ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “ช่างเถอะ ตรงนี้ยังแย่งชิงกันดุเดือดเกินไปพวกเราเข้าไปข้างในต่อกันดีกว่า”

        เมื่อคิดได้ดังนี้ลู่เซิ่งก็ยังไม่หยุดพักอยู่ที่เดิมเขาขี่ออสการ์มุ่งหน้าลึกเข้าไปยังส่วนในสุดของดินแดนลับรกร้างอีกครั้ง

        หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่นาที

        ในที่สุดลู่เซิ่งก็มาถึงพื้นที่ส่วนที่สามของดินแดนลับรกร้างที่เรียกว่า‘เขตมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูง’

        ซึ่งแตกต่างจากสองเขตก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

        ในเขตมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงนี้จำนวนผู้ใช้อาชีพลดฮวบลงไปกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์มีเพียงผู้ใช้อาชีพไม่กี่คนที่กำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์และคนเหล่านี้ล้วนเป็นพวกอาชีพระดับอัจฉริยะและอาชีพลับทั้งสิ้น

        ขณะที่ในป่าทึบโดยรอบยังมีมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงเดินเตร่ไปมาอยู่ไม่น้อยโดยที่ไม่มีใครเข้ามาจัดการเลยสักคน

        ทว่าเรื่องนี้ลู่เซิ่งเองก็คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

        เพราะมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงขึ้นชื่อเรื่องเลือดที่เยอะและพลังรบที่สูงส่ง

        มอนสเตอร์ระดับนี้อยู่ในขั้นที่ผู้ใช้อาชีพจำเป็นต้องตั้งทีมถึงจะกำจัดได้

        คงมีเพียงแต่พวกอาชีพระดับอัจฉริยะและอาชีพลับที่มีพลังต่อสู้แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นถึงจะพอฟาร์มเดี่ยวได้ไหว

        เมื่อคิดได้ดังนี้ลู่เซิ่งก็เริ่มมั่นใจเขาเหลือบมองค่าสถานะพื้นฐานของมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงเหล่านี้

        [เป้าหมาย: หมีป่าคลุ้มคลั่ง]

        [เผ่าพันธุ์: สัตว์ป่า]

        [ระดับ: ชนชั้นสูง]

        [เลเวล: 200]

        [ค่าพลังชีวิต: 12,700]

        [ค่ามานา: 8,000]

        [ระดับดาวพลังรบ: 720 ดาว]

        [สกิลเฉพาะ 1: เสียงคำรามบั่นทอน]

        [สกิลเฉพาะ 2: ขย้ำรุนแรง]

        [สกิลเฉพาะ 3: กรงเล็บจู่โจม]

        ...นี่คือสัตว์ป่าสุดสยองที่ทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อ!

        ...

        “เลือด 12,000 ระดับดาวพลังรบ 720 ดาว...”

        เมื่อมองดูค่าสถานะพื้นฐานของมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงรอบๆลู่เซิ่งก็เอ่ยขึ้น

        “ออสการ์ ตามความสามารถของแกในตอนนี้ถ้าต้องรับมือกับมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงพวกนี้ แกจะฆ่าได้เร็วที่สุดตัวละกี่นาที?”

        ลู่เซิ่งถามออสการ์พลางมองไปยังมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงที่มีจำนวนไม่น้อยรอบกาย

        “ถ้าอยู่ในร่างมังกร ไอ้พวกสวะพวกนี้ข้าแค่สะบัดมือก็ฆ่าได้ในพริบตาแล้ว”

        ออสการ์ตอบอย่างหยิ่งผยอง

        แต่พอสิ้นคำพูดน้ำเสียงของมันก็เปลี่ยนไปใบหน้าสุนัขขนาดใหญ่ของมันปรากฏรอยยิ้มขมขื่นที่ดูราวกับมนุษย์

        “แต่ตอนนี้ข้าอยู่ในร่างพิทักษ์เลยแสดงพลังรบออกมาได้ไม่เต็มที่ทำได้แค่ใช้สกิลค่อยๆ ตอดเลือดไป... ตัวหนึ่งน่าจะใช้เวลาประมาณ 1 นาทีนิดๆ”

