ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เหล่านายทหารที่ติดตามชิงเถาได้แต่มองนางอย่างอึ้งๆในสิ่งที่นางทำนางทำเหมือนไม่รู้จักคุณค่าในสิ่งที่นางใช้ไปอย่างไรอย่างนั้นจนพวกเขาไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรแล้วในเรื่องนี้

‘ฮืออออ’เสียงเจ้าลูกม้าที่ร้องขึ้นหลังจากที่มันเงียบไปครู่หนึ่ง

“นั่นๆมันเหมือนจะดีขึ้นขึ้นแล้วขอรับ”เสียงร้องบอกของนางทหารเอ่ยขึ้นบอกชิงเถาที่หันหน้ามาคุยกับพวกเขา

‘ตื่นแล้ววว’ หลันเฟยร้องบอก

“เอ๊ะเจ้าลุกได้แล้วหรือ”ชิงเถาเอ่ยออกมาเมื่อเจ้าลูกม้าค่อยดันเท้าพยุงตัวขึ้นตัวสั่นๆมันค่อยลุกขึ้นช้าๆจนยืนทรงตัวได้ดี แต่ก็ยังดูตัวสั่นๆอยู่เช่นเดิม

“อ่ะอ้าวว” ชิงเถารีบพุ่งไปรับตัวเจ้าลูกม้าไว้ทันทีเมื่อมันล้มลงไปอีกรอบตอนนี้มันไม่ได้เพียงล้มลงไปแต่ตามันก็ปิดไปเลย

“คุณหนู”เสียงร้องตามชิงเถาเมื่อนางเอาตัวไปรับลูกม้าไว้ ถึงแม้ว่ามันเป็นเพียงลูกม้าแต่ว่ามันก็มีน้ำหนักมากกว่าที่เด็กสาวจะรับได้อย่างสบายๆอยู่ดี

“ข้าไม่เป็นไรมาดูเจ้านี่หน่อยเจ้าค่ะ” ชิงเถาเอ่ยบอกทั้งสามรีบเข้ามาช่วยอุ้มลุกม้าออกจาชิงเถาทันที

“มันเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะอยู่ๆก็ไม่ได้สติไปเลย” ชิงเถาเป็นห่วงมันยิ่งกว่าเดิมไม่ใช่ว่านางกรอกยาให้มันจนตายไปแล้วหรอกนะ

“มันไม่เป็นไรแล้วล่ะขอรับเพียงหลับเท่านั้น” เอ้อฉงบอกออกมาเมื่อดูอาการลูกม้าแล้ว

“ได้ยินแบบนี้ข้าก็เบาใจเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยขึ้นอย่างดีใจเมื่อได้ยิน

‘คลึ่น คลึ่นนนนนนน’ แต่ชิงเถาดีใจได้ไม่นานอยู่ๆพื้นดินก็สั่นสะเทือนต้นไม้ต้นหญ้าสั่นไหวไปหมด

‘อ้ากกกกก’ เสียงร้องตกใจของเจ้าหลันเฟยมันรีบบินไปเกาะชิงเถามันใช้เท้าเกาะเกี่ยวกับเสื้อชิงเถาจนแน่นเพราะกลัวว่าจะพลัดหลงกับนาง

‘ตึบๆๆๆ ตึกๆๆๆๆ’ไหนจะเสียงเท้าของเหล่าสัตว์ในป่าที่ว่องไวต่อเหตุการณ์ต่างๆรีบวิ่งหนีหลบภัยกันอย่างไม่คิดว่าตัวข้างๆจะเป็นเหยื่อหรือศัตรูทุกชีวิตต่างวิ่งหนีหาที่หลบเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น

‘แย่แล้ว หินร้อนจะถูกปลอดปล่อยออกมาจากใต้ดินแล้ว’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึได้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

‘รีบหนีเร็วเข้า’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเตือนอย่างร้อนใจด้วยตรงที่ชิงเถาอยู่นั้นมันเข้าใกล้ภูเขาไฟมากกว่าที่ตั้งหมู่บ้านหลบภัยเสียอีกไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางจะต้องเตือนชิงเถาให้รีบหนีอย่างไรก็ต้องรีบกลับไปให้ทัน

“คุณหนูเรารีบกลับเถอะขอรับ”เอ้อฉงเอ่ยบอกชิงเถา โดยไม่ต้องรอให้นางบอกเขารีบจับข้อมือนางออกวิ่งทันที

“แต่ว่า”แต่ตัวชิงเถากลับขืนตัวไว้เสียก่อน

“เราต้องรีบกลับแล้วขอรับ”

“ข้ารู้เจ้าค่ะแต่ว่าข้าจะทิ้งมันไว้ที่นี่ไม่ได้” ชิงเถาเอ่ยขึ้น สายตานางมองไปยังลูกม้าที่นอนนิ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนพื้นนางช่วยมันได้แล้ว แต่จะทิ้งมันไว้ที่นี่ก็ดูจะใจร้ายไปเสียหน่อย

