[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

รามหันหลังและเดินห่างออกไปได้ 5 เมตร เขาปักดาบของตัวเองลงเพื่อบ่งบอกว่าตนเองจะไม่ใช้ดาบในการต่อสู้ครั้งนี้''คนไหนพร้อมก่อนก็เข้ามา'' รามบิดร่างของตัวเองเล็กน้อย ''ถ้าพวกแกจะใช้พลังพรสวรรค์ ฉันเองก็จะใช้ด้วย เลือกเอาแล้วกันว่าพวกแกต้องการแบบไหน'' คำพูดที่เหมือนจะให้โอกาส แต่ตามจริงแล้วกลับไม่ใช่เลยสักนิด พวกมันเห็นแล้วว่าพลังพรสวรรค์ของชายตรงหน้านี้แข็งแกร่งมากขนาดไหน ถ้าพวกมันเลือกใช้พลังพรสวรรค์ก็ไม่ต่างกับการฆ่าตัวตายแม้แต่น้อยหากแต่พวกมันไม่ทราบเลย ว่าตอนนี้รามไม่สามารถที่จะเปิดใช้พลังพรสวรรค์ไปได้อีกสักพักหนึ่ง พลังพรสวรรค์ของเขาเหลือเพียง 1 และกำลังฟื้นฟูอยู่อย่างช้าๆ แต่การที่พวกมันไม่รู้ก็สร้างแรงกดดันที่มากมายมหาศาลแล้ว''คิดว่าฉันจะสู้แกหรือไง!!'' หญิงสาวผู้มีพลังพรสวรรค์ของสุนัขสายพันธุ์หนึ่งได้ใช้พลังออกมาที่ขาทั้งสองข้าง เธอคิดที่จะวิ่งหนีเขาเพราะตอนนี้ไม่มีใครมาปิดล้อมอีกต่อไป''ไม่มีกฏสำหรับผู้ที่คิดหนี'' รามแสยะยิ้มขึ้น เขาหันหลังไปดึงดาบของตัวเองออกมา สายตาเล็งเป้าหมายพร้อมกะระยะ มือทำหน้าที่เป็นตัวส่งคมดาบให้ไปถึงเป้าหมาย ด้วยพละกำลัง 20 หน่วยทำให้การปาดาบไปของรามนั้นรวดเร็วเหมือนใช้เครื่องจักรยุคเก่ายิงออก ทั้งยังแม่นยำเป็นอย่างยิ่งฉึก!!''อ๊าาาาาาาาาาาาาาาา!!'' ต้นขาของเธอถูกดาบของรามพุ่งมาปักทะลุอย่างง่ายดาย จากความคิดที่จะหนีกลับกลายเป็นความทรมาณสุดแสน เธอล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น โลหิตสีแดงฉานพุ่งออกมาดั่งน้ำพุเลือด เสียงกรีดร้องโหยหวนของเธอดังไปทั่ว หยาดน้ำตาสีใสไหลนองออกมา ปะปนไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันมากมาย ความหวาดกลัวนั้นเป็นอารมณ์หลัก หากกลับไปเปลี่ยนอดีตได้เธอย่อมไม่คิดหลบหนี!รามยิ้มขึ้นให้กับผลงานของเขา สำหรับคนของโลกใต้ดินแบบเขานั้นไม่มีแบ่งแยกเพศใดๆ รามลงมือสังหารผู้หญิงมาแล้วมากมายที่คิดร้ายต่อครอบครัวของเขา แต่หากหญิงสาวเหล่านั้นเป็นคนปรกติไม่คิดร้ายอะไร รามก็จัดเป็นหนึ่งในสุภาพบุรุษคนหนึ่งที่ปกป้องหญิงสาวบางเวลา''ถ้าพวกนายไม่เข้ามา ฉันจะเป็นคนเข้าไปเอง'' รามค่อยๆก้าวขาเข้าไปหาพวกมันช้าๆ ทุกๆการย่างก้าวหนึ่งครั้งสร้างแรงกดดันมากมายมหาศาลหากปล่อยเวลาไปรามย่อมเดินเข้ามาหาพวกเขาเอง ความปราณีไม่มีอยู่ในสายตาของชายผู้นี้ เห็นได้ชัดแล้วจากการที่เขาปาดาบไปปักต้นขาของหญิงสาวโดยไม่คิดลังเลอะไรแม้แต่น้อย ความรู้สึกผิดเริ่มถาโถม หากพวกเขาช่วยเหลือพวกรามในการต่อสู้ผลของมันอาจจะไม่หนักหนาเช่นนี้ หากจะย้อนกลับไปแก้ไขก็คงจะไม่ทันแล้ว ดังนั้นพวกมันทั้งสองจึงได้หันหน้ามาทำความเข้าใจอะไรกันบางอย่างแค่เพียงอึดใจเดียวหนังจากนั้นพวกมันก็พยักหน้าให้กับกันและกัน พวกมันทั้งสองพุ่งตรงเข้ามาหารามจากสองทิศทาง เพื่อกดดันให้เขาจำเป็นที่จะต้องรับมือทางใดทางหนึ่งหมัดของคนบนโลกนี้นั้นน่ากลัวกว่าโลกเก่ามากนัก และตอนนี้รามได้ถูกหมักซัดเข้ามาใส่ทั้งสองฝั่ง หากเป็นคนปรกตินั้นย่อมเลือกที่จะรับมือฝั่งใดฝั่งหนึ่ง น่าเสียดายที่รามรู้สึกชินชากับการโดนกระทำแบบนี้แล้ว รามไม่คิดหลบหนี เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับเอาหมัดที่ซัดมาทั้งสองฝั่ง ปึ่กๆ... ด้วยความมั่นใจในพละกำลังของตนเอง รามสามารถรับหมัดทั้งสองได้โดยไม่มีอาการสั่นไหวใดๆทั้งสิ้น ค่าความแข็งแรง 20 หน่วยนั้นมากมายเป็นอย่างมาก แม้เขาจะไม่รู้ว่าพวกมันทั้งสองมีความสามารถมากเพียงใด แน่นอนว่ามันไม่มีทางสูงไปกว่าเขาด้วยเทคนิคศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่รามร่ำเรียนมา แค่เพียงการหมุนข้อมือของตัวเขาเองเล็กน้อย ร่างของชายสองคนที่น่าจะหนักกว่า 70 กิโลกรัมก็ลอยหมุนได้อย่างง่ายดายรามปล่อยมือขวาของตนเอง เขาหมุนตัวไปขึ้นคร่อมชายอีกคนที่กำลังนอนอยู่บนพื้นในสภาพสับสน เหตุการณ์ต่อไปดูจะไม่น่าชื่นชมเท่าไหร่นักสำหรับนักกีฬามวยสากล แต่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญในมวยใต้ดินที่ไร้กฏกติกา รามง้างหมัดทั้งสองข้างพร้อมกระหน่ำลงไปบนใบหน้าของชายผู้นี้อย่างรวดเร็วและรุนแรงยิ่ง การต่อยหนึ่งครั้งของเขาปรกติก็รุนแรงมากแล้ว แต่เมื่อค่าความแข็งแรงของเขาสูงถึง 20 หน่วย การซัดหมัดหนึ่งใส่เต็มแรงก็ไม่ต่างจากการหวดค้อนลงบนร่างเพียงอึดใจเดียวใบหน้าของมันก็แหลกเละ หมัดของเขาอาบชุ่มไปด้วยเลือดของมนุษย์ ความรู้สึกเมื่อจัดการสังหารมนุษย์ลงไปนั้นแตกต่างกับพวกโนมหรือหมียักษ์อย่างชัดเจน ความรู้สึกผิดเล็กๆเกิดขึ้นในใจของเขา เพียงครู่เดียวมันก็จางหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น[ประกาศ : จากการที่เป็น 1 ใน 9 คนแรกที่ลงมือสังหารมนุษย์ลง ปลดล็อครางวัลของ 'ฆาตกรโลหิต' ][ประกาศ : รางวัล 'ฆาตกรโลหิต' ทำให้คุณได้รับ แหวนฆาตกรโลหิต ][ประกาศ : คุณได้รับคะแนนนักล่าครึ่งหนึ่งของผู้ที่คุณลงมือสังหาร คุณได้รับคะแนนนักล่า 42 แต้ม]หากมีประกาศขึ้นมาขนาดนี้ คงไม่ต้องกล่าวถามขึ้นว่ามันจะยังสามารถรักษาได้หรือไม่ รามมองดูจอประกาศขึ้นด้วยอารมณ์เย็นชาเล็กน้อย เขายังไม่มีทีท่าจะต้องสนใจเพราะตอนนี้เขาจำเป็นที่จะต้องจัดการกับชายอีกคนหนึ่งและหญิงสาวอีกคนหนึ่งเสียก่อน''ยะ... อย่าเข้ามานะไอ้ปีศาจ!'' ชายผู้นี้กรีดร้องราวคนเสียสติ มันพยายามใช้มือและขาทั้งสองข้างดันร่างของตัวเองไปช้าๆ เสมือนว่ามันหลงลืมการใช้ขาก้าวเดินไปแล้วคำอ้อนวอนของมันจะส่งผ่านไปหาเขาได้อย่างไร? ผู้ที่ทำผิดกฏย่อมต้องถูกลงโทษ ในการลงโทษระดับ 4 นั้นเมตตามากเพียงพอจะให้โอกาสพวกมันเอาชีวิตรอด แต่พวกมันไม่สามารถที่จะคว้าโอกาสนั้นได้ก็เท่านั้นรามมาหยุดอยู่ห่างจากชายที่กำลังคลานหนีไปไม่ถึงเมตร เขาไม่คิดจะพูดอะไร ขาขวาของเขาถูกยกสูงขึ้น กร๊อบ! รามเหยียบลงไปบนหน้าแข้งของมันอย่างแรง เสียงของกระดูกหักดังลั่นพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องทรมาณดังประสานกับเสียงของหญิงสาวที่ยังคงโอดครวญ เสียงของทั้งสองดังผสานกันแล้วเปรียบเหมือนเสียงของเหล่าภูติผีที่ตกตายลงอย่างทรมาณ รามที่ได้ฟังเสียงนี้มาบ่อยครั้งก็ไม่รู้สึกอะไรอีก เขายังคงก้าวเดินเข้าไปหามันต่อไปเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้า สองสายตาจับจ้องกันด้วยแววตาที่แตกต่าง รามก้มลงไปใช้มือขวาของตนเองจับไปที่ลำคอของมันพร้อมยกขึ้น เขาทำราวกับน้ำหนัก 70 กิโลกรัมกว่าๆนั้นไม่มีค่าอะไรเลย''ดะ... ได้โปรด...''เปรี้ยง!! หมัดของรามพุ่งเข้าใส่ปลายคางของมันก่อนที่มันจะทันได้พูดจบ การซัดหมัดซ้ายอันหนักหน่วงเข้าใส่ปลายคางอันบอบบาง ทำให้กระดูกขากรรไกรนั้นเคลื่อนที่ผิดรูป จากดวงตาที่เคยมีตาดำอยู่ภายในก็จางหายไปเป็นขาวสนิท ลมหายใจของมันเองก็ค่อยๆที่จะแผ่วเบาลงไปจนในท้ายที่สุดก็ไร้ซึ่งลมหายใจใดๆถูกพ่นออกมา[ประกาศ : คุณได้รับคะแนนนักล่าครึ่งหนึ่งของผู้ที่คุณลงมือสังหาร คุณได้รับคะแนนนักล่า 39 แต้ม]ท้ายที่สุดก็หลงเหลืออยู่เพียงหนึ่งชีวิต ตอนนี้รามจ้องมองไปยังหญิงสาวคนสุดท้ายด้วยแววตาเฉยฉา ในโลกที่หากจะฆ่าใครย่อมต้องเตรียมตัวถูกฆ่า มันเป็นเรื่องที่ธรรมชาติมากที่สุดแล้วตั้งแต่รามได้เรียนรู้ เมื่อก้าวเดินเข้าไปเรื่อยๆ หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวัง เธอพยายามที่จะหาบางสิ่งมาเป็นข้อต่อรองด้วยอาการร้อนรน ไม่นานนักเธอก็เหมือนว่าจะมีบางสิ่งที่คิดว่าจะสามารถใช้ต่อรองได้''ยะ... อย่าพึ่งฆ่าฉัน! ฉะ... ฉันมีบางอย่างจะบอก คิดว่านายต้องการรู้แน่นอน!'' เธอพูดอย่างร้อนรน แต่ในความร้อนรนนั้นก็มีความมั่นใจแฝงอยู่ในแววตาไม่ใช่น้อย ทำให้รามนั้นหยุดนิ่งยืนอยู่ห่างจากเธอเพียง 1 เมตรเท่านั้น''เรื่องอะไร?''''นายต้องสัญญาก่อนว่านายจะไม่ฆ่าฉัน!'' ก่อนที่เธอจะบอก เธอก็ต้องการความมั่นใจว่าจะมีชีวิตรอดออกไปเมื่อได้ยินแบบนั้น รามก็หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะพูดต่อ ''มันก็ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งที่เธอจะบอกมันมีค่าเพียงพอสำหรับชีวิตของเธอหรือเปล่าก็แค่นั้น'' รามเริ่มที่จะก้าวขาเข้าไปช้าๆ พร้อมๆกับปากของเขาที่พูดบางสิ่งขึ้นมาตัดตัวเลือกการตัดสินใจของเธอไปจนหมดสิ้น ''ควรรู้เอาไว้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาต่อรองอะไรกับฉันได้ ถ้าเธอไม่บอกเธอตาย ฉันก็แค่ต้องไปหาข้อมูลเอาจากแหล่งข่าวอื่น แต่ถ้าเธอบอกก็อาจจะทำให้ฉันเมตตาเธอก็ได้ พวกเราทั้งคู่มีแต่ได้กับได้ เธอจะเลือกแบบไหนล่ะ?''