        “นาทีเศษต่อตัวงั้นเหรอ? งั้นก็น่าจะพอแล้ว”

        ลู่เซิ่งพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองเวลาบนแผงคะแนน

        ในตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียง 54 นาทีก่อนการทดสอบจะสิ้นสุดลง

        ถ้าออสการ์กำจัดมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงได้หนึ่งตัวภายในเวลาประมาณ1นาที เมื่อการทดสอบจบลง มันก็น่าจะกำจัดได้อย่างน้อยมากกว่า 40ตัว

        มอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูง40ตัว ตัวละ 200 คะแนน นั่นก็คือ 8,000 คะแนน ซึ่งสูงกว่าคะแนนที่ได้จากการกำจัดมอนสเตอร์ระดับบอสสามตัวเสียอีก

        เมื่อคิดได้ดังนั้นลู่เซิ่งก็เริ่มเบาใจ และเตรียมจะสั่งให้ออสการ์เริ่มลงมือทำงานทันที

        ทว่าในจังหวะนั้นเองเงาร่างหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลกลับดึงดูดความสนใจของลู่เซิ่งเข้าเสียก่อน

        “สายฟ้าต่อเนื่อง”

        เปรี้ยง

        HP-122

        HP-135

        HP-136

        HP-129

        ภาพที่เห็นคือผู้ใช้อาชีพ‘วิถีรบอัสนี’ หลี่เทียนหัวยืนอยู่ริมลำธารสายเล็กๆทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งเขากำลังกระหน่ำโจมตีใส่มอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงตัวหนึ่งอย่างสุดกำลัง

        และพลังต่อสู้ของเขาก็ไม่ธรรมดาจริงๆเพราะเขาสามารถตอดเลือดของมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงตัวนั้นจนหายไปมากกว่าครึ่งดูท่าแล้วคงจะกำจัดได้ด้วยตัวคนเดียวในอีกไม่ช้า

        แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง

        “โรคทรมาน: อาเจียนเป็นโลหิต”

        “โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ”

        วูบวูบ...

        จู่ๆสัญลักษณ์ประหลาดสองอย่างก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

        “เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น?”

        หลี่เทียนหัวที่น่าสงสารยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็รู้สึกพะอืดพะอมมวนท้องอย่างรุนแรง

        แหวะ

        วินาทีต่อมาเขาไม่อาจกลั้นไว้ได้จนต้องก้มตัวลง แล้วอาเจียนออกมาอย่างหนักตรงนั้นทันที

        ส่วนมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงก็ได้จังหวะกระหน่ำโจมตีใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง

        “กรงเล็บจู่โจม”

        ปังปัง

        HP-522

        HP-571

        “อ๊าก...”

        หลี่เทียนหัวที่ไม่ได้ระวังตัวถูกหมีป่าคลุ้มคลั่งตบจนกระเด็นไปสองตลบ เลือดหายวับไปทันทีพันกว่าหน่วย

        แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้

        ในจังหวะสำคัญที่เขาพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อโจมตีหมีป่าคลุ้มคลั่งต่อ

        พรวดพรวด...

        พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยมาหลี่เทียนหัวรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่เป้ากางเกง

        เขาถึงกับถ่ายราดกางเกงตรงนั้นทันที

        ในขณะเดียวกันทั้งเลือดและมานาของเขาก็เริ่มลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นด้วยตาเปล่า

        “ไอ้สารเลว ไอ้คนขี้ขลาดที่ไหนบังอาจลอบกัดฉันจากข้างหลัง?”

        มาถึงจุดนี้หลี่เทียนหัวก็ไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธแค้นในใจได้อีกต่อไปเขาไม่สนแม้แต่หมีป่าคลุ้มคลั่งที่อยู่ตรงหน้า และเริ่มตะโกนด่าทอไปรอบทิศ

        สิ้นเสียงด่าของเขา

        “ลมหายใจชั่วร้าย”

        ตูมตูม ตูม...

