การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ดูท่าจะต้องแบกหน้าไปขอเงินจากน้องสาว ไม่อย่างนั้นดอกเบี้ยคงพุ่งสูงกว่านี้เป็นแน่!

        โชคดีที่ไม่กี่วันมานี้ต้าชุ่ยส่งจดหมายมาหาเขา ในนั้นเขียนว่ามีเรื่องจะปรึกษาแต่สองสามวันมานี้ซานไล่จือพัวพันอยู่ที่บ่อน จึงไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องน้องสาว ทว่าตอนนี้คงถึงเวลาแล้ว ไม่ใช่ไปเพราะเป็นห่วงใยแต่ไปเพื่อเงินเท่านั้น...

        “ซานไล่จือ ถ้าไม่มีเงินก็ไสหัวไป!” 

        ถ้าไม่มีเงินก็ไม่ต้องมา ประตูบ่อนเปิดอ้าออกทันที

        เมื่อเห็นที่นั่งของเขาถูกคนอื่นนั่งแทน ในใจของซานไล่จือที่ยังไม่อยากจะออกจากบ่อนพนัน จึงคิดได้ว่าต้องไปหลอกเอาเงินจากน้องสาวมาให้เยอะกว่านี้ ถึงตรงนี้จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง

        “โอ้ว นี่ใช่พี่ซานไล่จือหรือไม่?”

        แสงไฟส่องสะท้อนเห็นชายหนุ่มผู้นั้นอายุราวยี่สิบปี สวมชุดยาวสีดำ ร่างสูงสง่า

        เมื่อซานไล่จือเห็นชายคนนั้นอยู่ด้านหน้า จึงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าคล้ายกำลังค้นหาความทรงจำถึงชายผู้นี้

        “เจ้าเป็นใคร ? ข้าไม่รู้จักเจ้า!” 

        ชายหนุ่มผู้มาใหม่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

        “ข้าเป็นหลานของหลิวอี๋เหนียง ครั้งที่แล้วได้พบน้องลิ่งข้ารู้สึกถูกใจเป็นอย่างมาก เดิมทีอยากจะให้อี๋เหนียงช่วยให้ข้าได้แต่งกับนาง แต่อี๋เหนียงบอกว่าข้ามีคู่หมั้นหมายแล้ว เรื่องเห็นด้วยหรือไม่นั้นให้ไปถามน้องลิ่งเอาเอง”  

        ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายซานไล่จือก็รู้สึกโล่งระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งพลางตบไปที่อกเบาๆ

        “เรื่องนี้ นางเป็นคนตัดสินใจเอง ข้าตัดสินใจแทนไม่ได้…ปัญหาคือเจ้าสามารถให้เงินสินสอดนางได้เท่าไหร่?”

        ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย พูดอย่างภูมิใจ

        “ข้ากับน้องลิ่งรักกันด้วยใจจริง เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา… สักร้อยตำลึง เป็นอย่างไร?”

        ซานไล่จือได้ฟังพลันตาลุกวาวและชี้นิ้วขึ้นพูดด้วยความดีใจเป็นที่สุด

        “ร้อยตำลึง?” สามารถเอาเงินไปคืนองค์ชายสามได้ แถมยังเหลือพอเล่นต่อสักสองสามตา ถือว่าไม่เลว…

        ชายหนุ่มผู้นั้นแอบชำเลืองมองสีหน้าของซานไล่จือ กล่าวต่อด้วยสีหน้าท่าทางละม้ายรู้สึกลำบากใจ

        “แต่น้องลิ่ง… อยากจะเป็นแต่ภรรยาเอก!” 

        ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มแล้วซานไล่จือยกมือทำท่าทางตบอกเอ่ย

        “สินสอดร้อยตำลึง เป็นเงินจำนวนมากที่ครอบครัวคนธรรมดาไม่เคยได้แม้แต่จะเห็น นางเป็นแค่สาวใช้บื้อๆ… เป็นอี๋เหนียงแล้วไม่ดียังไง ?  เจ้าลองคิดดูสิว่าอี๋เหนียงจวนต้วนยังสามารถจัดการดูแลจวนได้เลย”

        ได้ฟังคำพูดของซานไล่จือทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีใจขึ้นมา

        “พี่ชายจะช่วยพูดกับน้องลิ่งให้ข้าใช่หรือไม่?”

