ตอนที่ 8
แค่นี้ไม่ได้ทำให้ผมพอใจ
ห้องเรียน
ครืด
ขณะที่กำลังเรียนหนังสือในเวลาสิบโมงตรง ข้อความจากใครบางคนก็เด้งขึ้นมาจนเป่าเปาต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน
@แชท
พี่แพท : มันไม่พอนะ
เป่าเปา : หมายถึงอะไรคะ พี่้ามากกว่านั้นอีกเหรอคะ
พี่แพท : ก็ถ้าทุกอย่างมันง่าย จบแค่คุณแบกผมไปนอน จะมีกฎหมายไว้ทำไม?
พี่แพท : คิดเหมือนกันไหม?
เป่าเปา : งั้นเป่าเปาต้องทำยังไงคะพี่แพทถึงจะไม่เอาเื่
พี่แพท : อาทิตย์นี้แม่บ้านผมกลับต่างจังหวัด
พี่แพท : คุณต้องมาช่วยผมดูแลห้องหนึ่งอาทิตย์จนกว่าแม่บ้านของผมจะกลับมา
เป่าเปา : ถ้าไปทำ แค่ทำความสะอาดห้องใช่ไหมคะ
พี่แพท : ใช่ อยากทำมากกว่านั้นเหรอ
เป่าเปา : เปล่านะคะ
พี่แพท : ผมจะฝากคีย์การ์ดไว้ที่นิติ ไปเอาที่นั่น ผมไม่ค่อยกลับห้องแต่ก็ไม่ชอบให้ห้องสกปรก หนึ่งอาทิตย์นี้คุณต้องรับผิดชอบ
เป่าเปา : สัญญาก่อนสิคะว่าถ้าไปทำแล้วพี่จะจบ
พี่แพท : อืม
พิมพ์ถึงแค่นั้นเป่าเปาก็โล่งอกโล่งใจ ถึงมันจะดูเหนื่อยไปหน่อยแต่ก็ทำให้เธอสบายใจไปหนึ่งเปราะที่เขาจะไม่เอาเื่เธอแล้ว ก็แค่ทำความสะอาดห้องเอง ไม่ใช่ปัญหาสักหน่อย ถึงห้องจะหรูแต่ไม่ได้ใหญ่มาก ทำความสะอาดก็ง่ายจะตายไป
จากเครียดๆ อยู่ เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาเป็ปลิดทิ้ง ใบหน้าหวานยิ้มแล้วก็กระตุกแว่นเบาๆ พอกดดูโปรไฟล์ของเขา ก็เห็นรูปที่เขาสวมชุดนักศึกษาแบบเท่ๆ เธอเลยกดบันทึกเพราะบางอย่างที่รู้สึกอยู่ในใจ...
พักเที่ยง
"หืม ดูนั่นสิเป่าเปาแล้วจะรู้ว่าที่พวกเราพูดเป็เื่จริง"น้ำหนึ่งวางข้าวลงบนโต๊ะอาหาร พลางเชิดหน้าไปยังมุมหนึ่งของโรงอาหาร เป่าเปาได้ยินแบบนั้นก็หันมองตามที่เพื่อนของเธอบอก
ภาพตรงหน้าคือแพทและกลุ่มเพื่อนที่ต่างคนก็ต่างมีสาวๆ ประกบข้าง แต่ผู้หญิงข้างๆ เขานั้นไม่ใช่คนที่เจอเมื่อวาน
"ไม่ใช่คนเดิมนี่นา"เป่าเปาพึมพำแล้วก็ก้มหน้าก้มตาตักอาหารเที่ยงเข้าปาก เพื่อนของเธอก็เช่นกัน
"นี่สินะ คนหล่อ คนหน้าตาดี จะควงกี่คนก็ได้"เป่าเปาคิดในใจแต่ก็แอบมองเขาอยู่บ่อยครั้ง โดดเด่นขนาดนั้นจะมีแต่คนมองก็ไม่แปลก ทั้งโต๊ะเหมือนคัดหน้าตาก่อนจะมาเป็เพื่อนกันด้วยซ้ำ งานดีไปหมด
"เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อกันหรอ"ริสาที่วางแผนไว้แล้วว่าจะไปเที่ยวกับพี่ชายต่างคณะถามขึ้นมาและดูเหมือนทุกคนจะมีเป้าหมายกันหมด
"ฉันไปกับน๊อต"เอวาตอบ
"นี่จะไปอ่านหนังสือการ์ตูนที่ร้านการ์ตูนญี่ปุ่นอะ"น้ำหนึ่งตอบเช่นกันเพราะเธอค่อนข้างจะติดหนังสือการ์ตูนเลยก็ว่าได้
"แล้วเป่าเปาล่ะ"
"เดี๋ยวกลับไปนอนหน่อยน่ะ เพลียๆ"เธอตอบโดยไม่เงยหน้าไปสบตาใครเพราะก้มหน้าก้มตากินเงียบๆ
"แล้วพี่เปอร์ไม่มาหา..."