“ข้าจะอุ้มมันไปเองขอรับ”เอ้อฉงเห็นสายตานางแล้ว ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างชิงเถานางจะต้องไม่ยอมจากไปโดยง่ายแน่ๆ

“ข้าช่วยเจ้าเอง”นายทหารอีกคนรีบเข้ามาช่วยเอ้อฉงอุ้มลูกม้าไว้ทันทีพร้อมกับเตรียมออกวิ่ง

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะคุณหนู”นายทหารอีกคนเป็นผู้นำหน้าชิงเถาวิ่งหนีกลับทันทีรถม้าของพวกเขาจอดไว้ห่างจากที่นี่เกือบๆสองลี้ จะว่าใกล้ๆก็ใกล้แต่จะบอกว่าไกลก็ไม่ผิดนัก

‘คลึ่นนนนนนน’เสียงดังของพื้นพิภพยังร้องให้สัญญาณเตือนให้เหล่าสิ่งมีชีวิตรีบหนีเอาตัวรอดก่อนที่จะไม่มีโอกาส

           ชิงเถาออกวิ่งตามนายทหารอย่างร้อนใจนางยังคงมองกลับไปดูข้างหลังเป็นระยะๆด้วยเพราะว่านายทหารอีกสองคนกำลังอุ้มลูกม้าตามนางมาอยู่พวกเขาห่างนางอยู่เล็กน้อยนางจึงเป็นห่วงมากนัก นางกลัวว่าที่นางทำนั้นจะเป็นตัวถ่วงของพวกเขาแต่อย่างไรทุกชีวิตก็มีค่านางก็แค่อยากจะช่วยในตอนที่ยังช่วยได้เท่านั้น

“คุณหนูรีบไปก่อนขอรับ”เอ้อฉงร้องบอกเมื่อชิงเถาเอาแต่หยุดเป็นระยะๆเพื่อรอพวกเขา

“ข้าจะรอไปพร้อมพวกท่าน”ชิงเถาไม่ยอม หยุดรอทั้งสองคนและอีกหนึ่งตัว

“คุณหนูขอรับ”แต่นายทหารอีกคนก็ดึงแขนนางให้รีบออกวิ่งต่อ

“ครู่เดียวเจ้าค่ะ”ชิงเถาขอร้องออกมาสีหน้าจริงจัง

           เสียงดังพร้อมความสั่นสะเทือนหายไปแล้วแต่ตอนนี้กลับมีฝุ่นควันฟุ้งไปหมดใกล้ถึงตัวพวกเขาเข้ามาเรื่อยๆถ้ามองไปทางด้านของที่ตั้งภูเขาจะเห็นต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไปเป็นสีขาวไปหมดแล้วพวกเขาต้องมองต่อไปข้างหน้าเท่านั้น

“คุณหนูเร็วเข้าขอรับ”ทุกคนที่เห็นท่าว่าสถานการณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วจึงรีบออกวิ่งด้วยความเร็วมากกว่าเดิมเหมือนว่ามีพลังเพิ่มเข้ามาจนเต็ม

“ท่านเอ้อฉง”ชิงเถารีบหันกลับไปเรียกคนข้างหลังที่จะถึงตัวนางแล้ว

“วิ่งต่อไปขอรับ”เอ้อฉงร้องบอกเสียงดังคล้ายเสียงตะคอก

“หนีเร็วเข้า”มือคู่หนึ่งคว้ามือนางดึงเข้าไปใกล้ตัวแล้วออกตัวพานางวิ่งต่อทันที

“คุณหนู”นายทหารทั้งสามที่เห็นว่ามีใครมาพาชิงเถาหนีไปจึงร้องตามอย่างตกใจพวกเขาก็ดีใจอยู่หรอกที่มีคนพานางหนีไปได้ก่อนแค่ว่าคนที่มาพานางไปจะไม่ทำอะไรนางใช่หรือไม่ไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยเพราะมีผ้าปิดหน้าไว้

“นี่ท่าน”ชิงเถาเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ใครกันอยู่ๆก็โผล่มาอุ้มนางพาหนีไปแบบนี้

“พวกเจ้าก็รีบวิ่งเข้าล่ะ”เขาไม่ตอบชิงเถาแต่หันไปบอกคนทั้งสาม ก่อนจะออกตัววิ่งพาชิงเถาออกจากป่าไปทันทีชิงเถาเท้านางไม่ได้ถึงพื้นด้วยซ้ำเพราะด้วยใครอีกคนจับเอวนางพาออกวิ่งโดยใช้วิชายุทธ์ขั้นสูงออกตัววิ่งได้อย่างวิ่งเขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วกว่าคนปกติหลายเท่าหลบหลีกต้นไม้น้อยใหญ่ได้เป็นอย่างดีใช้เวลาไม่นานก็ออกมาจากจากป่าที่ต้นไม้หนาแน่นสู่ป่าที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าแทนแต่นั่นกลับไม่ใช้ทางออกที่นางเข้ามา เขาจะพานางไปไหนกันแน่เพียงเมื่อครู่นางก็มึนหัวกับความเร็วจะแย่แล้ว