Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 139 พลังจิต

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเมอร์ลินรับรู้ถึงพลังอักขระภายในดวงวิญญาณของตนเอง และการทดลองของเขาก็สังเกตอยู่ตลอดเวลาว่าพลังอักขระค่อยๆ แผ่ขยายออกมาจากอักขระที่ประทับในดวงวิญญาณ

“ผลลัพธ์ของการประทับอักขระลงบนวิญญาณทำให้พลังวิญญาณเปลี่ยนเป็นพลังอักขระ ซึ่งสามารถสังเกตความเข้มข้นของพลังได้จากสี” 

เมอร์ลินจดบันทึกการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในการทดลองของเขา แน่นอนว่าเขาสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของสีพลังอักขระในทุกๆ วัน และพบว่าพลังอักขระจะค่อยๆ เปลี่ยนสีทุกครั้งที่ประทับอักขระแต่ละตัวลงไปในดวงวิญญาณ 

การปล่อยดวงวิญญาณทิ้งไว้ไม่ได้เพิ่มพลังอักขระเหมือนพลังเวท 

ใช่แล้ว เมอร์ลินกำลังเปรียบเทียบพลังอักขระกับพลังเวท ซึ่งพลังเวทนั้นมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเมื่อนักเวทมีอายุมากขึ้น ต่อให้นักเวทคนนั้นไม่ได้โคจรพลังเวทด้วยเคล็ดวิชาพลังสมาธิใดๆ แต่ผลลัพธ์อาจจะช้ากว่าการโคจรพลังเวทให้ควบแน่นในวงเวทเท่านั้น

ทั้งหมดนี้คืองานวิจัยที่เมอร์ลินได้อ่านมาจากรายงานวิชาการมากมาย

พลังอักขระนั้นเป็นพลังลี้ลับรูปแบบใหม่ที่สามารถบ่มเพาะได้ ซึ่งผลการทดลองของเมอร์ลินได้ข้อสรุปออกมาว่าจะต้องจารึกอักขระลงไปบนดวงวิญญาณของตนเอง

เมอร์ลินจดบันทึกผลการทดลองลงบนสมุดของเขา

“วันที่ยี่สิบสองหลังจากเริ่มการทดลอง หลังจากที่จารึกอักขระตัวที่สิบพลังลี้ลับอักขระก็เกิดการเปลี่ยนแปลง พลังอักขระสามารถแผ่ออกมาจากร่างกายได้ด้วยสำนึกรู้ ความคิดของผู้ทดลองสามารถควบคุมพลังนี้ได้เหมือนพลังเวท สีของพลังแสดงออกมาเป็นสีฟ้าอย่างชัดเจน การทดลองต่อไปคือการควบคุมพลังอักขระที่ทะลักออกมา”

นี่คือสิ่งที่เมอร์ลินบันทึกในสมุดการทดลองของเขา นักเวทยาศาสตร์ทุกคนล้วนเป็นเช่นนี้ พวกเขามักจะบันทึกระยะเวลาและผลทดลองของพวกเขาไว้เสมอ

เมอร์ลินวางปากกาเวทมนตร์ของตนเองลง แน่นอนว่าปากกาเล่มนี้คือปากกาที่เขาได้รับมาจากมหาจอมเวทธีออน หัวหน้าสมาคมนักเวทเมืองวินเซน

มันคือวัตถุเวทมนตร์ระดับสูงเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ความพิเศษของมันคือความแข็งแกร่งของปากกาและหมึกที่เขียนออกมาได้ไม่มีวันหมดเท่านั้น เป็นวัตถุเวทที่ใช้อำนวยความสะดวก ไม่ใช่อาร์ติแฟคสำหรับใช้ต่อสู้ แต่ถึงอย่างนั้นเมอร์ลินก็ชื่นชอบมันไม่น้อย

เมอร์ลินมองไปรอบๆ ห้องทำงานของตนเอง

“ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่เหมาะสำหรับการทดลอง ฉันต้องหาสถานที่ที่ลับตาและสามารถทำการทดลองพลังอักขระได้”

เขาคิดหาสถานที่ที่ทำการทดลองโดยที่ไม่มีใครเห็น เพราะสิ่งที่เขาทดลองนั้นเกี่ยวข้องกับศาสตร์วิญญาณซึ่งเป็นศาสตร์ต้องห้าม

หากเป็นการทดลองเวทเขาอาจจะไปที่สมาคมนักเวทเพื่อใช้ห้องทดสอบเวทมนตร์ได้ หรือในมหาวิทยาลัยก็มีห้องแบบนี้อยู่

แต่น่าเสียดายที่ห้องเหล่านั้นล้วนมีค่ายกลบันทึกภาพติดตั้งเอาไว้ ทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยของเจ้าของสถานที่และผู้ใช้สถานที่ มันจึงเป็นสถานที่ที่ไม่เป็นความลับ

เพราะเหตุนี้นักปราชญ์หรือจอมเวทจึงมักจะใช้หอคอยเวทมนตร์ของตนเองเพื่อเป็นสถานที่ทดลอง หรือมีห้องทำงานที่วางค่ายกลของตนเองเป็นอย่างดี

น่าเสียดายที่เรื่องนี้เมอร์ลินไม่สามารถบอกคนอื่นได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ลังเลที่จะขอความช่วยเหลือจากเหล่าอาจารย์หรือบิดาของเขา

“ความจริงห้องนี้ก็ไม่เลว แต่เกรงว่ามันจะไม่สามารถควบคุมความเสียหายได้” 