น้ำเสียงที่ราวกับมัจจุราชทำให้จิตใจของเธอคิดเรื่องต่างๆได้ยากมากยิ่งขึ้น เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรพอที่จะไปต่อรองได้ แต่หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานกว่านี้ เธอก็จะต้องตายไปอยู่ดี! ดังนั้นมันคุ้มกว่าถ้าหากจะลองเสี่ยงดวงดู''เรื่องเกี่ยวกับ 'ความเสียใจของราชา' ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน...''คำพูดนั้นกลับทำให้หางตาทั้งสองข้างของรามยกสูงขึ้น เขาหันมองซ้ายขวารอบตัวก็เห็นว่าไม่มีคนอยู่ จึงได้เดินตรงเข้าไปใกล้กับหญิงสาวคนนั้นและกระซิบขึ้นมาเบาๆ ''พูดต่อไป''ท่าทีที่ทำเป็นสนใจแบบนี้ทำให้หญิงสาวคิดว่าตัวเองจะต้องรอดแน่ๆ ถ้าหากเธอนั้นบอกถึงเรื่องที่รู้มาเรื่อยๆ ''พวกฉันเห็นคนที่มีความเสียใจของราชากำลังถูกตามล่าอยู่ มันอยู่ห่างจากที่นี้ประมาณ 1 กิโลเมตรทางทิศเหนือ มันเป็นป่าขนาดใหญ่ พวกคนที่ตามล่าความเสียใจของราชามีอยู่ประมาณ 17-20 คน พวกฉันเป็นแค่คนอ่อนแอเลยตามล่าได้เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะถอยหนีออกมา นอกจากพวกคนจำนวนมากแล้ว มันยังมีสัตว์ป่าจำนวนมากอยู่ภายในนั้นอีกด้วย'' เธอบอกเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรู้ออกมาโดยไม่ปิดบัง ข้อมูลนี้จะมีค่าไปมากกว่าชีวิตของเธอได้ยังไงกันรามที่ได้ยินทั้งหมดก็ทำสีหน้าครุ่นคิด ''ขอบคุณมาก...''เขาพูดขอบคุณเธอ! นี้คงหมายความว่าข้อมูลที่เธอให้ไปมันมีค่าพอสำหรับชีวิตของเธอใช่ไหม? ''หมายความว่านายจะปล่อยฉันไปใช่ไหม?'' เธอจำเป็นที่จะต้องถามเพื่อความแน่ใจรามยกยิ้มขึ้นอย่างแจ่มใส แต่ก็เพียงไม่นานนัก รอยยิ้มของเจ้าชายผู้อบอุ่นก็เปลี่ยนแปลงเป็นรอยยิ้มของปีศาจร้าย ''ถึงเวลาตายของเธอแล้วล่ะ'' รามเอื้อมมือไปดึงดาบของตัวเองออกจากต้นขาของหญิงสาว ความเจ็บปวดมหาศาลผ่านไปทั่วร่างทำให้เธอหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว''ฉันบอกไปหมดแล้ว... ไหนนายบอกจะไว้ชีวิตฉัน...'' เธอพูดทวงสัญญาที่ควรได้รับ...''ฉันยังไม่เคยบอกสักครั้ง ว่าจะไว้ชีวิตเธอ...''ฉัวะ!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 18

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 18

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้