        ทันใดนั้นลมหายใจสามสายที่มีสีสันต่างกันก็พุ่งเข้าใส่จากระยะไกลกระแทกเข้ากับร่างของหมีป่าคลุ้มคลั่งที่เหลือเลือดไม่มากนักอย่างจังจนหลอดเลือดของมันว่างเปล่าทันที

        โฮก...

        พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังก่อนตาย

        หมีป่าคลุ้มคลั่งล้มตึงลงกับพื้นและสิ้นใจไปในที่สุด

        “แย่แล้ว มอนสเตอร์ของฉัน”

        เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เทียนหัวแทบจะถลนตาออกมาจากเบ้า

        ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อครู่เขาต้องออกแรงมหาศาลกว่าจะตอดเลือดของหมีป่าคลุ้มคลั่งตัวนี้จนปางตายได้

        เขาถึงขั้นต้องยอมแลกด้วยเลือด60%และมานา 40% ของตัวเอง

        แต่สุดท้ายมอนสเตอร์กลับถูกชุบมือเปิบไปความพยายามทั้งหมดที่เขาทุ่มเทมากลับกลายเป็นการทำคุณเพื่อคนอื่นเสียอย่างนั้น

        แบบนี้จะไม่ให้เขาร้อนรนและโกรธแค้นได้อย่างไร?

        “ฮ่าฮ่า ลำบากแกช่วยฉันตีมอนสเตอร์แล้วนะ”

        ในตอนนั้นเองเงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลู่เซิ่ง?

        “ฮะ? แกเองเหรอ? ลู่เซิ่ง?”

        เมื่อเห็นว่าเป็นลู่เซิ่งหลี่เทียนหัวก็ถึงกับเบิกตากว้างเขาเพิ่งจะอ้าปากตั้งใจถามว่าทำไมถึงมาแย่งมอนสเตอร์ที่เขาอุตส่าห์ตีจนน่วมไป

        แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรในท้องก็เกิดอาการปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้งแถมยังปวดมวนที่ท้องน้อยอย่างรุนแรงจนดูเหมือนจะราดออกมาได้ทุกเมื่อ

        “แก... เมื่อกี้แกทำอะไรกับฉัน?”

        ในที่สุดหลี่เทียนหัวก็ทนไม่ไหวตะคอกถามลู่เซิ่งเสียงหลงพลางรีบตรวจสอบสถานะด้านลบบนร่างกายตัวเอง

        แต่พอเขาเหลือบมองดูเท่านั้นแหละก็แทบจะช็อกจนสิ้นสติไปตรงนั้น

        “อะไรนะ? ผลจากโรคงั้นเหรอ? แถมยังชำระล้างไม่ได้ด้วย?”

        “ไสหัวไปซะการสอบระดับชาตินี้เตรียมไว้สำหรับผู้ใช้อาชีพของประเทศเสินเซี่ยเท่านั้นไม่มีที่สำหรับพวกหน้าหมาอย่างแก”

        ลู่เซิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยมองหลี่เทียนหัวด้วยสายตาที่เหมือนมองสุนัขตัวหนึ่ง

        “ลู่เซิ่ง แกหมายความว่ายังไง นี่มันสนามสอบระดับชาตินะแล้วพวกเราก็ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้น...” หลี่เทียนหัวได้ยินเข้าก็แทบจะกระอักเลือดด้วยความแค้นกำลังจะอ้าปากพูดต่อแต่ลู่เซิ่งกลับโบกมือขัดจังหวะ

        “ไปลงนรกซะเถอะ ฉันไม่มีเพื่อนร่วมชั้นขยะๆ แบบแก”

        ลู่เซิ่งด่าออกไปอย่างไม่ไว้หน้ากับหลี่เทียนหัวที่ทรยศต่อประเทศชาติของตนเองและคิดจะหนีไปเป็นสุนัขรับใช้คนอื่นจนกลายเป็นคนขายชาติลู่เซิ่งไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้แม้แต่นิดเดียว