สิ้นสุดปลายฟ้า ไม่กล้าหวนคืน

ปู้ตานซินกระอักเลือดสดๆ ออกมา อีกครั้ง เจวียนจิ่วหยา มองด้วยสายตาเป็นห่วงเมื่อไม่อาจ แบกรับร่างที่หนักอึ้งนั้นได้ ปู้ตานซิน เซถลาลงไปนอนหงายกับพื้น

“ตาม หวังต้าฉินมีเพียงลมปราณของ เกาซิ่งจึงจะช่วยข้าได้”

"แล้วแล้วข้าต้องตาม หวังต้าฉินได้ที่ไหน”

“นางมารน้อย สำนักเกาซิ่งเจ้าจะต้องขึ้นเขาไป มีเพียงหยางหว่านข้าหมายถึง กระบี่เจียงเฉียงจึงจะฝ่าด่านค่ายกลของข้าขึ้นเขาไปได้”

“ไม่มีคนอื่นอีกแล้วหรือ นอกจากศิษย์พี่”

“เริ่นเจิน เพิ่งจะเปแ้นศิษย์ข้าแค่เพียง สามปี ไม่อาจขึ้นลงเขาได้ตามใจนอกจากข้าจะพานางขึ้นไป”

“แต่ข้า”

“ตาม ป้อก้านกับป้อคุน เจ้าสำนักป้อหยางที่นั่นจะพบกับคนทั้งสองไหว้วานให้เขาขึ้นเขาพาหวังต้าฉินลงมา”ข้าตามเริ่นเจินให้มาดูแลท่าน ส่วนข้ายินดีไปทำตามสิ่งที่ท่านขอให้ช่วย”เริ่นเจิน ร้อนรนเหมือนไฟลนก้นเมื่อเห้นว่าปู้ตานซินบาดเจ้บสาหัสยิ่งนักร่างกายไม่อาจขยับได้ แม้จะพูดพูดคุยได้บ้างแต่กับกระอักเลือดสดๆ ออกมาเป้นระยะ

“อาจารย์ให้ข้าถ่ายลมปราณให้ท่าน”

“ลมปราณของเจ้าไม่ได้มีพอที่จะช่วยเหลือผู้ใด เริ่นเจิน อาจารย์ยังไม่ตายง่ายๆ หรอกวางใจได้พอศิษย์พี่ใหญ่เจ้ามาเขาจะถ่ายลมปราณ20ปีของเขาให้อาจารย์ตอนนั้นเจ้าจะต้องคอยดูแลทั้งอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ที่อ่อนแอ”

“อาจารย์แล้วจอมมารเล่าไม่มันถือโอกาสนี้จัดการกับอาจารย์หรือ”

“ข้าใช้ลมปราณของตัวเองทั้งหมดและสุดยอดเคล็ดวิชาสลายร่าง ซัดเข้าใส่จอมมาร แม้จะไม่อาจสลายร่างเขาได้ แต่ด้วย พลังลมปราณที่สั่งสมทั้งหมดของข้าอาจทำให้จอมมาร หมดพิษสวงไปสักระยะหนึ่ง”

“อาจารย์ ท่าน เองก็ร่างกายอ่อนแอเพียงนี้อาจารย์แน่ใจหรือว่าจะไม่เป็นไร”

“ข้าห่วงศิษย์พี่ของเจ้า เริ่นเจินถือว่าอาจารย์ขอร้อง ตอนนี้ศิษย์พี่หยางหว่านนางถูกข้าสกัดจุดนอน ขยับตัวไม่ได้ในถ้ำของหุบเขาหนึ่งแสนคนชั่ว เจ้าเพียงขึ้นไปรับนางกลับมา”

“อาจารย์แล้วจอมมารเล่า”

“จอมมารตอนนี้ไร้พิษสงเจ้ารีบไปเสีย แต่จงจำไว้ ระวังตัวให้จงหนัก หากพบว่าจอมมารยังอยู่ที่นั่น ไม่ได้อ่อนแรงเหมือนที่ข้าบอกเจ้า ให้รีบเร้นกายกลับมาเสีย อย่าได้เอาชีวิตเข้าแลก”

“อาจารย์ ศิษย์เข้าใจแล้ว ท่านพักผ่อนเสียไม่เกินสามชั่วยามข้าจะกลับมา”ปู้ตานซินหลับตาลงช้าๆ เจ็บปวดไปทั่วสรรพร่างกาย เขาจำเป็นต้องสลายร่างอีกแล้วหรือสลายร่างแล้วจะได้กลับมาอีกไหม หรือว่าจะต้องสลายร่างคงพลังทิพย์แต่จะว่าไปตอนนี้ปู้ตานซินไม่เหลือพลังทิพย์แม้แต่น้อยในเมื่อเขารวบรวม พลังทั้งหมด ทิ้งทวนซัดฝ่ามือเข้าใส่ ฉูฉางยิ้มขมขื่น กลับมาเพื่อที่จะต้องยอมสละร่าง แต่ทำได้เพียงให้ฉูฉางบาดเจ็บ อีกไม่กี่วันฉูฉางที่สำเร็จเคล็ดวิชาคงกระพันก้จะสามารถฟื้นฟู ลมปราณได้อีกครั้งมีแต่เขาที่ต้องยอมสละร่าง สิ้นชื่อแต่ไม่อาจทำอะไร ฉูฉางได้

“ฮึ ฮึ ฮึ หรือว่าข้าจะต้องมาสละร่างเสียจริงๆ แล้ว”

จอมมารฉูฉางขยับตัว นอนหงายสิ้นท่าเมื่อพบไว้ตัวเขาเองกับรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างเช่นกัน ลมปารณที่รวบรวมซัดเข้าใส่ปู้ตานซินในครั้งสุดท้ายแทบจะทำให้ร่างแหลกสลาย แต่กระนั้น เจวียนจิ่วหยากลับพาปู้ตานซินหนีไปได้ หยางหว่านนอนหลับตาสองตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เขาจำได้ขึ้นใจ เมื่อกงล้งในตอนนั้นซัดฝ่ามือใส่เขาจนกระทั่งฟูเหยียนหยางหว่านนางใช้ร่างรับฝ่ามือนั่นไว้ ทั้งนางและลูกในท้องต่างจากเขาไปร่าง หยางหว่านถูกเขาอุ้มกลับไปผนึกไว้รอวันที่จะเรียกคืนวิญญาณ ทว่ากงกล้งกลับให้ศิษย์นำร่างของนางไปเผาพร้อมกับร่างของ กงล้งในวันที่รสุริยาคลาส หยางหว่านจึงมาเกิดใหม่ ฉูฉางยิ้มเยาะปู้ตานซินไม่อาจรอดชีวิตได้แน่ เขาห่างชั้นกับฉูฉางนับพันปี ไม่นานเขาก้จะฟื้นฟูกำลังกลับมาดังเดิม

เริ่นเจิน ก้าวขาเข้ามาในถ้ำ ภาพที่เขาเห็นคือฉูฉางที่นอนหงาย กุมมือระหว่างอก กับ หยางหว่านที่นอนห่างออกไปมีร่องรอยของการต่อสู้

“เจ้าเป็นใคร”ขยับกายลุกขึ้นจากท่านอนแต่ก็เจ็บปวดจนต้องทิ้งตัวลงไปอีกครั้ง

“จอมมาร วันนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้าถือว่าข้าโง่งมที่สุด”รวบรวมกำลัง ลมปราณ

“555เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ดูรึว่าจะสามารถฆ่าข้าได้ไหม” ฝืนใจลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ รวบรวมลมปราณ เพื่อฟื้นฟูกำลังของตัวเอง ข่มขู่เริ่นเจินที่นลอบกลืนน้ำลายลงคอ

“ก็ได้ ถ้าอาจารย์ไม่สั่งให้ข้ามาช่วยศิษย์พี่หยางหว่านข้าไม่มีทางละเว้นชีวิตเจ้า”

“ฉูฉางหลับตาลง จะกังวลไปไย ปู็ตานซินตายเขาก็ค่อยพานางกลับคืนลบความทรงจำนางเสียตอนนี้หากเผยความอ่อนแอให้ ศิษย์ของปู้ตานซินรู้ว่าเขาแทบจะทรงกายไม่ไหวไม่เหลือลมปราณแม้เพียงสักนิดมีหวัง เหล่าจอมยุทธ์ฝ่ายคุณธรรมต้องรวมหัวกันมากำจัดเขาแน่ๆ

เริ่นเจินไม่ได้คลายจุดที่อาจารย์สกัดหยางหว่านไว้ หอบเอาร่างบาง ขึ้นบนบ่าพากลับไปหาปู้ตานซิน

“คลายจุดให้นางเสีย”

“อาจารย์ไม่กลัวว่าศิษย์พี่จะทำร้ายอาจารย์หรือไร”

“คลายจุดให้นางแล้วเจ้าออกไปเสีย”

“อาจารย์หากศิษย์พี่ทำร้ายอาจารย์อีกเล่า”ยิ้มเศร้าๆ

“นางจะไม่ทำอย่างนั้น นางจะไม่มีทางทำอย่างนั้น”แม้จะลังเลกับสิ่งที่พูดแต่ เขามั่นใจว่าหยางหว่านจะไม่มีทางทำร้ายเขาอีกแล้ว

“อาจารย์”หยางหว่านคุกเข่าลงตรงหน้าปู้ตานซิน

“ข้าขอโทษข้าผิดเอง ข้าไม่อาจอยู่ กับเจ้าได้แล้วไม่อาจดูแลเจ้า ”ปู้ตานซินยิ้ม

“อาจารย์หยางหว่าน หยางหว่าน….”กลืนน้ำลายลงคอยากเย็นน้ำตาไหลริน

“เจ้า ยังไม่ได้เคล็ดวิชาจากอาจารย์ตามที่ตกลงกันไว้ แต่เดิมข้าตั้งใจมอบมันให้เจ้ากับจี้โม่ แต่ทว่าจี้โม่กลับถูกฉูฉางครอบงำเสียแล้ว เหลือเพียงเจ้าหยางหว่าน”

“ข้าไม่ต้องการอะไรไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นต้องการเพียงอยู่เคียงข้างอาจารย์ตราบนานเท่านั้น”ปู้ตานซินยิ้มเศร้าๆ เขาสลายร่างคงพลังทิพย์กลับมาครั้งนี้ไม่เสียเปล่า อย่างน้อยคำพูดของหยางหว่านในวันนี้ก็ทำให้เขาอิ่มเอมใจ