อสูรล้างสวรรค์

    ฮ่าวหยุน! ข้าจะพาเจ้าไปพบกับน้องชายของเจ้า!” 

ตายซะ!"

         แสงหอกสีม่วงที่รุนแรงโจมตีไปที่ฮ่าวหยุนพร้อมรัศมีการทำลายระยะกว้าง 

         เมื่อมองดูแสงหอกสีม่วง ฮ่าวหยุนก็หน้าซีดด้วยความหวาดกลัว และตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

        ทักษะยุทธ์ระดับสีม่วง !” ฮ่าวหยุน ตัวสั่น ดวงตาของเขามีร่องรอยของความสิ้นหวัง

         ในการต่อสู้ที่ดุเดือด โจวเย่มีพลังมากเกินกว่าจินตนาการของฮ่าวหยุนมาก เขาตกใจอย่างสิ้นเชิงกับพลังอันท่วมท้นของโจวเย่

ตูม!"

พรูด !

          ทันใดนั้น แสงหอกสีม่วงก็ปะทะกับทักษะผนึกเพลิงของฮ่าวหยุน ทำให้พลังของทักษะผนึกเพลิงระเบิดออกมา และคลื่นพลังได้ไปกระแทกเข้ากับฮ่าวหยุน จนอาเจียนออกมาเป็นเลือด ใบหน้าของเขาซีดเผือกและทั่วร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

            แต่ในขณะที่เกิดการปะทะของพลัง พลังการโจมตีของฮ่าวหยุน ได้ตัดพลังการการโจมตีของโจวเย่ไปแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น และพลังหอกของโจวเย่ก็ยังพุ่งโจมตีไปที่ฮ่าวหยุนต่อไป 

                ไม่.....ไม่นะ! ฮ่าวหยุนผู้หวาดกลัวและสิ้นหวัง เขาหวาดกลัวมากจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ เขายืนนิ่งและตะโกนด้วยความหวาดกลัว

ตูม!"

              น่าเสียดายที่ไม่ว่า ฮ่าวหยุนจะตะโกนอย่างไร แสงหอกสีม่วงก็ไม่หายไป และมันก็ระเบิดใส่เขาในทันที การระเบิดดังก้องไปทั่วป่าอีกครั้ง ทำให้พื้นสั่นสะเทือน

            ระลอกคลื่นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแพร่กระจายไปทั่วทุกทิศทางพร้อมกับลมกระโชกแรง และป่าไม้ที่อยู่ในรัศมีห้าสิบเมตรก็ถูกกลืนหายไปและกลายเป็นขี้เถ้าด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

                การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นพลังทำลายล้างที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง

             ในขณะที่เกิดการระเบิด ลมหายใจของฮ่าวหยุนได้หยุดลง ซึ่งหมายความว่าทักษะหอกของโจวเย่ได้สังหารเขาไปแล้ว!

             เมื่อระลอกพลังงานค่อยๆ กระจายหายไป พื้นที่ก็สามารถมองเห็นได้ จากนั้นโจวเย่ก็เห็นร่างของฮ่าวหยุนที่นอนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่หลายเมตร

              เขาตายอย่างอนาถ! เขาตายอนาถกว่าน้องชายของเขา 

ฮ่าวหยุน ตายแล้ว!

ฟุบ!"

              หลังจากหายใจเข้าลึกๆ โจวเย่ก็โล่งใจอย่างมาก และในขณะเดียวกัน พลังของยาก็หมดฤทธิ์ และดวงตาของโจวเย่ก็ปิดลงและเขาได้สลบไป

           พี่เย่!” ใบหน้าของเถียนซีเว่ยตื่นตระหนกอย่างมาก

เธอรีบวิ่งไปที่โจวเย่ทันที

             เถียนซีเว่ย เป็นกังวลอย่างมาก และรีบพาโจวเย่ เข้าไปในหุบเขาเล็กๆ 

           โจวเย่อยู่ในอาการโคม่า และมีภาพมหัศจรรย์และแปลกประหลาดปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา

          ในภาพ ชายชราถือหอกยาว ที่ละเอียดอ่อนลอยอยู่เหนือทะเล มองดูความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูหรืออะไร

           พื้นที่นั้นเงียบสงบและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตพยาบาท

           โจวเย่ไม่เคยพบกับชายชรา แต่ฉากต่อไปทำให้เขาต้องตกใจ!

               ชายชราดูเหมือนจะไม่เคลื่อนไหว แต่มีร่างของภาพลวงตาร่ายรำกระบวนท่าหอก ทุกการเคลื่อนไหวและเต็มไปด้วยความลึกลับ ความลึกซึ้ง และน่าหลงใหล  

           ภาพลวงตาร่ายรำด้วยกระบวนท่าหอก แต่พื้นที่นั้นสงบมาก 

          ชายชราคนนี้คือใครกัน? โจวเย่ไม่เคยเห็นเขามาก่อน และไม่สามารถค้นพบได้ในความทรงจำของเทพปีศาจ !

แต่ทำไมมันถึงปรากฏในจิตใจของข้าล่ะ ? 

โจวเย่ไม่ทราบว่าทำไม?

