        รวดเร็วทรงพลัง การโจมตีแต่ละครั้งล้วนเป็นไปเพื่อสังหารในพริบตา!

        การเคลื่อนไหวที่มีประสิทธิภาพและไม่ยืดเยื้อของหวังเฉินทำให้หัวใจของหลีเซี่ยเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

        “เยี่ยมมาก!”

        เธออดไม่ได้ที่จะกำมือแน่นแล้วตะโกนชมเชยเสียงก้องกังวานดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในการแสดงที่ยอดเยี่ยมของลูกศิษย์

        “คุณครูหลีเซี่ย โปรดควบคุมกิริยาของคุณด้วย!”

        ด้านข้างผู้อำนวยการหลี่ซึ่งได้ยินเสียงอุทานก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจ

        อาจารย์หลีเซี่ยผู้นี้ตะโกนเสียงดังต่อหน้าท่านเจ้าเมือง ท่านผู้พิทักษ์ และผู้นำอีกหลายท่านช่างไม่รู้จักสำรวมตนเอาเสียเลย

        ขณะพูดเขาก็หันไปมองตามสายตาของหลีเซี่ย อยากรู้เสียจริง ว่าลูกศิษย์คนไหนกันที่เก่งกาจจนทำให้หลีเซี่ยถึงกับควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

        ทว่า...

        “เฮ้ย! คือหวังเฉินงั้นเหรอ?”

        ผู้อำนวยการหลี่อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

        ปรากฏบนหน้าจอคือร่างอันสง่างามราวกับยมทูตที่กำลังโลดแล่นอยู่ท่ามกลางเหล่าออร์คนักรบ

        ในเวลาไม่ถึงยี่สิบวินาทีออร์คนักรบที่เหลืออีกสิบสี่ตนในดันเจี้ยนลับด่านแรกก็ล้มลงใต้คมดาบของร่างนั้นทั้งหมด

        “จะ… จะเป็นไปได้อย่างไร!”

        “หวังเฉินเขามีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?!”

        เมื่อเห็นฉากนี้ผู้อำนวยการหลี่ก็พึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

        เขาไม่เคยคาดคิดว่าหวังเฉินที่ถูกเขาตัดสินประหารชีวิตไปแล้วในใจจะแสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ออกมา

        นี่…นี่คือสายอาชีพผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ที่ถูกมองว่าไร้ประโยชน์จริงๆ หรือ?!!

        “การสังหารที่ทรงประสิทธิภาพ ความตระหนักในการต่อสู้ที่ไร้ที่ติและการควบคุมร่างกายที่สมบูรณ์แบบ!”

        “เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาเลย!”

        ด้านข้างซือถูเฮ่าหนาน ท่านผู้พิทักษ์ที่ถูกเสียงอุทานดึงความสนใจไปได้ดูฉากการต่อสู้ของหวังเฉินจนจบแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาผู้คนรอบข้างก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

        “ท่านผู้พิทักษ์ซือถูไม่แน่ว่าเจ้าเด็กนี่อาจจะมีความสามารถในการผ่านดันเจี้ยนระดับนรกได้จริงๆ?”

        ท่านเจ้าเมืองตงหลิงมองดูร่างอันสง่างามในภาพบนหน้าจอแล้วหันไปถามซือถูเฮ่าหนาน

        “เป็นไปได้ครับ ถ้าเขายังคงรักษาสภาพแบบนี้ต่อไปไม่แน่ว่าเขาอาจจะผ่านไปได้”

        เมื่อได้ยินดังนั้นซือถูเฮ่าหนานก็พยักหน้า

        ถึงแม้ว่าอาชีพของหวังเฉินจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ซึ่งด้อยกว่าอาชีพอื่นๆ โดยธรรมชาติเมื่อไม่มีสัตว์อสูร

        แต่ด้วยทักษะที่หวังเฉินแสดงให้เห็นในการต่อสู้ที่เฉียบคมและคล่องแคล่วเมื่อครู่ซือถูเฮ่าหนานจึงคิดว่า เจ้าหนูนี่อาจไปได้ไกลกว่าที่คิด

        ความแตกต่างจากคนอื่นก็เป็นเพียงเวลาที่ใช้ในการผ่านดันเจี้ยนที่อาจจะมากกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

        “เป็นเช่นนั้นจริงเหรอ?”

        เมื่อได้ยินคำพูดของซือถูเฮ่าหนานดวงตาของท่านเจ้าเมืองตงหลิงก็ฉายแววแห่งความยินดี

        การมีนักเรียนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนที่จะสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งได้จะทำให้ผลงานของเขาน่าชื่นชมยิ่งขึ้น

        ทว่าความยินดีของท่านเจ้าเมืองตงหลิงยังไม่ทันคงอยู่ได้นานก็ถูกขัดจังหวะโดยตรง

        “หาที่ตายนัก!”

        ซือถูเฮ่าหนานพลันเอ่ยเสียงเย็นสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจสุดขีด