Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เจ็ดสิบสอง อาหรับราตรี 5

โฮเวอร์บอร์ดที่ผมซื้อมาจากโลกของรถไฟสายกาแลกซี่ทำให้ผมลอยตัวขึ้นไปตามลูกบอลที่ผมสั่งให้นำทางล่วงหน้า

ว่าหากลูกบอกไปกระทบอะไรมันจะได้รับความเสียหายแทนผมก่อน

ผมไม่คิดจะทำตัวเป็นดินเดียน่าโจนส์กระโดดหลบกับดักหรือแก้กับดักในถ้ำมหาสมบัติแต่อย่างใด

และพยายามไม่แตะกองสมบัติในถ้ำหรือแตะรูปปั้นที่จะกระทบถูกกลไกใดใดก็ตามที่อยู่ในถ้ำ

ผมยึดคติ

ชาร์ลีกับโรงงานช็อคโกแลต

ว่าเด็กที่เข้ารับการทดสอบและได้สมบัติโรงงานช็อคโกแลตไปครอบครองคือเด็กที่ไม่ดื้อไม่ซนนั่นเอง

Do nothing, win

ใม่ทำอะไรเลยแต่ชนะ

ตามที่ชาวตะวันตกมองชาวแดนมังกรว่าไม่ค่อยจะทำอะไรในระหว่างประเทศนั่นเอง

แน่นอนในโลกปัจจุบันและแนวคิดนิยายยุคใหม่กำหนดบทเรียนสอนใจให้คนที่ไม่ทำอะไรเลยและเป็นเด็กดีทำตามกฎคือคนที่พ่ายแพ้

แต่ในโลกอาหรับราตรีนี้ยังยึดถือบทเรียนดั้งเดิมเสมอ

ในโลกที่หากมีชาวบ้านบอกว่าอย่าออกมาตอนกลางคืนเราก็ไม่ควรจะออกไปตอนกลางคืนจริงๆ

ดังนั้นผมก็ทำอย่างนั้นล่ะ

ออกมาจากถ้ำมหาสมบัติโดเอามาแค่ตะเกียงไม่แตะต้องสมบัติอย่างอื่น

เพราะตะเกียงนี้มีค่าเหนือกว่าทรัพย์สมบัติใดใด

โฮเวอร์บอร์ดนำผมมาที่โอเอซิสที่อยู่ข้างๆ

ลมทะเลทรายราตรีคงจะหนาวจับใจแต่ผมอยู่ในชุดอวกาศปรับอุณหภูมิเลยไม่มีปัญหา

แสงดาว สายลมของทะเลทรายราตรีมีความลึกลับเปี่ยมมนต์ขลัง

สภาพแวดล้อมรอบข้างที่ไร้ผู้คน

ผมจ้องตะเกียงอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มถูมัน