          ชายชราคนนั้นร่ายรำด้วยทักษะหอกอะไร? โจวเย่ ไม่รู้ด้วยซ้ำ

         แต่สิ่งที่โจวเย่มั่นใจได้ก็คือทักษะหอกของชายชราคนนั้นแข็งแกร่งมาก

            ด้วยความทรงจำและประสบการณ์ของเทพปีศาจ เขาไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามันคือทักษะหอกอะไร และเขาไม่สามารถมองเห็นได้แม้แต่น้อย

เทพปีศาจไม่สามารถรู้ได้ แล้วใครจะรู้ล่ะ?

            ไม่รู้ว่าเวลานานผ่านไปนานแค่ไหน โจวเย่ที่หมดสติจึงค่อยๆลืมตาขึ้น

          พี่เย่! ตื่นแล้วเหรอ? เยี่ยมมาก!” เมื่อเห็นโจวเย่ลืมตาขึ้น เถียนซีเว่ย รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

          มันเจ็บ!" โจวเย่ที่เพิ่งลืมตา ก็ได้ก็ตระหนักว่าร่างกายของเขาเจ็บปวดอย่างมาก การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยทำให้ใบหน้าของเขากระตุกอย่างรุนแรง

นี่คือผลกระทบของยาทะลายวิญญาณ!

           พี่เย่ อย่าลุกขึ้น ท่านอยู่ในอาการโคม่ามาสองวันแล้ว และอาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดี” เถียนซีเว่ยเตือนให้โจวเย่นอนลงอย่างรวดเร็ว

            อยู่ในอาการโคม่ามาสองวันเลยเหรอ?” โจวเย่ สะดุ้งและถามอย่างกังวลว่า หรงหรงล่ะอยู่ที่ไหน เจ้าพบนางหรือเปล่า"

         เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเถียนซีเว่ย ก็เต็มด้วยความกังวล และเธอก็ส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า ยังไม่เจอ !

          ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเถียนซีเว่ยดูแลโจวตลอด เธอกลัวว่าโจวเย่จะไม่สามารถอยู่รอดได้  

           โจวเย่ ซึ่งทราบถึงสถาการณ์ในตอนนี้เขาก็รีบนำยาออกมาจากแหวนกักเก็กจำนวนสิบกว่าเม็ด แล้วกลืนมันลงไปในทีเดียว 

             โจวเย่ต้องการรักษาอาการบาดเจ็บให้เร็วที่สุด เขาล่าช้ามาสองวันแล้ว และเขาไม่รู้ว่าหรงหรงยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

           สองชั่วโมงต่อมา อาการบาดเจ็บของโจวเย่ ฟื้นตัวขึ้นเพียง 30% เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่รุนแรงเกินไปและผลที่กระทบของยาทลายวิญญาณ อาการบาดเจ็บจึงฟื้นตัวได้ช้า

          ผลกระทบเพียงอย่างเดียวไม่ใช่ปัญหาสำหรับโจวเย่ เขามีวิธีแก้ปัญหา

           แม้ว่าจะฟื้นตัวได้เพียง 30% แต่โจวเย่ก็ยังอยากจะออกไปตามหาหรงหรง 

             เมื่อฮ่าวหยุนเสียชีวิต โจวเย่จึงไม่ทราบถึงที่อยู่ของหรงหรง ภูเขาจันทราทมิฬนั้นใหญ่มาก 

         โจวเย่ค้นหาความทรงจำของเทพปีศาจหลายครั้ง แต่เขาไม่พบวิธีใดที่จะติดตามลมหายใจของหรงหรงเลย

          หากหรงหรงเป็นอะไรไป เขาจะต้องรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก โจวเย่เป็นผู้ที่พาเถียนซีเว่ยและหรงหรงออกมา และเขาก็จะต้องเป็นผู้รับผิดชีวิตของพวกเธอทั้งสอง  

            หลังจากค้นหามาหลายวัน รอบๆภูเขาจันทราทมิฬ ภายในรัศมีหลายร้อยไมล์แล้ว โจวเย่และเถียนซีเว่ย ก็ยังไม่พบที่อยู่ของหรงหรง  

          หลังจากนั้นไม่กี่วัน โจวเย่และเถียนซีเว่ย ก็เริ่มที่จะหมดหวัง

              ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทำได้เพียงอยู่ในหุบเขาเพื่อฝึกฝนเท่านั้น พวกเขาทำได้เพียงอธิษฐานขอให้หรงหรงปลอดภัย

            ในชั่วพริบตา ครึ่งเดือนผ่านไป พวกเขายังไม่พบหรงหรงในภูเขาจันทราทมิฬ 

           และในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ด้วยความช่วยเหลือจากโลหิตวิญญาณ ฐานการฝึกฝนของโจวเย่ได้ทะลวงผ่านระดับที่ห้าของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้ว หากไม่เคยมีการต่อสู้ที่ดุเดือดสองครั้งมาก่อน ฐานการฝึกฝนของโจวเย่ คงไม่พัฒนาเร็วขนาดนี้

           ในทางกลับกันเถียนซีเว่ย ในช่วงเวลาผ่านมา ไม่ได้ใช้ความพยายามใดๆเลยในการฝึกฝนของเธอ ใบหน้าของเธอซีดเซียว และกระสับกระส่าย เธอไม่มีความตั้งใจที่จะฝึกฝน เธอไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ จิตใจของเธอกังวลเกียวกับหรงหรงอยู่ตลอดเวลา