"อร่อยไหมครับ"ยังไม่ทันจบคำถาม มือใหญ่ๆ ก็มากอดเป่าเปาเอาไว้ทันทีแล้วถามเสียงอ่อนโยน เล่นเอาทุกคนเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ตายยากเสมอ
"พี่เปอร์ ใหมดเลย"
"หืม ใเหรอคะคนเก่ง ขอโทษน้า"เปอร์ผู้อ่อนโยนกับน้องสาวเสมอพูดแล้วก็ยีแก้มเป่าเปาเดี๋ยวนั้น คนนอกมองมาอาจจะเผลอคิดว่าทั้งสองเป็แฟนกันก็ได้
"น้องโตแล้วนะเปอร์มึงก็ไปกอดไปหอมแบบนั้น จะขายออกไหม"คินเพื่อนสนิทของเขาพูดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะลูบผมเป่าเปา
"แล้วมึงมาลูบผมน้องกูทำไม่ก่อน เอามือสกปรกๆ ออกไปไอ้หนังหมา"เปอร์หันมามองค้อนเพื่อนของเขาแล้วก็ปัดมือออกแบบกวนๆ ไม่ได้โกรธอะไร
"เลิกเรียนแล้วหรอ"เปอร์ถาม
"เลิกแล้วค่ะ จะกลับห้องไปนอน"เป่าเปาตอบพี่ชายแล้วก็ยิ้มหวาน แต่อยู่ๆ พี่ชายของเธอก็หน้านิ่งแล้วมองไปที่ใครบางคน ทำเอาเป่าเปาต้องมองตามพี่ชายไป ก็เห็นว่าแพทและกลุ่มของเขากำลังประชันสายตากับเปอร์เหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ
แพทเองก็เคลื่อนสายตามาสบตาเธอ ราวกับเธอเป็ชิ้นเนื้อ เป็เหยื่อ ส่วนเขาเป็สัตว์ป่าที่ดุร้ายยังไงอย่างงั้น
"มีอะไรรึเปล่าคะ"
"เปล่าน่ะ พี่มองเฉยๆ สาวๆ โต๊ะนั้นสวยดี"เปอร์บอกอย่างปัดๆ แล้วก็หันมาสนใจน้องสาวต่อ
"ให้พี่ไปส่งไหม?"
"พี่เปอร์เลิกเรียนแล้วเหรอคะ"ริสายิ้มแล้วก็มองหน้าเขา
"ครับ เลิกแล้ว"เปอร์ยิ้ม ก็ทำให้ริสาเอาหน้าซุกเสื้อของเอวาที่นั่งขำอยู่ทันที เพื่อนของเธออาการหนักใช่ย่อย
"ก็ได้ค่ะ งั้นรอหนูแป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวจะกลับเลย"
"ครับผม"เปอร์พูดแล้วก็ชวนคินนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ เขานั่งมองน้องสาวที่เฝ้าทะนุถนอมด้วยความรักโดยไม่พูดอะไร คินเองก็เช่นกัน ดูเหมือนสองคนนี้จะชวนกันไปไหนสักที่แน่ๆ ไม่แน่ก็คงชวนกันไปห้องเพื่อเล่นเกม
เธอใช้เวลาไม่มากในการทานมื้อเที่ยง ทานเสร็จก็แยกย้าย พี่ชายกับน้องสาวก็แยกกันตรงหน้าหอพัก เวลานั้นเป่าเปาเลยเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อที่จะงีบหลับ แต่หลับไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องสะดุ้งเพราะโทรศัพท์ในมือของเธอมันสั่น
พี่แพท : มาที่ห้องผม
เป่าเปา : ตอนนี้เหรอคะ?