        เขาใช้มือตบไปที่ไหล่ของชายหนุ่มด้วยท่าทางที่มุ่งมั่น พยักหน้าเป็นคำตอบ

        “น้องชาย เจ้ายังอ่อนต่อโลกนัก ผู้หญิงน่ะใช่ว่าพูดอะไรแล้วเจ้าจะต้องฟังทั้งหมด เคยได้ยินหรือไม่ที่ว่ารวบรัดตัดตอนให้นางเป็นของน้องชาย หลังจากนั้นนางก็ไม่มีโอกาสเสียใจ ทำได้เพียงฝากชีวิตไว้กับเจ้าเสียเท่านั้น”

        คนหน้าบางตรงหน้าพูดอย่างเคอะเขินระคนทำท่าลำบากใจในที

        “ทำอย่างนี้จะได้ผลจริงหรือ?”

        ซานไล่จือยกมือตบไปที่อกของเขา กล่าวแน่นหนักด้วยความภาคภูมิใจ

        “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา เจ้ากลับไปเลือกวันและเตรียมเงินมาให้ครบ ถึงวันนั้นข้าจะพานางมาพบเจ้า อยากทำอะไรกับนางก็ตามใจ เเบบนี้ดีหรือไม่เล่า?”

        พลางเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยสุ้มเสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน

        “น้องชายอย่างนั้นอย่าลืมสินสอด! พี่ชายช่วยเจ้าเช่นนี้ เจ้ามีสิ่งใดอยากจะพูดอีกบ้างหรือไม่เล่า?”  พูดเสร็จก็ทำมือนับเงิน 

        ชายหนุ่มคนนั้นรีบหยิบตั๋วเงินยี่สิบหยวนใส่ในมือของเขาทันที พูดยิ้มๆ

        “พี่ชาย… เงินนี้พี่เก็บไว้ใช้ ยังไม่รวมกับสินสอด... คืนวันมะรืนข้าจะมารับ เตรียมคนให้พร้อมแล้วกัน!” 

        เขาหยุดเว้นจังหวะกล่าวต่อ

        “ข้าขื่อ หลิวฉือ พี่ชายจำข้าให้ดีล่ะ ถ้าฝันของข้าเป็นจริงจะต้องขอบคุณพี่ชายอย่างงาม…”

        เขาเป็นคนเห็นแก่เงิน ในแววตาเขาเห็นเพียงภาพที่กำลังรับเงินมานับและกอดเงินไว้ จึงพยักหน้าตอบรับ

        “น้องชายกำลังจะได้กอดนางในดวงใจแล้ว ถ้าเรื่องสำเร็จ อย่าลืมบุญคุณของพี่ชายล่ะ!”  อยากจะได้น้องสาวข้าเป็นภรรยา! เงินแค่ยี่สิบตำลึงซื้อข้าไม่ได้หรอก ต้องรอดูกันต่อไป

        ชายหนุ่มขยี้มือ ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

        “ไม่ลืมแน่นอนๆๆๆ!” 

        ซานไล่จือกลัวว่าชายหนุ่มจะอายจึงพูดเล่นกับเขาเสียหน่อยแล้วค่อยจากไป

        ก่อนจากกันได้นัดแนะสถานที่และเวลาอย่างละเอียด อีกฝ่ายจึงทันได้เห็นท่าทางที่พอใจเป็นพิเศษของซานไล่จือก่อนจากไป

        มุมปากของเขาโค้งขึ้นน้อยๆ อย่างเชื่องช้าเมื่อเห็นสีหน้าพึงพอใจของซานไล่จือ ใบหน้าของชายหนุ่มละม้ายดูถูกเหยียดหยาม… เจ้าขายน้องสาวให้ข้าแล้ว รู้ตัวหรือไม่?

        หลิวหรงเดินไปเดินมาอยู่ในเรือนด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธ

        เรื่องในวันนี้เดิมทีไม่เกี่ยวกับนาง แต่เพราะถูกต้วนชิงหมิงเล่นงานจึงถูกกักบริเวณโดยไม่รู้ตัว ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ใบหน้าที่สะสวยกลับมีร่องรอยมิชวนมอง

        “ต้วนชิงหมิง… เจ้าอย่าคิดว่าข้าถูกกักบริเวณแล้วจะทำอะไรเจ้าไม่ได้… หลังจากนี้อย่าได้หวังจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่มีทาง!”

        เสียงร้องโอดโอยดังลอยมาตามลม คือเสียงแม่นมหวางที่ร้องอย่างทรมานหลังจากถูกโบยไปสามสิบที โชคดีที่เป็นช่วงฤดูเหมันต์เสื้อผ้าที่สวมใส่ค่อนข้างหนา ถ้าเป็นหน้าร้อนกลัวว่าจะเจ็บหนักกว่านี้!