เมอร์ลินส่ายศีรษะอย่างจนใจ

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าพลังอักขระนั้นจะให้ผลลัพธ์อย่างไร มันจะคล้ายเวทสนับสนุน? เวทป้องกัน? หรือเวทโจมตี? เขาไม่อาจรู้เรื่องนี้ได้หากไม่ได้ทำการทดลอง

ระหว่างนั้นเมอร์ลินก็เดินมาด้านล่าง เขาพบมาร์เทลที่กำลังนั่งโคจรพลังเวทฝึกฝน

ทันทีที่เมอร์ลินลงมา มาร์เทลก็หยุดการฝึกฝนของเขา

“คุณต้องการอะไรรึป่าว?” มาร์เทลเอ่ยถาม

“ไม่ครับ คุณฝึกต่อเถอะผมแค่ลงมาเดินเล่นเท่านั้น” เมอร์ลินตอบกลับไป

“ครับ”

มาร์เทลเริ่มชินกับพฤติกรรมของคุณชายน้อยพริสตันผู้นี้แล้ว ช่วงนี้เด็กน้อยไม่ค่อยไปที่มหาลัย แต่จะหมกตัวอยู่ในห้องทำงาน 

เขาเองก็เห็นผลงานที่ตีพิมพ์ลงนิตยสารวิชาการเล่มนั้นแล้ว จึงคาดเดาไม่ยากว่าเด็กน้อยกำลังทำงานวิจัยของตนเองอยู่ ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกของผู้ที่ได้รับเข็มกลัดสีเงิน

ดังนั้นมาร์เทลจึงไม่ต้องการที่จะรบกวนเด็กน้อย

เมอร์ลินเดินลงมาดื่มน้ำข้างล่าง เขาเทน้ำจากเหยือกลงแก้วแล้วเดินสำรวจบ้านไปเรื่อยๆ

แต่ด้วยพลังจิตของเขาที่เพิ่มขึ้นจึงทำให้สัมผัสรับรู้ของเขามีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม 

ความได้เปรียบของพลังจิตคือไม่จำเป็นต้องร่ายเวทมันเหมือนทักษะติดตัวที่สามารถใช้งานได้ทุกเวลา 

ตอนนั้นเมอร์ลินก็ได้ใช้พลังจิตโดยบังเอิญ เขารู้สึกว่าพรมในห้องครัวนี้มีบางอย่างแปลก เมื่อเขามองเข้าไป เหมือนว่าพลังจิตของเขาจะทำงานร่วมกันได้ดีกับดวงเนตรสีเงิน นั่นทำให้ดวงตาของเขาสามารถมองทะลุทะลวงพรมไปได้

แล้วเขาก็พบว่าใต้พรมผืนนี้มีบานประตูบานหนึ่งซ่อนอยู่ เมื่อเขาเพ่งจิตมองลึกเข้าไปอีก สิ่งที่เห็นก็คือบันไดทางเดินที่ทอดลงไปด้านล่าง

“มีห้องใต้ดินอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรอ?”

“แต่เดี๋ยวก่อนการมองของฉัน … ดวงเนตรสีเงินไม่น่าจะทำงานได้ดีขนาดนี้?”

เมอร์ลินเงียบงันอยู่นาน เขาเริ่มสำรวจตัวเองอีกครั้ง

เมื่อกวาดผ่านร่างกายของตนเองเขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ นอกจากวงเวทบ่มเพาะกับดวงวิญญาณที่จารึกอักขระแล้วก็ไม่มีสิ่งใดแปลกออกไป

“ไม่มีอย่างนั้นหรอ?”

“ไม่หรอก มันต้องมีอะไรซักอย่าง …”

เขายังหาสิ่งผิดปกติในร่างกายของตนเองไม่ได้ เนื่องจากไม่มีกลิ่นอายของพลังอักขระและพลังเวทในการมองทะลุของเขา เขาจึงตัดพลังทั้งสองอย่างออกไป

ซึ่งตอนนี้ก็เหลือแต่พลังดวงเนตรสีเงิน 

แต่เขาก็ไม่เคยเห็นว่าดวงเนตรสีเงินมีความสามารถนี้มาก่อน 

ก่อนหน้านี้ดวงเนตรสีเงินทำได้แค่จดจำทุกอย่างที่มองเห็นและตรวจจับสัมผัสทุกประเภท แต่มันไม่มีอำนาจในการมองทะลุทะลวงได้ขนาดนี้

เพื่อความแน่ใจเมอร์ลินจึงตั้งใจมองไปยังตู้ในห้องครัว 

“ขอทดสอบหน่อยก็แล้วกัน”

ในสามัญสำนึกหากต้องการเห็นของด้านในตู้สิ่งแรกที่ทุกคนจะทำคือการเปิดประตูตู้ออกมา เมอร์ลินก็เช่นกันเขายังไม่ทิ้งสำนึกนี้ เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่ลงมือปฏิบัตินั่นเอง

เขาต้องการมองเห็นสิ่งที่อยู่ในตู้ด้วยดวงตาคู่นี้

แต่ทว่า ...

ปัง!

บานประตูทั้งสองของตู้พลันเปิดออกด้วยพลังลึกลับบางอย่าง

ดวงตาของเมอร์ลินเบิกกว้างขึ้น

ด้วยความรู้มากมายจากการอ่านหนังสือ อีกทั้งยังมีดวงเนตรสีเงินที่สามารถจดจำได้ทุกเนื้อหา นั่นทำให้เขารู้ว่าพลังแบบนี้เข้าข่ายพลังประเภทใด

“เป็นพลังจิตอย่างนั้นหรอ?”