พี่แพท : สองนาทีต้องถึง ผมมีเวลาไม่มาก
ได้อ่านแล้วคนที่สะลึมสะลือก็ลุกพรวดจากเตียง ชุดนักศึกษาก็ยังไม่ได้เปลี่ยน เป่าเปาลนลานจนผมไม่ได้หวี เธอรีบคว้าโทรศัพท์ออกจากห้องแล้วตรงขึ้นไปที่ชั้นบนทันที
ตื๊ด
การกดอ่อนเป็มารยาทพื้นฐานที่ควรทำ เป่าเปากดและรอให้เ้าของห้องเปิดประตูออกมารับเธอ
พรึบ
"อึก"เป็อันต้องกลืนน้ำลายลงคออีกแล้ว เมื่อคนตรงหน้ามาเปิดประตูโดยที่เขาไม่ได้สวมเสื้อนักศึกษา แต่สวมแค่กางเกงสีดำที่ใส่ไปเรียนเท่านั้น
เป่าเปาหายสงสัยแล้วล่ะว่าทำไมเขาถึงได้ดูมีเสน่ห์ เพราะแม้แต่ภายในใต้ร่มผ้า หุ่นของเขาก็ยังงดงามไปหมด ผิวขาว และหน้าอกก็แน่น มากไปกว่านั้นรอยสักตรงซี่โครงที่เป็ตัวเลขโรมันก็ดูสวยสง่าไปหมด
"เชิญ"เขาขยับตัวให้เธอที่ดูซื่อบื้อได้เข้ามาในห้องของเขา ห้องที่สว่างกว่าเมื่อคืนแค่นิดเดียว ก็ม่านในห้องของเขาเป็สีทึบ พอเลื่อนปิดห้องมันก็มืดไปหมด แต่ห้องของเขามีกลิ่นหอมในแบบฉบับของผู้ชาย กลิ่นหอมที่หากใครได้กลิ่นก็เป็อันต้องหลงใหล
เธอเดินเข้ามาด้านในอย่างระวังตัว ตามด้วยเขาที่เดินตามเข้ามาแล้วเดินผ่านเธอไปนั่งลงบนเตียงหน้าตาเฉย
"จะให้หนูทำอะไรคะ"เป่าเปาถาม
"ปัดฝุ่นที่ชั้นหนังสือ"
"จัดหนังสือบนโต๊ะคอม"
"เคลียร์ชั้นหน้าทีวี แค่มองก็จะรู้ว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน"เขาบอกแบบหน้านิ่ง มือก็กดรีโมทเปิดโทรทัศน์ไปด้วย เป่าเปาฟังตามที่เขาสั่งจากนั้นเธอก็หันมามองสิ่งที่ตัวเองต้องทำ มันก็ไม่ได้รกอะไรเลย แค่บางอย่างอยู่ไม่เป็ที่
เธอมองไปตรงหน้าประตูก็เห็นอุปกรณ์ทั้งหมดถูกจัดไว้ประจำที่แล้ว สิ่งแรกที่ทำเลยเป็การปัดฝุ่น ตามด้วยจัดของที่ชั้นหน้าทีวี
ร่างเล็กพยายามไม่หันไปมองเขา และดูเหมือนเขาก็จะไม่ได้สนใจเธอด้วยซ้ำ เป่าเปาเลยทำมันอย่างเพลิดเพลิน
คนตัวเล็กนั่งพับเพียบจัดชั้นไปเรื่อยๆ จนมาถึงของชิ้นสุดท้ายก็คือสายชาร์จที่วางเอาไว้
"สายชาร์จต้องเก็บตรงไหนคะพี่แพท"เธอถามแล้วก็หันไปมองเขาที่เหลือบสายตามามองเธอเพียงเล็กน้อย
"ชั้นที่สองเก๊ะขวา"เขาตอบแล้วก็หันไปมองหน้าจอทีวีของตัวเองต่อ แต่เป่าเปาก็ยังไม่ได้เข้าใจสิ่งที่เขาบอกเธอขนาดนั้นชั้นที่สองเก๊ะขวามันมีสองฝั่ง แล้วฝั่งไหนกันล่ะ
และเพราะไม่อยากจะถามให้เขารำคาญใจ เธอเลยเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองโดยการเปิดจากฝั่งซ้ายมือก่อน
"ขวาร้าย ซ้ายดี"เธอเชื่อในตัวเอง มือก็ดึงลิ้นชักออกมา แต่ก็ต้องอึ้งกิมกี่เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากำลังบ่งบอกว่าสัญชาตญาณของเธอมันได้ผิดเพี้ยนไปแล้ว
687
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