        แม่นมหวางนอนอยู่ในห้องไม่สามารถขยับเขยื้อน ทำให้แม่นมหลี่ได้อำนาจแทน นางพูดอย่างละเอียดตรงหน้าหลิวหรงว่า

        “อี๋เหนียงอย่าได้รีบร้อนไป  คุณหนูใหญ่เป็นแค่เด็กที่กำลังจะโต ต่อให้มีเล่ห์เหลี่ยมแค่ไหนก็มาจากคนรอบตัวสอนนางเท่านั้น… อี๋เหนียงเห็นการเติบโตของคุณหนูใหญ่จะไม่รู้นิสัยใจคอของนางเลยหรือเจ้าคะ?”

        คำพูดไม่กี่ประโยคของแม่นมหลี่ ทำให้นางตกใจพลางจับไปที่แขนของแม่นมหลี่บีบอย่างแรง พูดว่า

        “เจ้าพูดอะไร? ลองพูดใหม่อีกครั้งสิ!” 

        อารมณ์เริ่มรุนแรง สายตาที่เยือกเย็นระคนโหดเหี้ยมของหลิวหรงทำให้แม่นมหลี่ผงะถอยหลังไปหลายก้าว ละล่ำละลักพูดว่า

        “บะ บ่าวไม่ได้พูดอะไรเจ้าค่ะ!”  

        “ไม่… เจ้าพูดออกมาแล้วต่างหาก!” 

        หลิวหรงพยักหน้าไม่หยุดคล้ายกำลังใช้ความคิด มือที่ยังจับแขนของแม่นมหลี่เปลี่ยนเป็นใช้เล็บที่ยาวจิกลงไป ความเจ็บปวดเมื่อเล็บแทรกผ่านผิวหนังแผ่ลามจากแขนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ทำให้นางเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว ทว่าไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย!

        แววตาของหลิวหรงปรากฏทั้งความโหดเหี้ยมและดีใจผสมปนเปอยู่ด้วยกัน

        “เจ้าพูดประโยคเมื่อครู่นี้อีกครั้งสิ”

        แม่นมหลี่ละม้ายเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้ทำได้เพียงพูดใหม่อีกครั้ง

        “คุณหนูใหญ่เป็นแค่เด็กที่กำลังจะโต ต่อให้มีเล่ห์เหลี่ยมแค่ไหนก็มาจากคนรอบตัวสอนนางเท่านั้น… อี๋เหนียงเห็นการเติบโตของคุณหนูใหญ่จะไม่รู้นิสัยใจคอของนางเลยหรือเจ้าคะ?”

        หลิวหรงค่อยๆ คลายมือออก ย้อนคิดถึงคำพูดของแม่นมหลี่อีกครั้ง

        ‘อี๋เหนียงเห็นการเติบโตของคุณหนูใหญ่จะไม่รู้นิสัยใจคอของนางเลยหรือเจ้าคะ?’

        พูดถึงตรงนี้นางคล้ายคิดอะไรบางอย่างได้ ดวงตาเบิกโพลงลุกวาวขึ้นมา… ใช่แล้ว! แม้คนอื่นไม่รู้นิสัยนาง แต่ข้าเป็นคนเห็นนางเจริญเติบโตมา ทำไมข้าจะไม่รู้!

        เพราะรู้นี่แหละถึงได้แปลกใจว่าเหตุใดช่วงนี้นางถึงมีปัญหา หรือจะเป็นเพราะแม่นมหนิง เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว ต้วนชิงหมิงเปลี่ยนไปตั้งแต่แม่นมหนิงกลับบ้านเกิดครั้งนั้น ใช่แล้ว!

        หวนคิดถึงตอนที่ต้วนชิงหมิงไม่สบายครั้งนั้น ตอนนั้นแม่นมหนิงเข้าๆ ออกๆ จวนต้วนอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งกลางค่ำกลางคืนยังพาคนแปลกหน้าเข้ามาอีก ไม่แน่ว่านางถูกแม่นมหนิงสอนอะไรมาเป็นแน่!

        หลิวหรงค่อยๆ ขยับมานั่งที่เก้าอี้ เงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา

        “ต้วนชิงหมิงไม่ว่าใครจะสอนอะไรเจ้า แต่ถ้าอยากจะสู้กับข้า เจ้ายังห่างชั้นไปหน่อย…”

        ชั่วอึดใจต่อมา หลิวหรงกวักมือเรียกแม่นมหลี่เข้ามา

        “เจ้ารีบไปเดี๋ยวนี้ “

        แม่นมหลี่ฟังคำพูดของหลิวหรงและพยักหน้าอยู่หลายครั้ง ละล่ำละลักตอบด้วยความร้อนรน

        “ใช่เจ้าค่ะ… ได้เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ!”